tag:blogger.com,1999:blog-198381492012-01-09T00:35:29.460+02:00<i>Η ΘΑΛΑΣΣΑ Η ΘΑΛΑΣΣΑ -ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΥΠΟΚΥΠΤΕΙ</i>hardrainnoreply@blogger.comBlogger731100tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-42768804355217528082007-09-24T17:14:00.000+03:002008-12-13T12:06:45.091+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Hbe8YAMmhho/RvfHAkLd07I/AAAAAAAAARI/FBWgDzieATU/s1600-h/DSCF0276-3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5113774714428183474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Hbe8YAMmhho/RvfHAkLd07I/AAAAAAAAARI/FBWgDzieATU/s400/DSCF0276-3.JPG" border="0" /></a><br /><div>Το blog αυτό θεωρώ πως έκλεισε τον κύκλο του. Θα παραμείνει ωστόσο ανεβασμένο στο διαδίκτυο τόσο γιατί αρκετοί το τιμούν με επισκέψεις τακτικά όσο και γιατί πέρα από τα δικά μου κείμενα υπάρχουν πολλά εξαίρετα σχόλια. </div><div> </div><div> </div><div></div><div><strong>Από εδώ και στο εξής θα είμαι στη διεύθυνση</strong> <a href="http://www.politispittas.blogspot.com/">http://www.politispittas.blogspot.com/</a></div><div> </div><div> </div><div></div><div></div><div>Εκεί, ανεβάζω τα άρθρα που γράφω στην εφημερίδα Πολίτης (Κύπρου) καθώς και κάποια άλλα κείμενα. </div><div> </div><div> </div><div></div><div>Το blog θα αρχίσει να λειτουργεί "επισήμως" από το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2007 ημέρα που θα ανακοινώσω την ύπαρξή του και από την εφημερίδα. Ωστόσο είναι ήδη ανοιχτό και στην απόλυτη διάθεσή σας για σχολιασμό. </div><div> </div><div><span style="color:#3333ff;">----------------------------------------------------------------------------------------------</span></div><div></div><div><em>Σας ευχαριστώ πολύ που δώσατε ζωή στο "Δύων Ανατέλλων" όσο καιρό έμεινε δραστήριο, μου έδωσε την αφορμή να γράψω κάποια κείμενα που κρατώ , να διαβάσω τις δικές σας αντιδράσεις αλλά και να επισκεφτώ τα ιστολόγια σας, μερικά από τα οποία αποτελούν κοσμήματα του Ελληνικού διαδικτύου. </em></div><div><em></em> </div><div><em></em></div><div><em>Ο πίνακας που στολίζει αυτή την ανάρτηση είναι του αείμνηστου πατέρα μου, του Μικέ Πήττα, Αλεξανδρινού ζωγράφου. </em></div><div><em></em> </div><div><em></em></div><div><em>Τον Ιούνιο, τη νύχτα της δεκάτης ημέρα Κυριακή έφυγε για να τον συναντήσει η μητέρα μου.</em></div><div><em></em> </div><div> </div><div><em></em></div><div><em>Το κενό τους, ένα κενό σε διαρκή ενεστώτα θα προσπαθήσω να τιμήσω με τις μικρές μου δυνάμεις με κάποιες σελίδες που θα δημιουργήσω εν καιρώ , με πίνακες , φωτογραφίες και κάποια κείμενα. </em></div><div><em></em> </div><div><em></em></div><div><em>Ο Δύων Ανατέλλων. </em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-4276880435521752808?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1924172443093955292007-09-13T18:42:00.000+03:002008-12-13T12:06:45.310+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Hbe8YAMmhho/RulfAltxN9I/AAAAAAAAAO0/KTG73_gK2Hs/s1600-h/marketway+fisi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109719715957258194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Hbe8YAMmhho/RulfAltxN9I/AAAAAAAAAO0/KTG73_gK2Hs/s400/marketway+fisi.jpg" border="0" /></a> <em>«Η Κύπρος είναι μακριά».</em><br /><div></div><br /><div>Μια φράση, που ακούστηκε χρόνια πολλά πριν, μα ωστόσο ακόμα αντιλαλεί σα να ξεστομίστηκε μόλις χθες.<br /><br />Η Κύπρος, με τη συμμετοχή της και τα ανακλαστικά της στην πολύ πρόσφατη Ελληνική Τραγωδία απέδειξε πόσο μα πόσο κοντά είναι.<br /><br />Το εξώφυλλο του Πολίτη τις προάλλες με τους πρωτοσέλιδους στίχους του Γκάτσου, ήταν κάτι παραπάνω από μία νοερή συμμετοχή στην Τραγωδία.<br /><br />Ήταν ένας αποφασιστικός, σφιχτός χαιρετισμός των Κυπρίων εκείνων που αντλούν καταγωγή και ταυτότητα από το Λόγο του Ομήρου, του Ευριπίδη, του Αισχύλου, του Βάρναλη, του Ρίτσου του Σεφέρη.<br /><br />Η γραμμή που θα ενώνει νυν και αεί την Αρτέμιδα της Πελοποννήσου με την καρδιά και το νου της Μεγαλονήσου, είναι πιο ζωηρή, πιο αληθινή, πιο αυθεντική από όλες τις πολιτικές ρητορείες που έχουν ακουστεί και θα ακουστούν.<br /><br />Γιατί, δεν είναι μία απλή γραμμή αλλά ένα καρδιογράφημα σε στιγμή μέγιστης κρίσης.<br /><br />Οι ημέρες του κακού, με βρήκαν στον εξαίσιο και γαλήνιο Πωμό.<br /><br />Σχεδίαζα με την επιστροφή, να γράψω ένα άρθρο με τον τίτλο «<em>Υπέρ Πωμών και Εστιών</em>» έχοντας κατά νου τον κρίσιμο κίνδυνο που βλέπω με την κακώς νοούμενη ανάπτυξη, με κτίσματα άθλιας αισθητικής που λειτουργούν ως ξενοδοχεία.<br /><br />Εκεί, στην ανάσα της θάλασσας καθώς μετρούσα το ρυθμό των κυμάτων του Παχύαμμου, σκεφτόμουν πως τούτος ο τόπος έχει όλες τις δυνατότητες να αναδειχθεί ως πρότυπος προορισμός αν αξιοποιηθεί σωστά με πολύ αυστηρές προδιαγραφές που αφορούν και στην Αισθητική.<br /><br /><br />Οι σκέψεις κάηκαν κυριολεκτικά στο ανελέητο πυρ από τη μία και στις «ασύμμετρες ανοησίες» από την άλλη.<br /><br />Οι πάσης φύσεως άρρωστοι με τις θεωρίες συνομωσίας άρχισαν να «βλέπουν» πίσω από τις φωτιές, τον UCK, τους Τούρκους, τη Σιων , τους Αμερικανούς και τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς τους.<br /><br />Και όσοι – υπάρχουν και τέτοιοι- έβλεπαν το πυρ σαν χρονικό ενός προαναγγελθέντος φονικού, έμεναν τριπλά άναυδοι. Από το μέγεθος της συμφοράς, από το βάθος της ανοργανωσιάς , από το απύθμενο της αμετροέπειας.<br /><br />Δροσιά και φρέσκος άνεμος στάθηκε η Κύπρος.<br /><br />Τόσο με τους άριστα εκπαιδευμένους ανθρώπους που έστειλε οι οποίοι αναδείχθηκαν και δικαίως σε ήρωες στην Ελλάδα, όσο και με την εξαιρετική τόσο συμβολικά όσο και πραγματικά πρωτοβουλία της υιοθεσίας της Αρτέμιδος.<br /><br />Και βέβαια με το σύνολο της συμμετοχής όλων των απλών ανθρώπων.<br /><br />Εν αποστρατεία Έλληνας ανώτατος Στρατιωτικός, δήλωσε πως το τοπίο της Πελοποννήσου, είναι πια, όπως θα ήταν μετά από συνεχή πενθήμερο βομβαρδισμό με νάπαλμ.<br /><br />Όμως η Κύπρος , ήταν εκεί. Σε χρόνο μηδέν, στον φλεγόμενο χώρο.<br /><br />Αν το πυρ που ανέκοψαν αμέσως οι Κύπριοι, εκεί στο Αλιβέρι είχε αφεθεί να συνεχίζει το έργο του, οι νεκροί θα ισοδυναμούσαν με κανονικού πολέμου.<br /><br />Τελικά, η Κύπρος 33 χρόνια μετά, απέδειξε πως δεν είναι μακριά...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-192417244309395529?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-51110038339703781162007-09-03T15:10:00.000+03:002008-12-13T12:06:45.544+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Hbe8YAMmhho/Rtv6-dQQTOI/AAAAAAAAAOs/bJidxx03v80/s1600-h/Μαυρο.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105950553466227938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Hbe8YAMmhho/Rtv6-dQQTOI/AAAAAAAAAOs/bJidxx03v80/s400/%CE%9C%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF.bmp" border="0" /></a> <em>Βλέπω πως κάθε τόσο κάποιοι τιμούν αυτές τις σελίδες με την επίσκεψή τους.<br /></em><div></div><br /><div><em>Οι σελίδες αυτές, είναι "ακίνητες" μήνες πολλούς και, ποιος ξέρει, ίσως υπάρχει ένας παράξενος συμβολισμός στο πως μείνανε έτσι με κρατημένη την αναπνοή τόσον καιρό και με το βλέμμα των βατράχων στο πένθος. </em></div><br /><div><em></em></div><br /><div><em>Ίσως, μετά τις Εκλογές το ιστολόγιο να ζωντανέψει και πάλι. </em></div><div><em></em> </div><div><em>Μέχρι τότε απλά θα ευελπιστώ πως η Τραγωδία του τόπου μπορεί να αποδειχθεί ως το έσχατο σκαλοπάτι της διαρκούς παρακμής και ύβρεως που επίμονα συντελείται στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια και πως θα σταθεί αρκετή για να τιμωρήσει αυτούς που καλλιέργησαν με τόση σπουδή τον αγοραίο τρόπο ζωής. </em></div><div><em></em> </div><div><em>Η Ελλάδα του Αισχύλου και του Ηράκλειτου , αυτή του Σεφέρη και του Γκάτσου δεν υπάρχει πλέον. </em></div><div><em></em> </div><div><em>Γιατί πέρα από τις καμμένες σάρκες της Ελληνικής γης, οι προ πολλού καμμένες συνειδήσεις πρέπει επιτέλους να αποκαθηλωθούν. </em></div><div><em></em> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-5111003833970378116?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1164812280976133042006-11-29T16:37:00.000+02:002006-11-29T16:58:01.943+02:00<a href="http://www.tek-tonic.com/stuff/frogs.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.tek-tonic.com/stuff/frogs.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:180%;">Ήταν</span> παράξενη εποχή.<br /><br />Πολύ παράξενη.<br /><br />Συνέβαιναν πολλά πολύ σοβαρά, τα οποία δεν καταλαβαίναμε γιατί ερχόντουσαν συνέχεια με μικρές δόσεις, σαν ψίθυροι θανάτου, ενώ την ίδια στιγμή τα Μέσα Ενημέρωσης της εποχής βομβάρδιζαν τον κόσμο με εικόνες και πληροφορίες που λες και αποσκοπούσαν στην απόλυτη αδρανοποίηση μέσα από την εξουθένωση.<br /><br />Αλήθεια σας το λεω, έζησα σε μία πολύ παράξενη εποχή.<br /><br />Όσο ήμουν ακόμα νέος, πρόλαβα <em>δυστυχώς ή ευτυχώς</em> τη συγκίνηση των ιδεολογιών την πάλη για έναν καλύτερο κόσμο-<em>και ας μην ξέραμε πάντα τι εννοούσαμε με αυτό</em>- πρόλαβα να κάτσω κάτω από τον ήλιο χωρίς να κοιτάω το ρολόι , να πάω με κορίτσια χωρίς το λεπτό πλαστικό της υποψίας να μπαίνει ανάμεσά μας.<br /><br />Σιγά-σιγά , έμαθα να κλείνω τον εαυτό μου από τον κόσμο έξω-ανεπαισθήτως μεν αλλά συνειδητά.<br /><br />Στην αρχή από απλή ενόχληση στη συνέχεια από στοιχειώδη αυτοπροστασία.<br /><br />Αυτό, μου έδωσε τη ευκαιρία, <em>τον εσωτερικό χρόνο</em> να νιώθω όλο και πιο πολύ τον ήχο του κόσμου, ένας ήχος που με τα χρόνια έφτασε να μοιάζει όλο και πιο πολύ με βογκητό.<br /><br />Τώρα πια αρχίζει και θυμίζει επιθανάτιο ρόγχο.<br /><br />Προσωπικά, δεν είμαι αισιόδοξος ούτε απαισιόδοξος, ίσως να είμαι κάπου ευγνώμων που πρόλαβα κάποια πράγματα. Δεν είμαι λοιπόν αισιόδοξος αλλά ούτε απαισιόδοξος.<br /><br />Εδώ που τα λέμε, έτσι ήμουν από παιδί. Πάντα μου έμοιαζε χαζή η σχετική ερώτηση, σαν την άλλη την αντιστοίχως ανόητη «είσαι ρομαντικός;»<br /><br />Ίσως πάλι, να φταιει που είμαι στην κυριολεξία τέκνο μιας ενδιάμεσης εποχής, μετά τους πολέμους αλλά και μετά από την έκρηξη των ονείρων της μεγάλης αφέλειας της δεκαετίας του 60.<br /><br />Όταν εγώ έμπαινα στην εφηβεία, ήταν πια 1970. Το όνειρο μεταπλάθονταν στην οργή και το flower power σε βόμβες της Action Direct και της RAF.<br /><br />Τώρα το ρολόι ξεκουρδίζεται τελείως. Τα ελατήρια πετάγονται από δω και από εκεί , οι άνθρωποι είναι άρρυθμοι μα και αριθμοί ταυτόχρονα και, τα βατράχια δεν μπορούν να κοιμηθούν.<br /><br />Ναι, τα βατράχια πια δεν μπορούν να κοιμηθούν και αυτό, δεν ξέρω πως, μου κάνει σαν μία σαρκαστική αντιστροφή του «<em>τ’ αηδόνια δε σ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες</em>».<br /><br />Τα βατράχια, δεν μπορούν να κοιμηθούν, ναι. Και ξέρω κάποιοι διαβάζοντας αυτή τη φράση θα καγχάσουν –μα τι λεει τούτος τρελάθηκε; Αυτό είναι το πρόβλημά του; -<br /><br />Ναι, αυτό είναι το πρόβλημα μου.<br /><br />Γιατί, τέτοια εποχή, αιώνες και αιώνες τώρα, τα βατράχια ήδη κοιμούνται.<br /><br />Όπως και οι νυχτερίδες, όπως και οι Τρίτωνες.<br /><br />Μα και το δέντρο έξω από τη βεράντα της μάνας στην Αθήνα, τέτοια εποχή, ήτανε πάντα γυμνό από φύλλα. Πάντα, μα όχι φέτος. Πιάσαμε Δεκέμβρη και στέκει εκεί φουντωμένο, λες και γιορτάζει την άνοιξη, καταμεσής του χειμώνα.<br /><br />Μα τα βατράχια, στη Γερμανία και αλλού, δεν μπορούν να κοιμηθούν. Και το χειρότερο;<br /><br />Το χειρότερο είναι ότι κατά πως λένε ο χειμώνας θα πλακώσει απότομα και πολύ βαρύς.<br /><br />Έτσι, τα βατράχια, δεν θα προλάβουν να αναπτύξουν το παχύ στρώμα λίπους που χρειάζονται για να επιβιώσουν σε νάρκη, δεν θα προλάβουν και θα πεθάνουν κατά χιλιάδες ή και εκατομμύρια, υποθέτω.<br /><br />Θα πεθάνουν μέσα σε μία τεράστια απορία, μέσα σε ένα γιγάντιο ερωτηματικό κοαξ;;; (γιατί;;;;) μην μπορώντας να κατανοήσουν τι συμβαίνει, τι άλλαξε, τι δεν είναι πια όπως τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια.<br /><br />Και, με γουρλωμένα τα ματάκια τους, θα πεθάνουν μέσα στο κρύο στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο προσπαθώντας να δημιουργήσουν κάποια ζέστη.<br /><br />Ίσως, ποιος ξέρει, μερικά, να επιβιώσουν, εκεί στον πάτο της στοίβας με τη θέρμη των άλλων βατράχων –ίσως λεω, δεν ξέρω την ταχύτητα αποσύνθεσης των βατράχων, ελπίζω να είναι πιο αργός από τις ταχύτητες αποσύνθεσης της σκέψης των ανθρώπων που πια είναι ιλιγγιώδεις. <br /><br />Μα είναι «μόνο» τα βατράχια; Δεν είναι.<br /><br />Και τα λουλούδια που έχουν ήδη αρχίσει να ανθίζουν πρόωρα, όπως οι κρόκοι, κινδυνεύουν να παγώσουν στο έδαφος και να πεθάνουν. Και αν οι κρόκοι είναι στη δημοσιότητα, συμβαίνει γιατί πρόκειται για είδος από το οποίο οι άνθρωποι βγάζουν χρήματα.<br /><br />Λίγο πιο πέρα , πιο πέρα από τους παρά φύση ανθισμένους κρόκους, από τους παρά φύση ξύπνιους βάτραχους, βόσκουν στο έδαφος επίσης παρά φύση, οι Γερανοί.<br /><br />Που τώρα , θα έπρεπε να πετούν και να κοντεύουν να τελέψουν το ταξίδι για το Νότο.<br /><br />Όμως είναι ακόμα εκεί, γιατί οι θερμοκρασίες είναι παρά φύση υψηλές.<br /><br />Και είναι καταδικασμένοι. Γιατί όταν πια θα απλώσουν τα φτερά τους να πετάξουν, παρά φύση κατά Γενάρη, ο καιρός που θα συναντήσουν στο ταξίδι, θα είναι πολύ κακός, θα είναι μοιραίος.<br /><br /><br />Είναι χρόνια τώρα, έλεγε ένας καθηγητής-ποιος τον άκουγε άραγε; - που η φύση έχει μπει σε φάση αυξανόμενης <em>καταπληξίας.</em><br /><br />Καταπληξία, μία λέξη που έχει αντικατασταθεί από το <em>shock.</em><br /><br />Σε...καταπληξία βρέθηκαν πρόσφατα και οι κάτοικοι της Νέας Ζηλανδίας<br /><br />Όταν , αίφνης απέκτησαν μία καινούργια τουριστική ατραξιόν.<br /><br />Τα παρά φύση παγόβουνα που βρέθηκαν στις ακτές τους...προϊόντα του θερμοκηπίου.<br /><br />Και αντί να ανησυχήσουν (οι πολλοί) διοργανώνουν εκδρομές και νοικιάζουν στις ακτές κιάλια για να δει το πόπολο το θέαμα.<br /><br />Σαν το πόπολο που κάθε Κυριακή στο "Μέγκα" σε μία εκπομπή βάζει στοιχήματα για το που θα αφοδεύσει η Αγελάδα. <br /><br />Είναι αλήθεια αυτό, συμβαίνει! Μου το είπε ένας καλός φίλος πρόσφατα στην Ελλάδα και δεν τον πίστευα-πήγα μετά και ρωτούσα εδώ και εκεί: <em>Μα σοβαρά στην τάδε εκπομπή έχουν μία Αγελάδα μέσα στο studio βάζουν από κάτω της διάφορα κουτιά και περιμένουν να χέσει; Και βάζουν στοιχήματα αν θα τα "κάνει" στο κουτί 3 ή στο κουτί 7;;;</em><br /><br />Ναι ρε που ζεις! Μου είπαν.<br /><br />Που ζω;<br /><br />Ναι, ο καιρός μου, ο καιρός που μεγάλωνα ήταν απείρως πιο καλός.<br /><br />Ακόμα και με τις αυταπάτες του.<br /><br />Κάποιος φίλος, με αφορμή το φονικό του Αγρινίου –<em>κάποτε το Αγρίνιο το ξέραμε μόνο από τα Καρέλια,</em>- αναβαθμίστηκε όμως εσχάτως... μου είπε:<br /><br />«<em>αν δώσουν στους Έλληνες από ένα όπλο στον καθένα, σε 4-5 μήνες θα λύσουμε το πρόβλημα</em>»<br /><br />Τον ρώτησα γιατί και, μου απάντησε «<em>θα μείνουν λιγότεροι από τους μισούς, οι υπόλοιποι θα σφαχτούν μεταξύ τους</em>.»<br /><br />Τείνω να συμφωνήσω. Με τη προϋπόθεση πως αυτοί που θα μείνουν ζωντανοί, δεν θα είναι αυτοί που θα σφάξουν τους άλλους, αλλά αυτοί που θα αρνηθούν να πάρουν όπλο.<br /><br />Προς ώρας, δεν πενθώ για ότι συνέβη στο Αγρίνιο. Ούτε για τα σκοτάδια και την ασφυξία μικρών κοινωνιών σαν αυτή της Αμάρυνθας.<br /><br />Πενθώ για τα Βατράχια των οποίων ο θάνατος προφητεύει το τέλος μας.<br /><br />Κασσάνδρες οι βάτραχοι, τα άνθη, οι Γερανοί, τα δέντρα.<br /><br />Προφητεύουν μα κανείς δεν ακούει, κανείς δεν πιστεύει.<br /><br /><br />Φαντάζομαι, πως αν είχα χάσει και εγώ έναν άνθρωπο όπως οι συγγενείς των πέντε κυνηγών τώρα δεν θα έγραφα για τα βατράχια και κυρίως δεν θα τα θεωρούσα τον φόνο τους πιο σοβαρό από το πενταπλό φονικό Αγρινίου.<br /><br />Έχω όμως την «πολυτέλεια» να βλέπω –<em>αυτή τη στιγμή</em>- τον κόσμο κάπου πενήντα έτη φωτός μακριά του και έτσι, εμένα, επιτρέψτε μου <em>πρώτα</em> να θρηνήσω τα βατράχια, τους κρόκους , τις γελάδες και τα γουρούνια –θύματα της ανθρώπινης μεγαλοπρεπούς ανοησίας και στη συνέχεια τα θύματα του ίδιου τους του εαυτού. <br /><br />Παράξενη εποχή, με κάνει ώρες-ώρες και γράφω σα να έχω ταξιδέψει στο χρόνο.<br /><br />Ίσως, γιατί τα αρώματα που με μεγάλωσαν, οι ήχοι που με συντρόφευαν στην εφηβεία μου, να επιμένουν να αντιλαλούν μέσα μου δυνατά πολύ δυνατά.<br /><br />Έτσι, αντιλαμβάνομαι το τέλος αυτού του κόσμου σχεδόν με ένα αδιόρατο χαμόγελο.<br /><br /><span style="color:#3366ff;"><em>Επιδιώξτε να ακούσετε –με πλήρη ησυχία και όλο μαζί- το Love. Την εκπληκτική πολύ πρόσφατη παραγωγή του Sir George Martin , μία σφαιρική παραγωγή πάνω στο έργο των Beatles.<br /><br />Πρόκειται για μία «βόμβα αισθητικής» και ουσίας.<br /></em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-116481228097613304?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com46tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1161350241722932352006-10-20T16:17:00.000+03:002006-11-09T22:09:40.380+02:00<b>Λοιπόν...</b><br /><embed src="http://youtube.com/v/XIKdv0mjg6k" width="425" height="350" type="application/x-shockwave-flash"></embed><br /><br />Σκεφτόμουν να ανεβάσω τις φωτογραφίες του κου Ψωμιάδη, της Φώφης του Καρατζαφέρη και να βάλω από κάτω λεζάντα : <span style="color:#000099;"><em>Απορεί κανείς για τα ποσοστά της αποχής;<br /></em></span><br />Σκεφτόμουν να ανεβάσω μία πωλητήρια αγγελία του τύπου:<br /><blockquote>Χαρίζονται οι ψηφοφόροι του κου Ψωμιάδη σε φαρμακευτική εταιρία για πειράματα.<br />Με την (σωστή) απαγόρευση δοκιμών σε ζώα , αν μη τι άλλο αυτοί θα μπορούσαν να<br />προσφέρουν θετικό για την ανθρωπότητα έργο και, να εξιλεωθούν από το πολλαπλώς<br />επαναλαμβανόμενο «ατόπημα» της επιλογής τους.<br /></blockquote><br /><br />Παρακολουθώ καθημερινώς τα εν Ελλάδι τεκταινόμενα και, κάθε φορά σχεδόν λεω θα γράψω «για αυτό» ή «για εκείνο».<br /><br />Έβλεπα για παράδειγμα κάποιους απεργούς δασκάλους να κάνουν δηλώσεις στην τηλεόραση και να μην μπορούν να αρθρώσουν λόγο ορθό και στοιχειωδώς συντεταγμένο.<br /><br />Μετά, έβλεπα και τους καταληψίες μαθητές να επιχειρηματολογούν με μία σειρά από σύμφωνα –τα φωνήεντα προφανώς απεργούν δικαίως διαμαρτυρόμενα για τη διαχείριση της γλώσσας μας και, σκεφτόμουν πάλι, πως ναι, η παιδεία μας , έχει συνέχεια:<br /><br />χάλια οι καθηγητές , απλήρωτοι, άκεφοι δημόσιοι υπάλληλοι χωρίς πάθος και φαντασία, τα ίδια και χειρότερα οι μαθητές τους (με όποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις...έτσι δεν λεει η παροιμία;)<br /><br />Βλέπω τους εκπρόσωπους του έθνους. Έρημους κι απρόσωπους, όπως το έλεγε και το τραγούδι. Αλλά και οι εκπροσωπούμενοι; Ακόμα πιο έρημοι ακόμα πιο απρόσωποι.<br /><br />Μια μάζα που κινείται σαν συρμός τρένου σε ράγες που τοποθέτησε κάποιος μεθυσμένος.<br /><br />Η Β. Τριφύλλι (ποια;;;) τσακώθηκε με τον Α. Γκλέτσο (ποιον;;;) στην τηλεόραση.<br /><br />Η Πολιτική επιχειρηματολογία που κατατέθηκε , μιας που και οι δυο ήταν υποψήφιοι στις Δημοτικές εκλογές ήταν του επιπέδου «<em>είσαι μαλάκας, όχι δεν είμαι</em>»<br /><br /><br />Αυτή, είναι η πολιτική ζωή του τόπου.<br /><br />Ή μάλλον δεν είναι αυτή, αλλά ετούτη:<br /><br /><strong><blockquote><strong>Το κομματικό συμφέρον δείχνει Αράπογλου στον β΄γύρο των<br />εκλογών.</strong><br /></blockquote></strong><br />Ποιός το είπε αυτό; Μα ο Γ.Καρατζαφέρης.<br /><br />Μάλιστα.<br /><br />Ο κύριος Καρατζαφέρης, αυτός που έχει «στείλει» σε κάτεργα και ξερονήσια ομοφυλόφιλους για παραδειγματισμό, ασθενείς με aids για να προστατεύσει την κοινωνία και βεβαίως όλους συλλήβδην τους Αλβανούς εμμέσως πλην σαφώς στηρίζει το Πασόκ στην επαναληπτική εκλογή για τη Θεσσαλονίκη.<br /><br /><br />Παράλληλα στα ελληνικά κανάλια οι ποικίλες πλατινέ γκόμενες καλά κρατούν, τα κουτσομπολίστικα περιοδικά έχουν ανεβασμένη κυκλοφορία κλπ.<br /><br />Η ελληνική πραγματικότητα , προκαλεί μόνο οργή και απογοήτευση.<br /><br />Υπάρχουν βέβαια και άλλα πράγματα, συγκλονιστικά και σπουδαία.<br /><br /><strong>Όπως πάπυρος του Δερβενίου που παρουσιάστηκε πρόσφατα επιτέλους. </strong><br /><p><strong></strong></p><p><strong>Αλήθεια...σε πόσα σχολεία έγινε θέμα το ύψιστης σημασίας θέμα; Σε κανένα υποθέτω, αφού απεργούν. </strong></p><p><strong></strong><br /><br />Όταν και αν ξαναβρώ διάθεση για το blog θα επιστρέψω.<br /><br />Δεν το είδα ποτέ σαν «ημερολόγιο» ούτε έχω διάθεση να το κάνω δημόσιο εξομολογητήριο Δόξα τους Θεούς, έχω μια γεμάτη προσωπική ζωή δεν ψάχνω να τη γεμίσω δημοσίως.<br /><br />Και δεν έχω παρά ελάχιστο προσωπικό χρόνο.<br /><br />Για αυτό και «απέχω». Και, στον ελάχιστο χρόνο που έχω, η ανάγκη μου είναι να τον γεμίζω με ότι κατά την κρίση μου αξίζει.<br /><br />Υπάρχουν τόσα ποιήματα που δεν διαβάσαμε ακόμα, τόσες μουσικές που δεν ακούσαμε ή πρέπει να ξανακούσουμε, τόσες ζωγραφιές που δεν χαρήκαμε, τόσα δειλινά που δεν ρουφήξαμε, τόσοι ορίζοντες θαλασσινοί που δεν τους αφεθήκαμε.<br /><br />Σας συνιστώ να πατήσετε το play στο video να απολαύσετε τον σπουδαίο Yo Yo Ma και τον Bobby MacFerrin. Υπάρχουν στιγμές σε αυτό το video συγκινητικές μέχρις δακρύων-όπως η στιγμή που οι δυο τους συζητάνε μαζί με την Μουσικό Louise Vosgerchian πάνω στην πρόβα.<br /><br />Ίσως θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος οι πληθυσμοί να εκτίθενται διαρκώς σε τέτοιου είδους πράγματα μήπως και πια μετά από ένα διάστημα η αισθητική τους εγερθεί, επαναστατήσει και στείλει όλους (ή έστω σχεδόν όλους) αυτούς που κυβερνούν στον αγύριστο. </p><p>Πατήστε πάνω στην εικόνα και όχι στο play γιατί το συγκεκριμένο μπορείτε να το δείτε μόνο από τις σελίδες του youtube.com</p><p>Πατήστε απλά στην εικόνα και θα σας μεταφέρει αυτομάτως. Ανοίξτε τα ηχεία και αφεθείτε. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-116135024172293235?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com79tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1158070220072428302006-09-12T16:19:00.000+03:002006-09-12T17:10:21.163+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/Picture.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/Picture.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><em>Τώρα που το σκέφτομαι λοιπόν, αυτή η ιστορία με τα human upgrades έμεινε κρεμασμένη στο blog πολύ παραπάνω από ότι έπρεπε…<br /><br />Έτσι, μέχρι να βρω χρόνο για ένα συγκροτημένο post, λίγες καλοκαιρινές φωτογραφίες, φρέσκες, με άρωμα Αυγούστου για να ξεκουραστούν τα μάτια μας , ίσως δεν είναι κακή ιδέα.</em><br /><br /><br /><em>Αυτή λοιπόν η φωτογραφία από κάτω, είναι η θεσπέσια παραλία του Παχύαμμου αρκετά έξω από την Πάφο και πολύ κοντά , πάρα πολύ κοντά στην κατεχόμενη Μόρφου. Η κατοχή, έχει κρατήσει την περιοχή ανέγγιχτη από τις ορδές των τουριστών, ελάχιστοι φτάνουν μέχρι εδώ. Όμως, οι κοινότητες και των δυο πλευρών στην περιοχή, έχουν να ζητήσει επίμονα να ανοίξει το «οδόφραγμα». Αν αυτό συμβεί, καλό θα είναι μεν για την τοπική οικονομία, αλλά…</em><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/PIC_0010.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/PIC_0010.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><em>Παρακάτω, το μικρό καταφύγιο των ψαράδων του Πωμού.<br /><br />Από μακριά που το βλέπεις,καθώς πλησιάζεις με το αυτοκίνητο, το νιώθεις τρυφερό. </em><br /><em></em><br /><em>Οι δυο βραχίονες από μεγάλους βράχους μοιάζουν να αγκαλιάζουν με μητρική τρυφερότητα τις βάρκες και τα μικρά καΐκια. </em><br /><em></em><br /><em>Δεν ξέρω πως είναι το λιμανάκι το χειμώνα, αλλά, το καλοκαίρι ήταν περίπου ένα θαύμα να είσαι δίπλα στον Παχύαμμο όπου το κύμα πάντα βράζει και παφλάζει έντονα και, στον Πωμό η γαλήνη να είναι απόλυτη. Η απόσταση που χωρίζει τον Πωμό από τον Παχύαμμο, είναι δεν είναι 7 λεπτά με το αυτοκίνητο.</em> <br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/PIC_0023.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/PIC_0023.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><em>Και , ξανά ο Παχύαμμος, αφρισμένος σταθερά. Ίσως, αυτό είναι κάτι που επίσης κρατάει τον κόσμο σε απόσταση. </em><br /><em></em><br /><em>Τα κύματα είναι μεγάλα, η θάλασσα βαθαίνει απότομα στα δέκα μέτρα από την αμμουδιά.</em><br /><em></em><br /><em>Την έχω διαβάσει πολλές φορές τη φράση: "ο χρόνος μοιάζει να σταμάτησε εδώ". </em><br /><em></em><br /><em>Είναι άλλο ένα κλισέ της νεοελληνικής μυθολογίας, στην οποία τα ποιητικότροπα και "ευαίσθητα" λεκτικά σχήματα τρέχουν σαν νερό από τις πένες επίδοξων ή μη συντακτών και κειμενογράφων. </em><br /><em></em><br /><em>Ας προσπαθήσω λοιπόν να το πω αλλιώς...</em><br /><em></em><br /><em>Να πω λοιπόν , πως εδώ, ο τόπος διδάσκει την οικονομία σε κάθε λεπτομέρεια. </em><br /><em>Αποπνέει τη σοφία της αβίαστης φυσικής τάξης. </em><br /><em></em><br /><em>Ακόμα και στο πέρασμα του χρόνου. </em><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/PIC_0018.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/PIC_0018.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Επιστρέφω λίαν συντόμως.<br /><br />* κάντε ένα κλικ πάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες, εφ όσον το θέλετε.<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">Στο</span> μεταξύ, ακούστε αν βρείτε την ευκαιρία, τον νέο δίσκο του Bob Dylan.<br /><br />Modern Times ο γενικός του τίτλος, μια πικρόχολη αναφορά στην ομώνυμη ταινία του Charlie Chaplin στην οποία συνηγορεί και το εξώφυλλο του δίσκου που έντονα θυμίζει κινηματογραφική ταινία, ασπρόμαυρη, περασμένων πολύ περασμένων δεκαετιών.<br /><br />Όλος ο δίσκος είναι καλός, πολύ καλός.<br /><br />Τα τραγούδια, είναι ξανά μεγάλης διάρκειας, γύρω στα 6-7 λεπτά το καθένα μέσο όρο.<br /><br />Αυτό, για κάποιον που γνωρίζει τη διαδρομή του Dylan , σημαίνει πως ο ποιητής τροβαδούρος έγραψε και πάλι.<br /><br />Τουλάχιστον 3-4 κομμάτια ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα.<br /><br />Όμως, υπάρχει ένα «τραγούδι» το οποίο είναι πραγματικά μεγάλο.<br /><br />Πολύ μεγάλο. Όχι γιατί διαρκεί 8 λεπτά, αλλά γιατί είναι εξαιρετικά φορτισμένο και «σκιερό».<br /><br /> Μοιάζει ο Dylan πια, σα να υπερίπταται του κόσμου και κυρίως της Αμερικής και να βλέπει τα πάντα από μια ματιά με βαθειά αίσθηση ιστορίας και διαδρομής.<br /><br />Ενώ τραγουδά, στην πραγματικότητα αποπνέει μια μεγάλη σκεπτόμενη σιωπή.<br /><br />Αυτό, δεν θυμάμαι να το έχω ξανανιώσει.<br /><br />Να…ακούω κάτι και ενώ το ακούω, να μου μεταφέρει την αίσθηση μιας απλωμένης σιωπής.<br /><br />Το τραγούδι έχει τίτλο Ain’t Talking . Ακούστε το διαβάζοντας ταυτόχρονα τους στίχους.<br /><br />Ακούστε τη σιωπή του.<br /><br />Ευχαριστώ και τον Αλέξη Σταμάτη <a href="http://www.alexistamatis.blogspot.com ">www.alexistamatis.blogspot.com </a> που πριν από λίγες μέρες μου το επεσήμανε στο πολύ καλό του blog.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115807022007242830?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1157110298739126442006-09-01T12:31:00.000+03:002006-09-01T17:25:29.120+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/Da%20Vinci.png"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/Da%20Vinci.png" border="0" /></a> <span style="font-size:180%;">Τ</span>ο δημοσίευμα που ακολουθεί, δεν είναι και ότι πιο ευχάριστο μπορεί κάποιος να δει και να διαβάσει.<br /><br />Προειδοποιώ λοιπόν τον επισκέπτη της ιστοσελίδας, πως ενδεχομένως να σοκαριστεί.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, για όποιες και όποιους θέλουν αν βρουν επιπρόσθετα στοιχεία, στο τέλος υπάρχει ο σχετικός διαδικτυακός δεσμός για λεπτομέρειες.<br /><br /><br />Η ιστοσελίδα βρέθηκε τυχαία μπροστά στα μάτια μου, στο πλαίσιο μίας αναζήτησης.<br /><br />Στην αρχή μου έκανε εντύπωση ο τίτλος της : <strong>Human Upgrade, Ανθρώπινη Αναβάθμιση</strong>.<br /><br />Ανυποψίαστος, νομίζοντας υποσυνείδητα πως το περιεχόμενο θα είναι σχετικό με την ποιοτική αναβάθμιση της ανθρώπινης καθημερινότητας, έκανα το σχετικό κλικ και βρέθηκα μπροστά σε μία πρώτη σελίδα με πολύ σοβαρή όψη και με αισθητική που παραπέμπει κυρίως σε τεχνολογία.<br /><br />Η πρώτη λέξη που με υποψίασε παράξενα ήταν «<em><strong>surgeries</strong></em>» -επεμβάσεις & χειρουργεία .<br /><br />Αμέσως , πρόσεξα το κείμενο με τα μικρά γράμμα πάνω δεξιά στη σελίδα:<br /><br /><br />«<em><span style="color:#336666;">Η human upgrades προσφέρει καινοτόμες χειρουργικές επεμβάσεις με βάση το dna, τις οποίες μπορεί ορισμένοι να κρίνουν ως αμφιλεγόμενες</span></em> κλπ.»<br /><br />Διαβάζοντας περισσότερο, αρχίζω και φέρνω στο νου μου τόσο τον κλασικό μύθο της Μαίρη Σέλλεϊ (Δόκτωρ Φράνκεστάιν) όσο και τον εβραϊκό μύθο για το Γκόλεμ της Πράγας.<br /><br />Θα μπορούσε το μυαλό να πάει ακόμα πιο πίσω, στην ελληνική παράδοση για τον φύλακα της Κρήτης, τον μυθικό Τάλλο, αλλά συνήθως οι Ελληνικοί Συμβολισμοί δεν περιέχουν τίποτα το άρρωστο.<br /><br />Θυμήθηκα και την περίπτωση του Γερμανού επιστήμονα Gunther von Hagens ο οποίος προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις το 2002, όταν έβαλε αγγελία ζητώντας έναν εθελοντή που πάσχει από ανίατη ασθένεια, προκειμένου να τον τεμαχίσει (μόλις ο ασθενής αποδημήσει), να τον….καταψύξει και σε 9 μήνες να τον ανασκευάσει πλήρως παρουσιάζοντας τον ως τον «τέλειο άνθρωπο» ή μάλλον ως το «τέλειο ανθρωποειδές».<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">Ε</span>πιστρέφω όμως στο θέμα μας, στην ανθρώπινη αναβάθμιση, έτσι όπως τη βλέπει το ομώνυμο ινστιτούτο, το οποίο σας πληροφορώ πως είναι στελεχωμένο με κορυφαίους ιατρούς –κυρίως πλαστικούς και αναισθησιολόγους, οι δε εγκαταστάσεις του θυμίζουν ξενοδοχείο 5 αστέρων.<br /><br />Πάμε λοιπόν, να δούμε τις υπηρεσίες, τις ιδέες και τα προϊόντα του "ιδρύματος" Human Upgrades.<br /><br />Ξεκινάμε "μαλακά" με τα πιο ανώδυνα και λιγότερο εντυπωσιακά...<br /><br /><span style="font-size:180%;">Α</span>ς πούμε λοιπόν πως θέλετε να αυξήσετε τις επιδόσεις στο...κολύμπι. Όπως γράφει και το σχετικό κείμενο στην ιστοσελίδα (το παραθέτω αυτούσιο στην αγγλική, όπως ακριβώς είναι γραμμένο) :<br /><br /><em><blockquote><em>There is no conqueror for you. Are you swimmer or diver? Change your<br />approach to time — now it flows slower. Just for you.</em><br /><br /><em>By manipulating with the N-DNA (neutral DNA cell) culture made by<br />N-DNA Xlab the web has significantly reduced sensitivity than other tissues and<br />with improoved SRF2 (Self Repair Function) it heals partial damage it<br />self.</em><br /><br /><em>The upgrade involves also change of the palm shape which enlarges<br />the palm area about 25 % (without the webs).</em><br /><br /><em>When at rest the webs are hidden. Dispite of this the hand function<br />could be affected so the webs are connected to the effloid ligamens (by<br />evolution forgotten receptors in the brain, easily modificable for the new<br />function with specified properties) which ensures precise control of the<br />hiding.</em><br /></blockquote></em><br /><br /><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/webfooted2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/webfooted2.jpg" border="0" /></a> Και,στη φωτογραφία από πάνω, μπορείτε να θαυμάσετε το σχετικό δείγμα. </p><p><span style="font-size:180%;">Θ</span>έλετε μία...κεραία στο κεφάλι σας για να είστε...πάντα συντονισμένοι;;;;; Ιδού! Ακολουθεί το σχετικό διαφημιστικό κείμενο για το προϊόν....<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/aerial1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/aerial1.jpg" border="0" /></a></p><blockquote><p><em>10 to 3800 MHz. Fully controllable by effloid ligamens (by evolution<br />forgotten receptors in the brain, easily modificable for the new function with<br />specified properties). Extendable to two-way.<br /><br />The Bluetooth<br />interface enables wide range of the signal usage.<br />The device is fully<br />connectable to inner ear and is certified ODP (Organic Data Processing) ready.<br />Power is provided by recipient´s organism.</em><br /></p></blockquote><p><span style="font-size:180%;">Τ</span>ι είναι αυτό πάλι; Σύμφωνα λοιπόν με την Human Upgrade ή ανθρώπινη οδοντοστοιχία, είναι ατελής. Αντ'αυτής λοιπόν έχει ως πρόταση, ένα και μοναδικό μεγάλο, ενιαίο ημικυκλικό δόντι που ακολουθεί το σχήμα των ούλων και έχει σημαντικά "πλεονεκτήματα" έναντι της πρότασης που προσφέρει η φύση εδώ και εκατομμύρια χρόνια...Όπως θα διαβάσετε, το "Ίδρυμα" θεωρεί πως προσφέρει μία πραγματική επανάσταση στην Οδοντιατρική.</p><em><blockquote><p><em>This upgrade is truly revolution in dentistry. Not just because of the<br />shape but also due to the materials and technologies.<br />With no interdental<br />space there is almost no problem with the food remnants. The cleaning is the<br />simpliest and easiest ever. </em></p><p><em>Just a few motion with toothbrush and it is finished!<br />Thanks to the<br />new N-DNA (neutral DNA cell) culture used for the tooth and the unique SRF (self<br />reparation function) is the new tooth in normal circumstances almost<br />undestroyable.<br />The SRF is invented by Human Upgrades Laboratories and<br />provides nutrition of artificial N-DNA cultures. Organ with SRF can partialy<br />repair it self.</em></p></blockquote></em><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/simpletooth.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/simpletooth.0.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:180%;">Σ</span>ύμφωνα με τους επιστήμονες του Ιδρύματος, η φύση έχει κάνει τεράστιο λάθος και στα αυτιά μας. Η πρότασή τους, δεν βελτιώνει την ακοή, αλλά κατά την άποψή τους, αλλάζει το τοπίο δραστικά, στην καθαριότητα της ακουστικής κοιλότητας. </p><em><blockquote><p><em>Very practical upgrade. With no collops the ear is easier to keep clean.<br />The functionaility of the ear-wax glands is reduced to minimum. Therefore the<br />wax function is kept but with almost no negative effect.<br />At the most cases<br />there is an extensive improvement of the hearing ability. That is thanks to the<br />special grooves which lead the sound exactly to the redesigned ear canal and<br />than to the ear drum.<br />Both grooves and ear canal are custom made to fit your<br />needs.The new external ear is made of recipient´s DNA culture and completely<br />replaces the original one</em></p></blockquote></em><p><br /></p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/simpleear.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/simpleear.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:180%;">Τ</span>ώρα, αρχίζουν τα πιο τρελά, τώρα μπαίνουμε κυριολεκτικά στην περιοχή του Δόκτωρα Φρανκεστάιν, του Γκόλεμ και της παράνοιας που στο τέλος, μοιαζει να αντικατοπτρίζει συμβολικά (μόνο;) την απόλυτη διαστροφή του δυτικού ανθρώπου, διαστροφή που αφορά μόνο όσους την σκέφτηκαν και όσους μπορούν να την κάνουν πράξη. Αυτό που με απασχολεί, είναι η οοικονομική δύναμη όσων μπορούν να κάνουν πράξη τέτοιου τύπου διαστροφές, γιατί οι άλλες, οι ...αώνιες "διαστροφές" δεν με απασχολούν καθόλου. </p><p>Μπορείτε άραγε να φανταστείτε ένα γυναικείο στήθος με πολλαπλές θηλές; Υποθέτω πως όχι, ούτε καν από το δικό μου μυαλό είχε περάσει ποτέ κάτι τέτοιο, ούτε έτυχε ποτέ να δω μία τέτοια «ιδέα» σε ζωγραφικό πίνακα των σουρεαλιστών. Αλλά, η φαντασία, μοιάζει να είναι πια φτωχή αν συγκριθεί με ορισμένες πραγματικότητες των ημερών μας. Η Human Upgrade λοιπόν, προτείνει ένα τέτοιο στήθος και καταγράφει μάλιστα και τα πλεονεκτήματά του, έναντι του φυσιολογικού στήθους, του θεσπέσιου αυτού τμήματος του γυναικείου σώματος που μπορεί να σου δημιουργήσει απέραντη έκσταση σαν παραδοθείς στη θέα του και την αφή του. </p><p><em></p></em><blockquote><em>More nipples, more excitement, more orgasm.<br />Fully functionable nipples<br />for more intensive orgasm. For enhancing the feelings the self developped<br />technology CLF (Conjuctive Ligamen Function) is used. The current teleneurons<br />are used for new organs as well as the receptors in brain. Thanks to this the<br />enjoyment is very intensive. 91 % of users can achieve orgasm just by excitation<br />the nipples.<br />The original function of lactional glands by request.<br /></em></blockquote><em><p></em><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/multinipple1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/multinipple1.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:180%;">Ν</span>ομίζετε πως τελείωσε η έκθεση; Τα "καλύτερα" και πιο σουρεαλιστικά, στο τέλος. </p><p>Τι θα λέγατε για μία...κλειτορίδα στην παλάμη; Να,επιτέλους, η λύση για οργασμούς κατά μόνας ότι και να κάνετε, όπου και να βρίσκεστε. Γραφείο, αυτοκίνητο, μετρό, αεροπλάνο, μπροστά στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο, η ηδονή είναι κυριολεκτικά στο χέρι σας. </p><p>Ένα απαλό τρίψιμο στην...παλάμη και είστε στον έβδομο ουρανό. Ο έρημος ο παραδοσιακός Αυνάν, μπορεί πια να αυτοκτονήσει! </p><em><blockquote><em></em></blockquote><blockquote><em><p>Wherever - whenever. On your way or in the office. No matter if woman or man.<br />Fully functionable clitoris "at hand".<br />Choose yours, your friend´s or from<br />our collection of clitorises of many celebrities.<br />The N-DNA (neutral DNA<br />cell) culture is connected to the effloid ligamens (by evolution forgotten<br />receptors in the brain, easily modificable for the new function with specified<br />properties). These are even upgraded by OWEL.<br />OWEL is technology invented by<br />Human Upgrades Laboratories and means One Way Effloid Ligamens. Though you can<br />not control the new organ (or the controlling ability is significantly reduced)<br />the receptors are twice as sensitive when the ligamen is used just to bring the<br />informations to the brain, but not from it.</em></p></blockquote><p></em></p><span style="font-size:130%;"></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/palmclit.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/palmclit.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:180%;">Τ</span>ο τελευταίο, χωρίς πολλά σχόλια. Με μία μικρή εισαγωγή, αφήνω μόνο του το σχετικό κείμενο που βάζει το Ίδρυμα, η Κλινική, πέστε την όπως θέλετε...Η πατέντα, έχει το όνομα <em>Simple Cunt</em> , Απλό Αιδοίο. <p>Πραγματικά, δεν ξέρω, ποιος μπορεί να το βρει ελκυστικό, τι είδους μυαλό πρέπει να έχει κανείς για να σκεφτεί κάτι τέτοιο και,να παραλλάξει το τελειότερο δημιούργημα της μάνας Φύσης, τον κρατήρα του Ανθρώπινου πολιτισμού, μιας που αν δεν ήταν αυτό, όπως είναι, κανείς μας δεν θα ήταν εδώ. Ούτε καν οι διασκευαστές του. </p><p></p><em><blockquote><em>The complexity of the woman/s genitals is source for many diseases and<br />problems. Is crucial to keep clean this part of the body to avoid<br />them.<br /><br />With SIMPLECUNT upgrade the genitals are reduced to the<br />vaginal openning and clitoris. The vaginal opening as well as the clitoris is<br />protected by modificated surrounding musculus and complexion. This ensures that<br />the organs are kept in its original environment.<br /><br />The sexual<br />function is enhanced by using the teleneurons of removed parts used for the<br />current or new ones so the sexual enjoyment is more intensive than<br />before.<br />The crinis is kept or removed by request.<br /></em></blockquote><p></em></p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/simplecunt1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/simplecunt1.jpg" border="0" /></a><br />Στην ιστοσελίδα θα βρείτε κάθε λεπτομέρεια.<br />Τους γιατρούς και το ιατρικό προσωπικό, τα βιογραφικά τους κλπ.<br />Φωτογραφίες από τους χώρους νοσηλείας και αποθεραπείας τις προδιαγραφές, καθώς και τα διεθνή πιστοποιητικά ποιότητας που διαθέτει η Human Upgrade.<br /><br />Δεν θα γράψω συμπερασματικές φιλοσοφίες σε όλη αυτήν την τρέλα, σκέφτομαι μόνο τα απίθανα κεφάλαια που έχουν χρειαστεί για να στηθεί αυτή η επιχείρηση και το τελείως εξειδικευμένο προσωπικό που θα μπορούσε να προσφέρει τα φώτα του στη μάχη για παράδειγμα κατά του καρκίνου ( εφ όσον αρκετοί από δαύτους είναι ειδικοί στο dna) στην αποκατάσταση ανθρώπινων μελών που έχουν ακρωτηριασθεί, στην πλαστική αποκατάσταση αναπήρων , τραυματιών κλπ.<br /><br />Σκέφτομαι σε τελευταία ανάλυση πως είναι δυνατόν να λειτουργεί νόμιμα κάτι τέτοιο.<br /><br />Και, σκέφτομαι (ελπίζω) μήπως η ιστοσελίδα είναι ένα εξαιρετικά καλοστημένο μαύρο αστείο.<br /><br />Επισκεφθείτε την και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Θα βρείτε όλο το ιστορικό, την έδρα και τους ιδρυτές, όλα εκείνα τα οποία θα σας πείσουν για την αλήθεια του απιστευτου. <p>Σκέφτομαι να τους στείλω e mail. Θα τους πω πως είμαι άνθρωπος του ραδιοφώνου και θέλω μία κεραία στο κεφάλι μου. Ή, πως θέλω να κάνω προσφορά-δώρο την εμφύτευση της κεραίας στους ακροατές μου, προκειμένου να με ακούν συνέχεια, ακόμα και όταν πέφτουν για ύπνο. </p><p><a href="http://www.humanupgrades.com/">http://www.humanupgrades.com/</a></p><p> </p><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><blockquote><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">UPDATE<br /></span></blockquote><p></span></p><br />Στο διαδίκτυο τελικά υπάρχει ολόκληρη συζήτηση για το «θέμα», τον δεσμό τον δίνει στο σχόλιό του ο <span style="color:#3333ff;">Αργύρης Πυροσκάλας</span>.<br /><br />Στο μεταξύ, από περιέργεια και μόνο προσπάθησα να τηλεφωνήσω στους αριθμούς που δίνει η ιστοσελίδα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο. <p>Και οι δυο αριθμοί, είναι διαρκώς απασχολημένοι. </p><p>Για την Κύπρο, υπάρχει και μία πλήρης διεύθυνση , η οδός Στασινού 75 στο κέντρο της Λευκωσίας, όταν βρω χρόνο θα περάσω, πάντα ήθελα αυτή την κεραία που έγραφα πιο πάνω και τώρα που το σκέφτομαι, αυτό το «ενιαίο δόντι» , αν είναι να με απαλλάξει από τον οδοντίατρο θα το σκεφτώ πολύ σοβαρά.<br /><br />Στην ιστοσελίδα, ως σημεία εγκαταστάσεων δίδονται αφ ενός το Λουξεμβούργο και αφ ετέρου το Λιχτενστάιν, τόποι γνωστοί και οι δυο για τις «υπόγειες» δραστηριότητες που φιλοξενούν.<br /><br />Ενδιαφέρον επίσης στοιχείο το οποίο αμέλησα να σχολιάσω στο κύριο post, είναι πως τα αγγλικά της ιστοσελίδας έχουν αρκετά έως πάρα πολλά λάθη, όχι τόσο συντακτικά όσο ορθογραφικά.<br /><br />Στη συζήτηση που έχει γίνει στην αγγλική σελίδα (στην οποία μας παραπέμπει ο Αργύρης Πυροσκάλας στα σχόλια όπως είπαμε) θα βρείτε πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία. Κατά πάσα πιθανότητα, το site είναι προϊόν της φαντασίας σπουδαστών Graphic Arts στην Τσεχία.<br /><br />Ακόμα και έτσι όμως, παραμένει το συμπέρασμα πως το ανθρώπινο μυαλό είναι συχνά ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου.<br /><br />Α! και πως το photoshop , είναι πραγματικά εξαιρετικό πρόγραμμα στη δημιουργία εικόνων.<br /><br />Όλα αυτά βέβαια, θυμίζουν θεωρίες συνομωσίας.<br /><br />Αλλά, θεωρία συνομωσίας ήταν και η «μυστική πόλη στο Βελιγράδι» που κατά τη δεκαετία του 80 ήταν φήμη, θρύλος και urban legend , αλλά μόλις πριν από δυο χρόνια επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά. </p><p><br /><br /><em>Γιατρέ μου….κάτι δεν πάει καλά….η κεραία μου πιάνει συνέχεια Άννα Βίσση και έχω εφιάλτες. Επιπλέον ….με αυτή τη μύτη, τα χαρτομάντιλα τελειώνουν πολύ γρήγορα, είναι αντί οικονομική. Αλήθεια….μπορείς να μου προσθέσεις ένα μάτι στον αυχένα; Θέλω να βλέπω τις γκριμάτσες τους μόλις γυρίσω την πλάτη μου…Τα υπόλοιπα, ας μείνουν μεταξύ μας...<br /></em><br /> </p><p> </p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115711029873912644?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1156617300701783152006-08-26T21:35:00.000+03:002006-08-26T21:54:21.370+03:00<b>john mclaughlin, paco de lucia larry coryell guardian angels</b><br /><embed src="http://youtube.com/v/HBxz3o9e0yw" width="425" height="350" type="application/x-shockwave-flash"></embed><br />Για αλλαγή, λίγη θεσπέσια μουσική από τρεις μεγάλες κιθάρες. Lucia, Maclaughlin&amp; Coryell.Απολαύστε τους :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115661730070178315?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1155751417734573732006-08-16T20:41:00.000+03:002006-08-22T01:54:31.346+03:00<a href="http://ro.altermedia.info/images/CENSORSHIP.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://ro.altermedia.info/images/CENSORSHIP.jpg" border="0" /></a><br />Το θέμα της απομάκρυνσης της κυρίας Κορομηλά από την Ελληνική Ραδιοφωνία μετά από 31 χρόνια συνεργασίας απασχόλησε και αυτές τις σελίδες όπως και πλείστες άλλες στον ηλεκτρονικό τύπο-και όχι μόνο.<br /><br />Έχοντας συνεργαστεί για μεγάλο διάστημα με την Ελληνική Ραδιοφωνία στο παρελθόν, γνωρίζοντας κάποια πράγματα και κάποια πρόσωπα (<em>όχι όλα τα πράγματα και όχι όλα τα πρόσωπα βέβαια</em>) θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα πως δεν διατηρώ (ακόμα) κάποιες ελπίδες , πως, η ΕΡΑ θα παίξει κάποια στιγμή το ρόλο που οφείλει και που δεν μπορούν οι ιδιωτικοί σταθμοί.<br /><br />Και εννοώ εκείνο το ρόλο που ονομάζουμε Παιδευτικό.<br /><br />Η είδηση της απομάκρυνσης της κας Κορομηλά «μου ήρθε πολύ ξαφνική» και ως κεραυνός εν αιθρία, γνωρίζοντας αφ ενός τη σοβαρότητα της δουλειάς της και, αφ ετέρου την με συνέπεια αποστασιοποίησή της από ποικίλους κύκλους υμετέρων, ημετέρων και πάσης φύσεως «δικών» και «κολλητών».<br /><br />Μετά από τις πρώτες μέρες (που εγώ έμαθα τα νέα) και αφού έκανα την πρώτη αρκετά θυμωμένη δημοσίευση, αποφάσισα να σηκώσω το τηλέφωνο στη Λευκωσία και να επικοινωνήσω με την Αθήνα με κάποιους ανθρώπους που γνωρίζουν πολύ καλά τα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεοράσεως.<br /><br />Από αυτούς λοιπόν μεταφέρω εδώ ορισμένα πράγματα που έμαθα και το κάνω αυτό γιατί απλά δεν τα είδα πουθενά αλλού δημοσιευμένα είτε σε έντυπη μορφή είτε στο διαδίκτυο.<br /><br />Σύμφωνα λοιπόν με ασφαλέστατες πηγές (για να κάνω και χρήση της δημοσιογραφικής γλώσσας) από την ΕΡΑ μαζί με την<strong> κυρία Κορομηλά</strong> απομακρύνθηκαν επίσης ο ποιητής και στιχουργός κος <strong>Μάνος Ελευθερίου</strong>, ο στιχουργός κος<strong> Κώστας Τριπολίτης</strong>,η κυρία <strong>Μαριανίνα Κριεζή</strong> και <strong>αρκετοί ακόμα συνεργάτες της Ραδιοφωνίας.<br /></strong><br />Απορία δική μου σε αυτό το σημείο, είναι το γιατί δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση και για τους υπόλοιπους, αλλά δε νομίζω πως θα λάβω απάντηση σε αυτό.<br /><br />Η ουσία των όσων προέκυψαν, είναι πως η απομάκρυνση των συγκεκριμένων συνεργατών, δεν αποφασίστηκε στην Αγία Παρασκευή, στην έδρα της ΕΡΤ αλλά από <strong>πρόσφατο Προεδρικό Διάταγμα, νόμο του Κράτους δηλαδή, που ορίζει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να ισχύει όταν όσοι έχουν Συμβάσεις Έργου με τις εταιρείες του Δημοσίου ξεπερνούν τα 2 χρόνια εργασίας σε αυτές:<br /><br />Το Π.Δ. προβλέπει κατηγορηματικά στην περίπτωση αυτή, διακοπή συνεργασίας<br /></strong><br />Σύμφωνα με όσα έχω μάθει, η ΕΡΑ αναζητεί μία φόρμουλα συνεργασίας με όλους όσους αναγκάσθηκε να διακόψει συνεργασία λόγω του Π.Δ<strong> γιατί</strong> (<em>σύμφωνα πάντα με τα όσα μου μεταφέρθηκαν</em>) <strong>η ίδια η Διοίκηση της Ραδιοφωνίας, θεωρεί την απουσία τους από το πρόγραμμά της ως «μεγάλη απώλεια» και «πλήγμα στην προσπάθεια για ποιότητα».<br /></strong><br />Αυτό που μου τονίσθηκε έντονα, είναι πως η ΕΡΑ βρέθηκε αιφνιδιασμένη από ένα πολύ πρόσφατο Π.Δ. και δεν είχε άλλη επιλογή, γιατί ως εταιρία του Δημοσίου<strong> δεν έχει άλλο δρόμο παρά αυτόν της εφαρμογής του νόμου.<br /></strong><br />Κανείς, εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί για όλη αυτή τη διαδικασία που οδήγησε στο συγκεκριμένο Προεδρικό Διάταγμα.<br /><br />Κανείς επίσης μπορεί να αναρωτηθεί γιατί όλες αυτές οι «λεπτομέρειες» δεν έγιναν γνωστές επισήμως από την Ελληνική Ραδιοφωνία.<br /><br />Κανείς μπορεί εύκολα να οδηγηθεί σε γρήγορα συμπεράσματα του τύπου «η δεξιά είναι πάντα δεξιά».<br /><br />Δεν ξέρω, δεν θέλω να βγάλω συμπεράσματα.<br /><br />Το σημείωμα αυτό, το γράφω και το ανεβάζω στις σελίδες μου για δυο λόγους.<br /><br /><span style="font-size:130%;">1.</span> γιατί πάντα υπάρχει και άλλη πλευρά στα πράγματα και οφείλουμε να την προβάλλουμε εξ ίσου και,<br /><span style="font-size:130%;">2.</span>γιατί , κακά τα ψέματα, αν η ΕΡΑ και οι άνθρωποί της (κάποιοι την υπηρετούν διοικητικά πάνω από δυο δεκαετίες) είναι ειλικρινείς όταν λένε πως το Διάταγμα πλήττει το κύρος τους, <strong>τότε μάλλον οφείλουμε να σταθούμε κριτικά δίπλα τους , αντί να τους «πυροβολούμε» άκριτα.<br /></strong><br />Τέλος, σαν άνθρωπος που έχει ζήσει το «ψώνιο» των ανθρώπων της ΕΡΑ –τεχνικών και παραγωγών και την αγάπη τους για το ραδιόφωνο, αλλά και σαν επαγγελματίας που έζησε τον αγώνα για την <strong>Ελεύθερη Ραδιοφωνία και τη απόλυτη εμπορευματοποίησή της στη συνέχεια</strong>, επιθυμώ σφόδρα αυτή η υπόθεση να έχει μία καλή κατάληξη που να μην αδικεί καμία πλευρά.<br /><br />Και, να δοθεί μία πλήρης αναφορά για το συγκεκριμένο Προεδρικό Διάταγμα, των σκοπών του και του σκεπτικού του.<br /><br />Και ας μην πει ο κύριος Ρουσόπουλος πως δεν γνώριζε ποιοι θα θιχτούν από το Διάταγμα, γιατί κανείς δεν θα τον πιστέψει (για άλλη μία φορά).<br /><br /><br /><em>Τα παραπάνω, απαλύνουν πολύ τις εντυπώσεις που μας δημιουργήθηκαν στην αρχή για την ΕΡΑ . Όχι όμως και τη διαδικασία κοινοποίησης της διακοπής συνεργασίας , <strong>όπως τουλάχιστον την περιγράφει η κα Κορομηλά στην επιστολή της. </strong></em><br /><em></em><br /><em>Γιατί, κατά τη γνώμη μου, έναν άνθρωπο που επί 31 χρόνια έχει προσφέρει έργο, δεν τον απομακρύνεις τηλεφωνικά μέσω μίας γραμματέως. </em><br /><em></em><br /><span style="color:#000099;"><strong><blockquote><span style="color:#000099;"><strong>UPDATE</strong></span><br /></blockquote></strong></span><br />Μεταφέρω εδώ, αντί άλλου επιλόγου –μέχρι νεωτέρας τουλάχιστον-το σημερινό διαφωτιστικό σχόλιο του cyrusgeo. Κατά τη γνώμη μου, φέρνει τα πράγματα σε μία πολύ πιο ρεαλιστική ματιά, χρήσιμη σε όλους μας. Και, βεβαίως, συμφωνώ με την τελευταία παράγραφο της παρέμβασής του.<br /><em><br /></em><blockquote><p><a href="http://www.blogger.com/profile/18382029">cyrusgeo</a> said...<br /><br /><span style="color:#000099;">Σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα, το οποίο δεν είναι καθόλου<br />"φωτογραφικό", αλλά <strong>εκδόθηκε για να εφαρμόσει σχετική ευρωπαϊκή οδηγία, όποιοι<br />συμβασιούχοι έργου πληρούν τα απαραίτητα κριτήρια γίνονται συμβασιούχοι αορίστου<br />χρόνου (η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη). Όποιοι δεν τα πληρούν, αλλά<br />κρίνονται απαραίτητοι στην εταιρία, θα υπογράφουν 8μηνες συμβάσεις έργου, ώστε να μην μπορούν στο μέλλον να διεκδικήσουν "μονιμοποίηση".</strong></span></p><p><span style="color:#000099;">Ο τρόπος, πάντως, με τον οποίο απομακρύνθηκε η κ. Κορομηλά, δεν ήταν και ο κομψότερος...<br /></p></span></blockquote><br /><em><span style="color:#000099;"></span></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115575141773457373?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1155026782480930662006-08-08T11:25:00.000+03:002006-08-22T21:38:06.236+03:00<a href="http://ta-nea.dolnet.gr/data/D2002/D0405/1or21b.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://ta-nea.dolnet.gr/data/D2002/D0405/1or21b.jpg" border="0" /></a>Έγινε <strong>και </strong>αυτό λοιπόν.<br /><br />Συχνά, γράφω και μιλάω για τη δικτατορία του Χαβαλέ που πια, κατά την αντίληψή μου έχει κυριαρχήσει στην Ελλάδα.<br /><br />Ορισμένες φορές, αναρωτιέμαι αν είμαι πιο αυστηρός από ό,τι πρέπει, αν δεν βλέπω κάποιες καταστάσεις πιο «ανθρώπινα» και πιο….στρογγυλά.<br /><br />Ωστόσο, η αδιανόητη απόλυση της κυρίας Μαριάννας Κορομηλά από την Ελληνική Ραδιοφωνία ήρθε για να πείσει οριστικά πως όχι μόνο δεν είμαι περιττά αυστηρός αλλά , πως μάλλον με διακρίνει επιείκεια.<br /><br />Η κυρία Κορομηλά , Ιστορικός και ερευνήτρια, συγγραφέας και παραγωγός στην Ελληνική Ραδιοφωνία για 31 ολόκληρα χρόνια, με ένα πολύ σημαντικό κοινό να την παρακολουθεί με συνέπεια και διάρκεια στις γοητευτικές της αφηγήσεις, απολύθηκε από το Ελληνικό Ραδιοφωνικό Άσυλο, γιατί… «έτσι».<br /><br />Με τον πλέον επαίσχυντο και θρασύδειλο τρόπο, τηλεφωνικά, μέσω μίας «γραμματέως διευθύνσεως» (Μ. Μυτιληναίου) της ανακοινώθηκε η διακοπή της σύμβασης.<br /><br />Καμία Μυτιληναίου, κανένας «υπεύθυνος» από όσους μετείχαν στην απόφαση αυτή, δεν είχε, εξ όσων γνωρίζω τουλάχιστον , τη στοιχειώδη <strong>τσίπα</strong> να αντιμετωπίσει την κυρία Κορομηλά πρόσωπο με πρόσωπο προκειμένου να της ανακοινώσει την απόφαση.<br /><br />Ασφαλώς, αν κάποιοι από τη Διοίκηση της ΕΡΑ διαβάζουν αυτές τις γραμμές, θα έχουν πρόβλημα κατανόησης του κειμένου, γιατί περιέχει κάποιες τελείως άγνωστες λέξεις και έννοιες , όπως : <em>ευθύνη, τσίπα, ευθύτητα</em>.<br /><br />Αντιγράφω από δημοσίευμα της εφημερίδας Τα Νέα της 5ης Απριλίου 2002. Το δημοσίευμα, το υπογράφει η κα Παρασκευή Κατημερτζή. Μέσα από τις γραμμές του άρθρου, βγαίνει και το προφίλ της κας Κορομηλά :<br /><br />«<em>Στα βάθη της Ανατολίας υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν αν υπάρχει στον κόσμο πόλη που τη λένε Αθήνα. </em><br /><em></em><br /><em>Η ιστορικός Μαριάννα Κορομηλά τούς συνάντησε και πήρε από κείνους την απάντηση στο ερώτημα «τι είναι αυτό που το λένε Έλληνας». </em><br /><em></em><br /><em>Την πήρε μέσα από μια στιγμιαία λάμψη του βλέμματος. </em><br /><em><br />«Στο άκουσμα της λέξης Έλληνας τούς διαπερνούσε ένα ρεύμα, υπήρχε μια φόρτιση, μια συγκίνηση», λέει. «Προσπάθησα να έρθω πιο κοντά στους ανθρώπους να δω πώς μας βλέπουν, κι έτσι έφθασα στο κλειδί, που είναι η οικουμενική διάσταση του Ελληνισμού. Αυτή έχει διατηρηθεί στις πιο απομονωμένες περιοχές, ενώ έχει χαθεί από την Ελλάδα γιατί εμείς την τσακίσαμε, πετάξαμε την οικουμενικότητα της διασποράς που μετέφεραν οι πρόσφυγες. Είναι οι αρετές και τα ελαττώματα της φυλής».<br /><br />Επί ένα τέταρτο του αιώνα, η Μαριάννα Κορομηλά ταξιδεύει, ερευνά, γράφει, και μιλάει με ιεραποστολικό πάθος για όλα όσα δεν γράφουν τα βιβλία της επίσημης Ιστορίας.<br /><br />Όταν οργανώνει εκδρομές σε απάτητα μέρη είναι τόσο αυστηρή στην τήρηση για την ώρα αναχώρησης, ώστε σε κάθε αποστολή κάποιος υποχρεούται να τρέξει πίσω από το πούλμαν.<br />Είναι από το 1985 ιδρυτικό μέλος της Πολιτιστικής Εταιρείας «Πανόραμα».<br /><br />Σήμερα όμως είναι κλειστό, εξαιτίας των σεισμών, το πρωτοποριακό στέκι συνάντησης που καθιέρωσε εδέσματα όπως τα περιφρονημένα ρεβίθια ως κατάλληλα για σικ εστιατόρια και που προχώρησε σε μια εκπληκτική καταγραφή και τεκμηρίωση των κατάλοιπων του Ελληνισμού σε άλλες χώρες.<br /><br />Διατηρεί τη μακροβιότερη εκπομπή λόγου στο ραδιόφωνο από το 1975 μέχρι σήμερα - τα πρωινά του Σαββάτου στην ΕΡΑ.<br /><br />Κι όμως, στο σχολείο ήταν «πάτος» στους βαθμούς.<br /><br />Το σχολείο τής φαινόταν «μια φυλακή της παιδείας και της ψυχής», τα βιβλία της Ιστορίας ήταν άχρηστα και ψεύτικα, γιατί έλειπε από μέσα ο άνθρωπος.<br /><br />Είχε βέβαια μια πολυτέλεια. Τη μεγάλη οικογενειακή βιβλιοθήκη στο σπίτι, τις προφορικές συζητήσεις και ανέκδοτα του οικογενειακού περιβάλλοντος, δηλαδή πληροφόρηση από πρώτο χέρι. Αυτά που αναζήτησε κατόπιν στην ανθρωπολογική και εθνογραφική έρευνα.<br /><br />Πέντε γενιές άνθρωποι των γραμμάτων είχαν φροντίσει γι' αυτό. Οι πρόπαπποί της ήταν ο πρώτος τυπογράφος και εκδότης ημερήσιας εφημερίδας στην Αθήνα, ο θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Κορομηλάς, ο υπουργός Λάμπρος Κορομηλάς, ο δημοσιογράφος αθηναιογράφος Γιώργος Κορομηλάς, η Μαριάννα Κορομηλά - «γκάγκαρη» Αθηναία - δεν είναι παρά το μήλο που έπεσε κάτω από τη μηλιά.<br /><br />Σπούδασε Ιστορία και Φιλοσοφία στο Παρίσι, ενώ παράλληλα ξεναγούσε για να ενισχύσει τις σπουδές της.<br /><br />Εκεί στα ταξίδια έγινε το «κλικ». Η επαφή με τους ανθρώπους που φεύγουν από τους τόπους που μένουν απαράλλακτοι.<br /><br />«Το μοναδικό σταθερό σημείο, είναι ο γεωγραφικός παράγοντας. Το βουνό θα βρίσκεται πάντα εκεί. Οι κοινότητες των ανθρώπων θα αντιμετωπίζουν πάντα το βουνό ως τραχύ ή ήμερο, ως τροφή ή χώρο για τα θηρία, ανάλογα με το αν έρχεται βροχή από το βουνό και θα το αντιμετωπίζουν με τρόπο ώστε να μπορούν να επιζήσουν.<br /><br />Αυτό διαμορφώνει χαρακτήρες, νοοτροπίες» θα πει. «Αυτό που με εντάσσει στην Αθήνα της εποχής του Κίμωνα είναι οι Αλκυονίδες ημέρες στο καταχείμωνο. Είναι το μόνο κοινό που έχουμε. Πατρίδα είναι μέχρι εκεί που φθάνει το παιδικό μάτι, αυτό που σε περιβάλλει, σου γεννά ασφάλεια», λέει η Μαριάννα Κορομηλά.<br /><br />«Είναι το σπιτικό, οι οσμές του φαγητού, είναι κάτι εγωκεντρικό, ενώ οικουμενικότητα του Ελληνισμού είναι όταν ακούς στην Κασταμονή της Παφλαγονίας, την κοιτίδα των Κομνηνών, να λένε ακόμα και τώρα τις χριστιανικές προσευχές στην τουρκική γλώσσα».<br /><br />«Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα» επιγράφεται ένα από τα βιβλία της Μαριάννας Κορομηλά, της ακούραστης ταξιδιώτισσας που αφουγκράστηκε τον παλμό του ζωντανού Ελληνισμού στον Πόντο και την Ανατολία, την Ερυθραία της Ιωνίας και τη Θράκη και μας μεταφέρει στα βιβλία της τη λαμπρή διαδρομή, τη λάμψη και τη συρρίκνωση, έως το υστερόγραφο. Τον τελευταίο σπασμό, του οποίου υπήρξε αυτόπτης μάρτυς στο τέλος του 20ού αιώνα.<br /><br />«Η οικουμενική ελληνικότητα έχει μια έντονη αίσθηση της κοινωνικής ευθύνης και αλληλεγγύης. Έχει τη μνήμη του πλούτου και της γενναιοδωρίας, έχει το εμπόριο, που καλλιεργεί την ανοχή και τον σεβασμό του άλλου, τη βοήθεια προς εκείνον που κινδυνεύει. Ο ελληνικός τρόπος είναι να είσαι ανοιχτός προς τους άλλους. Έχει μια βαθύτατη σχέση, πνευματική, με τον Θεό. Ελληνικότητα είναι να αναζητάς τις ομοιότητες, να τα βρίσκεις με τους άλλους, όποιοι κι αν είναι, με τη συναλλαγή, με τη διπλωματία».<br /><br />«Οι Έλληνες στη Μαύρη Θάλασσα» είναι ένα έργο ζωής, επιτόπιας έρευνας, πρωτότυπο και συλλογικό. Όταν πρωτοκυκλοφόρησε από το «Πανόραμα», το 1991, χαρακτηρίσθηκε ηρωική έκδοση.<br /><br />Την εποχή που δεν υπήρχε κανένας άλλος ταξιδιωτικός οδηγός για την περιοχή, ήταν το πρώτο βιβλίο του είδους που κυκλοφόρησε διεθνώς σηκώνοντας για πρώτη φορά την κουρτίνα της άγνοιας και του φόβου που μας χώριζε από τον κόσμο της Μαύρης Θάλασσας. Το πρώτο βιβλίο, που σαν την Αργώ διέσχισε τις ψυχροπολεμικές συμπληγάδες.<br /><br />Είναι ένα βιβλίο θησαυρός που ενώνει με όλα τα ιστορικά, αρχαιολογικά και ιστορικά στοιχεία την ιστορία και τα μνημεία που είναι διάσπαρτα σε δέκα χώρες. Χαρακτηριστικό της αφήγησης είναι η γλαφυρότητα και η συμμετοχή των ανθρώπων. Άγιοι και ναυτικοί, σοφοί δάσκαλοι και ανορθόγραφοι ζωγράφοι, έμποροι, πρίγκιπες, βιοτέχνες και αγρότες.<br /><br />Έγινε ανάρπαστο. Δεκαπέντε χιλιάδες αντίτυπα διατέθηκαν μέσα σε τρία χρόνια, όπως και 2.500 βιβλία στην αγγλική. Με την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος και τις ραγδαίες αλλαγές στον χάρτη της περιοχής, έπρεπε να ξαναγραφεί, γιατί οι γλώσσες λύθηκαν, οι κλειστές αποθήκες άνοιξαν, τα απρόσιτα μνημεία έγιναν προσιτά.<br /><br />Η νέα επαυξημένη, κατά εκατό τουλάχιστον σελίδες, έκδοση, ενισχύθηκε με τη χορηγία του Ιδρύματος Σ. Νιάρχος.<br /><br />Προστέθηκε μία σειρά άρθρων ξένων επιστημόνων και ενημερώθηκε με χάρτες και φωτογραφίες, ώστε να αποκατασταθεί η μεγάλη πολιτιστική ενότητα, που εκτείνεται γεωγραφικά από τον Έβρο έως τον Μέγα Καύκασο.<br /><br />Ιστορικά, χτενίζονται όλες οι περίοδοι, ακόμα και οι πιο σκοτεινές, δίνονται δυσεύρετα στατιστικά στοιχεία για την παρουσία και τη δράση των Ελλήνων, την κοινωνική και συντεχνιακή οργάνωση, την τουρκόφωνη ρωμιοσύνη, τις χιλιάδες των σχολείων.<br />Αφιερώνεται «σ' αυτούς που κράτησαν τη ζωή έξω από τα μουσεία».<br /><br />Αν η έρευνα μεταξύ των ανθρώπων ξεκινούσε τώρα, δεν θα ήταν το ίδιο, γιατί οι παλιοί έχουν φύγει και πήραν μαζί τους τη ζωντανή ιστορία και τη μνήμη</em>.»<br /><br />Στη διεύθυνση <a href="http://www.radiofono.gr/node/281">http://www.radiofono.gr/node/281</a> μπορείτε να διαβάσετε την επιστολή που έδωσε στη δημοσιότητα η κα Κορομηλά , επιστολή αξιοπρέπειας και ήθους (και άλλες άγνωστες έννοιες για ορισμένους , φοβάμαι πολλούς, πάρα πολλούς) και, από κάτω κάποια σχόλια ανυπόγραφα και ενυπόγραφα.<br /></em><br />Δυστυχώς, ελάχιστα, μόλις δεκατέσσερα μέχρι αυτή την ώρα.<br /><br />Τουλάχιστον, η ελληνική blogόσφαιρα αντέδρασε αρκετά δυναμικά, αποδεικνύοντας ότι δεν πάσχει εξ ολοκλήρου από προσωπικό συναισθηματικό αυτισμό.<br /><br />Τέλος, τρία ακόμα ζητήματα:<br /><br /><strong>1.</strong> Αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης , είναι βέβαιο πως θα υπήρχαν σημαντικές αντιδράσεις τόσο από τους «συναδέλφους» της κυρίας Κορομηλά στην ΕΡΑ, όσο και από «διακεκριμένους» εκτός ραδιοφωνίας. Καθηγητές, διανοούμενους κλπ.<br /><br />Ωστόσο, στο Χαβαλελλαδιστάν τίποτα, ούτε κιχ.<br /><br />Προφανώς, η απομάκρυνση μιας Μαριάννας Κορομηλά από τα μικρόφωνα της Ραδιοφωνίας είναι βολικότατος στη χώρα της ημιμάθειας και της «ξερολίασης» των πάντων.<br /><br /><strong>2.</strong> Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης, με την ανακοίνωση της απόλυσης μίας Μαριάννας Κορομηλά, θα είχαν σπεύσει σε χρόνο μηδέν κάποια ιδιωτικά ραδιόφωνα να εξασφαλίσουν τη συνεργασία της και να επωφεληθούν της Κρατικής –Κυβερνητικής αμορφωσιάς και αμετροέπειας.<br /><br />Φαίνεται όμως, πως ο σιγαστήρας σε ανθρώπους καλλιεργημένους που δουλεύουν με μεράκι αυταπάρνηση γνώση και συνέπεια, βολεύει και βολεύει απολύτως τους επικυρίαρχους ή αυτούς που θέλουν κάποια στιγμή να γίνουν τέτοιοι.<br /><br /><strong>Ο πήχης, χαμηλώνει διαρκώς, ο Χαβαλές θριαμβεύει πανηγυρικά</strong>.<br /><br /><strong>3.</strong> Σήμερα , είναι 7 Αυγούστου. Η υπόθεση αυτή, τυπικά δεν είναι «επίκαιρη».<br />Μόνο που δυστυχώς είναι και θα παραμείνει ως τέτοια.<br /><br />Γιατί, στην Ελλάδα, η κυριαρχία της αθλιότητας και η διαρκής περιθωριοποίηση της Αξίας είναι ο καθημερινός τρόπος ζωής.<br /><br /><br />ΥΓ. <em>Η απουσία μου σε ολιγοήμερες διακοπές και ο φόρτος εργασίας που είχε προηγηθεί δεν μου επέτρεψαν να πάρω μυρουδιά τα γεγονότα στην ώρα τους. Ευχαριστώ τον Αθήναιο (<a href="http://www.greekgastronomer.com/">http://www.greekgastronomer.com/</a>) για την αναφορά του στις σελίδες του και το Θείο Τραγί</em> (<a href="http://awron.blogspot.com/2006/07/i-o.html">http://awron.blogspot.com/2006/07/i-o.html</a>) <em>του οποίου το σχόλιο χρησιμοποίησα χτες το βράδυ στο ραδιόφωνο προκειμένου να αναφερθώ στο ζήτημα.</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><strong>Παρακαλώ, διαμαρτυρηθείτε για αυτό το αίσχος και μη διστάσετε.<br />Γεμίστε το mail της κυρίας Μυτιληναίου στην ΕΡΑ με νηφάλια αλλά σαφή μηνύματα.</strong><br /><strong></strong><br /><strong>Κάπως, πρέπει να καταλάβουν επιτέλους, πως δεν είμαστε όλοι ανόητοι και άπραγοι.<br /><br />Γράψτε εδώ: </strong><a href="mailto:mmmitilineou@ert.gr">mmmitilineou@ert.gr</a><br /><br /><br />------------------------------------------------------------------------------------------------<br /><strong>UPDATE</strong><br /><br /><em>Μαθαίνω, πως η κυρία Κορομηλά θα κινηθεί δικαστικά κατά των υπευθύνων της ΕΡΑ και αυτό είναι εξαιρετικά παρήγορο. Τόσο για την ίδια (η "απόφαση" είναι διάτρητη σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση) όσο και για τα μελλοντικά θύματα της αμετροέπειας ιθυνόντων οποιασδήποτε πλευράς. </em><br /><em></em><br /><em>Επίσης, διαβάστε όπωσδήποτε τα δυο τελευταία άρθρα του θαυμάσιου Oldskipper -<a href="http://skipperandskipper.blogspot.com/">http://skipperandskipper.blogspot.com/</a> -με τίτλο "<strong>Καλοί τρόποι</strong>" και "<strong>Η άλλη πλευρά</strong>". </em><br /><em></em><br /><em>Δεν σχετίζονται ευθέως με το θέμα του post, αλλά, είναι απόλυτα συνδεδεμένα με το χάλι του τόπου και την απελπισία που έχει καταλάβει πολλούς για το μέλλον του. </em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115502678248093066?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1154375763523343712006-07-31T22:43:00.000+03:002006-07-31T22:57:47.516+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/38m-1.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/38m-1.0.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/Untitled-3-1.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/Untitled-3-1.0.jpg" border="0" /></a><br /><em><span style="color:#000099;">Κάπου εδώ, στο Βωμό, αρκετά έξω από την Πάφο, εκεί που κολύμπησε η Αφροδίτη θα είμαστε και εμείς για λίγες μέρες. Θάλασσα και ουρανός. Και τη νύχτα γεμίζεις τις τσέπες αστέρια, χωρίς καν να χρειάζεται να τεντώσεις το χέρι. Α! ναι, ο Βωμός στις μέρες μας λέγεται...Πωμός. </span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115437576352334371?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1154093886513190432006-07-28T16:13:00.000+03:002006-07-28T17:20:40.846+03:00<a href="http://www.astronomysight.com/as/images/pics/sun_org.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.astronomysight.com/as/images/pics/sun_org.gif" border="0" /></a><br /><span style="font-size:180%;color:#990000;">164</span> <span style="color:#000099;"><strong>άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα</strong> σε όλο τον πλανήτη από μία συγκεκριμένη αιτία.<br /><br />Όχι, δεν είναι θύματα πολέμου (<em>είναι απείρως περισσότερα αυτά</em>).<br /><br />Όχι, δεν είναι θύματα των τροχών (<em>είναι πολύ περισσότερα αυτά</em>)<br /><br />Όχι δεν είναι θύματα δολοφονιών και ανθρώπινης βίας (<em>και αυτά είναι πολύ περισσότερα</em>)<br /><br />Όχι δεν, είναι αυτοί που πεθαίνουν από γηρατειά φυσιολογικά (<em>αυτοί είναι ακόμα αρκετοί, αλλά λιγοστεύουν διαρκώς</em>).<br /><br /><span style="color:#993300;"><strong>164</strong></span> άνθρωποι την ημέρα, δηλαδή <strong>60.000 περίπουτο χρόνο</strong>, με συνεχή αυξητική τάση, πεθαίνουν «απλά» από την ηλιακή ακτινοβολία. Δηλαδή από μία αιτία που μόλις 20 -30 χρόνια πριν, δεν υπήρχε.<br /><br />Δεν πρόκειται για φαντασία, κάθε μέρα ο ήλιος ή μάλλον η διαταραγμένη ατμόσφαιρα του πλανήτη μας, σκοτώνει περισσότερους απόλυτα αμάχους από όσους εξοντώνουν οι βομβαρδισμοί σε Λίβανο και Ισραήλ. </span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">Τα στοιχεία είναι της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας , ανακοινώθηκαν μόλις χθες και </span><br /><span style="color:#000099;">δημοσιεύονται στη σημερινή Καθημερινή. </span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">Όσοι είναι 15-20 χρόνων, πιθανόν να μην καταλαβαίνουν τι γίνεται. </span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">Για όλους εμάς όμως που μεγαλώσαμε με ένα κοντό παντελονάκι και χωρίς μπλούζα -t shirt εις την νεοελληνικήν- και γινόμασταν κάθε καλοκαίρι χωρίς πρόβλημα "μαυροτσούκαλα" , το Δελτίο Χρονοέκθεσης στον Ήλιο, είναι εφιάλτης όχι σαν σκέψη αλλά σαν πραγματικότητα. </span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">'Ασχετο ; </span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">Διάβασα πριν από λίγο, πως παρελθόν αποτελούν από την περασμένη εβδομάδα τα «χειροποίητα» κινούμενα σχέδια της Walt Disney, καθώς η εταιρεία <strong>απέλυσε τους τελευταίους 650 εργαζόμενους, που σχεδίαζαν με το χέρι. Οι απολυμένοι, θα δημιουργήσουν δική τους ανεξάρτητη εταιρία-μοναδική στο είδος της. </strong></span><br /><br /><span style="color:#000099;">Είναι περίεργο το συναίσθημα που σου προκαλεί το τέλος του κόσμου που γνώρισες. </span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">Δε λεω, ένας καινούργιος έρχεται. Ένας κόσμός που δεν θα ζωγραφίζει στο χέρι και δεν θα εκτίθεται στον ήλιο. </span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">Ένας κόσμος με μηχανικό χέρι, υπό σκιάν. </span><br /><p><span style="color:#000099;"></span> </p><p><span style="color:#000099;"></span> </p><p><span style="color:#000099;">Αυτό το θυμάστε;</span></p><p><span style="color:#000099;"></span> </p><p><span style="color:#ffcc00;">Here comes the Sun King </span></p><p><span style="color:#ffcc00;">Here comes the Sun King </span></p><p><span style="color:#ffcc00;">Everybody's laughing </span></p><p><span style="color:#ffcc00;">Everybody's happy </span></p><p><span style="color:#ffcc00;">Here comes the Sun King </span></p><p><span style="color:#ffcc00;">Quando para mucho mia more de felice corazon </span></p><p><span style="color:#ffcc00;">Mundo paparazzi miamore chicka ferdy parasol </span></p><p><span style="color:#ffcc00;">Cuesto obrigado tanta mucho que can eat it carousel</span></p><p> </p><br /><br /><span style="color:#000099;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115409388651319043?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1153319898590495452006-07-19T17:17:00.000+03:002006-07-19T17:38:22.620+03:00<a href="http://www.uaeprison.com/images/war_victims.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.uaeprison.com/images/war_victims.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:lucida grande;"> <span style="font-size:180%;">Ο</span> κυρ Χάροντας έχει πιάσει δουλειά, δουλεύει υπερωρίες ,θερίζει αβέρτα ότι βρει μπροστά του.<br /><br />Ο κυρ Χάροντας δεν βγαίνει στη σύνταξη, δεν παίζει τάβλι στο καφενείο, δεν κάθεται κάτω από τη συκομουριά, δεν έχει τουφέκι , μήτε αεροπλάνο, ούτε άλογο ή άρμα. Δεν περπατάει καν.<br /><br />Ο κυρ Χάροντας δε φοράει στολή στρατιώτη, δεν μασάει τσίχλα, δεν πίνει coca cola , δεν τρώει τηγανιτές πατάτες, δεν παίζει video games, δεν βλέπει τηλεόραση, δεν πάει διακοπές.<br /><br />Ο κυρ Χάροντας , δεν βουτάει στη θάλασσα, δεν ξέρει τα γαλαζοπράσινα νερά στο Κουφονήσι , ούτε το μπλε στην πέτρα του ρωμιού, δεν ροκανίζει πασατέμπο, δεν αναλύει στη γλώσσα γεύση κι επίγευση, δεν ξεχωρίζει το γαρύφαλλο και την κανέλα σε ένα κρασί.<br /><br />Ο κυρ Χάροντας, δεν ακούει jazz, δεν παίζει κόντρα μπάσο με ένα ρεπούμπλικο ριγμένο στραβά να σκεπάζει το αριστερό του φρύδι που είναι διαρκώς σηκωμένο, δεν χαϊδεύει τα πλήκτρα του πιάνου σε κλίμακα ντο μινόρε, do da da de do, do be do , dad a yeah shhh…do!<br /><br />O κυρ Χάροντας δεν κυκλοφορεί μέσα σε ηλεκτροφόρα καλώδια, ούτε σκάει μύτη μέσα από πρίζες ή κεραίες, δεν βλέπει σήριαλ, δεν ξέρει τι είναι οι ειδήσεις, οι ταινίες, οι συναυλίες, οι αναλύσεις, οι διαφημίσεις, οι δηλώσεις, τα διαγγέλματα οι αποφάσεις και οι ενστάσεις.<br /><br />Ο κυρ Χάροντας δεν κάνει φορολογική δήλωση, δεν ψηφίζει, δεν καυγαδίζει, δεν ψιθυρίζει, δεν ξεψειρίζει παιδικά κεφάλια, δεν έχει μαντήλι να σκουπίσει μύξες, δεν φτερνίζεται ,ούτε βήχει, δεν αναπνέει.<br /><br />Ο κυρ Χάροντας δεν απαντάει, δεν ρωτάει, δεν μιλάει, δεν σιωπά, δεν ξυπνάει , δεν κοιμάται, δεν γράφει, δε ξέρει γράμματα, δεν φοράει γραβάτα, σακάκι, παντελόνι, φόρεμα, ταγιέρ, νυχτικό , παλτό , κάλτσες, παπούτσια, μπότες, γάντια, γυαλιά.<br /><br />Ο κυρ Χάροντας, δεν τραγουδάει, δεν χορεύει, δεν δακρύζει, δεν ξύνεται, δεν μαλακίζεται, δεν χέζει, δεν κατουράει , δεν πέρδεται, δεν μυρίζει, δεν μοσχοβολάει, δεν εισπνέει, δεν εκπνέει, δεν καυλώνει, δεν κλαδεύει δεν ποτίζει δεν φυτεύει. </span><br /><p><span style="font-family:lucida grande;"></span> </p><span style="font-family:lucida grande;"></span><br /><br />Ο κυρ Χάρονταςείναιεδώειναι παντούείναιεσυείναιεγώείναιόλοιπουειμαστεεμείςεσείςθεατες<br />iamheasyouaremeandwearealltogetherrστηντηλεόρασηστηντηλεόραση<br />στηνανασκολόπισηστηνενδοσκόπησηστοντρόμομαςγιαρήξηγιααγώναγιαοργήπουειναι<br />ηοργήοκόσμοςέχειτελειώσειοκόσμοςείναινεκρόςοκυρΧάρονταςειναιοκόσμος<br /><br />ένθαδηοΔέρδαςπαρελαύνονταςπαμπόλλουςιππέαςαυτώναπέκτεινεναπέκτεινεναπέκτεινεν<br />στονΑμαζόνιοαποξηραίνονταιοιπαραπόταμοιτοοξυγόνομαςτελειώνειοαέραςείναιδηλητήριο<br />απλάπράγματαείναιαυτάταγράφωσαναμιλώσεμικράπαιδιάσεμικράπαιδιάσεμικράπαιδιά<br />οπλανήτηςπεθαίνειστολονδίνοέχεικαύσωνακαιστολίβανοβροχήβρέχειθάνατοστηβαγδάτη<br />στηκαμπούλστηνινδονησίαπάρεέναχάρτηκαιδείξεμουπουδεβρέχειθάνατοτόσοςθάνατος<br />πιαπουδενμπορώναγράψωαλλιώςπαράμόνοσαχαζόςσαχαζόςσαχαζόςκομμάτιακρέας<br /><br />πεταμέναεδώκαιεκείπόδιαπαιδικάμεταοστάνασκίζουνετιςσάρκεςλιωμέναμωράμολύβι<br />συμφοράμάτιατρελαμέναμάτιαπαρανοϊμένα<br />θαθαθαθαθαθαθαθαθαθαθαθαθαθανανανανανανανανανανανατοτοτοτοτοτοτοτοτοτοτοτο<br />τοτοτοτοτοτοτοτοτοςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς<br />ςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς<br />ςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς<br />ςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς1+1=2 2+2=2 4+4=8 8+8=16 αβγδεζηθικλμνξοπρστυφχψκαιωμέγαωμέγαωμέγαΩ!μέγαδενκαταλαβαίνωτίποταπιαπωςγίναμεέτσιέτσισασθχαμερόκοτέτσικακαρίζουμεολημερίς<br />κιολονυχτίςμεταξύμαςκικυρΧάρονταςείναιπαντούείσαιεσύναιεσύείμαιεγώναιεγώαυτός<br />οκόσμοςέχειτελειώσειέχειτελειώσειέχειτελειώσειτελειώσειλειώσειλειώωσειλειώωωσει<br />λειώωωωωωωωωωωσειλειώνειείναιθέμαχρόνουαυτοκτονείοχάροςβγήκεπαγανιάκαιστηδικήμου<br />γειτονιαμημουκολλάςείμαιάραβαςείμαιεβραίοςείμαιέλληναςείμαιαλβανόςτούρκοςγερμανό<br />ςάγγλοςαμερικάνοςαφγανόςιρακινόςιρανόςκορεάτηςινδονήσιοςαυστραλόςδενείμαιδενείμαι<br />δενείμαιδενείμαιδενμπορώναείμαιευχαριστώτουςθεούςπουείμαιπενήνταχρονώνκαιδενέχω<br />καιπάραπολλάψωμιάακόμαπόσοπιοσκατάθαγίνειοκόσμοςσταεπόμεναείκοσιτριάνταχρόνια;<br />ελπίζωπωςτοαπόλυτοτέλοςδενθαμεπρολάβεισαςβαρέθηκαμαςβαρέθηκαταβαρέθηκακοιτάμετο<br />θάνατόμαςτοθάνατόμαςτοθάνατόμαςτοιςκοίνωνρήμασιπειθώμενοικαλήμαςνύχτα.<br /><br /><br /><br /><br /><em>Ο Νείλος<br />έπλευσε αριστερά<br />την όχθη των πυραμίδων<br />των ξεχασμένων κροκοδείλων<br />σημάδια βασιλιάδων<br /><br />χρυσόφυτες γενιές<br /><br />στη σκόνη των αρχόντων<br />που καταδύθηκαν παντοτινά<br />στις κορόνες της μνήμης. </em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115331989859049545?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com47tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1152880009075532732006-07-14T13:53:00.000+03:002006-07-14T16:17:11.780+03:00<a href="http://www.agrino.org/greeklibrary/projects/cyprus1974/images/missings/5_identified_soldiers_700_bg.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.agrino.org/greeklibrary/projects/cyprus1974/images/missings/5_identified_soldiers_700_bg.jpg" border="0" /></a> Οι εικονιζόμενοι αγνοούμενοι Ελληνοκύπριοι εθνοφρουροί έχουν αναγνωρισθεί ώς οι ακόλουθοι:1. Κορέλλης Αντωνάκης του Μιχαήλ, 30 ετών, από την <a href="http://www.kythrea.agrino.org/">Κυθρέα</a> 2. Νικολάου Πανίκος του Χρυσοστόμου, 26 ετών, από την <a href="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/achna/">Άχνα</a> 3. Σκορδής Χριστόφορος του Γεωργίου, 25 ετών από το Δάλι 4. Παπαγιάννης Ιωάννης του Χαράλαμπους, 24 ετών, από την Αγλαντζιά 5. Χατζηκυριάκος Ιωάννης του Χαραλάμπους, 19 ετών από την <a href="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/Famagusta/">Αμμόχωστο</a><br /><br />Η Τουρκία αρνείται να δώσει στοιχεία για την τύχη τους, όπως βέβαια και για εκατοντάδες άλλους, εμπαίζοντας με τον πιο προκλητικό τρόπο τους πάντες.<br /><br /><p><a href="http://www.agrino.org/greeklibrary/projects/cyprus1974/images/cycomparison.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.agrino.org/greeklibrary/projects/cyprus1974/images/cycomparison.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/invasion/priest_arrest_300_sm.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/invasion/priest_arrest_300_sm.jpg" border="0" /></a> Ένας Ελληνοκύπριος λαϊκός ορθόδοξος ιερωμένος επιβιβάζεται δεμένος πισθάγκωνα και με τα μάτια επίσης δεμένα σε Τουρκικό αποβατικό προκειμένου να μεταφερθεί σε άγνωστο προορισμό. Όπως και άλλους πολλούς κανείς δεν τον ξαναείδε ποτέ.<br /><a href="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/NATO_Joseph_Luns_700_bg.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/NATO_Joseph_Luns_700_bg.jpg" border="0" /></a> Επίσημο Νατοϊκό έγγραφο διαβαθμισμένο ως "ακρως απόρρητον". Λέει , κατά λέξη:</p><p><strong>We agreed with Mr. Sisco for supporting the Turkish army during the landing, as well as, in the violent expulsion of Makarios</strong>. (<em>Συμφωνήσαμε με τον Κο. Σίσκο στην υποστήριξη του Τουρκικού στρατού κατά την απόβαση, καθώς επίσης, στην βίαιη απομάκρυνση του Μακαρίου</em>)<br /></p><p><a href="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/invasion/hospital_bombings_420_bg.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/invasion/hospital_bombings_420_bg.jpg" border="0" /></a> Αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία από πάνω, είναι (ήταν) το Νοσοκομείο της Αμμοχώστου. Η Τουρκική αεροπορία, ηρωικά φερόμενη, βομβαρδισε χωρίς δισταγμό Σχολεία, Νοσοκομεία, Γηροκομεία και άλλους ανάλογους και επίλεκτους ...στρατιωτικούς στόχους.<br /><a href="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/invasion/POW_200_sm.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/invasion/POW_200_sm.jpg" border="0" /></a><br />Ανθρώπινο φορτίο, Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι της εισβολής , στοιβαγμένοι με μάτια δεμένα στο μεταγωγικό, στη ρότα για τα Άδανα χωρίς γυρισμό. <a href="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/invasion/invasion_poster1_150_sm.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/invasion/invasion_poster1_150_sm.jpg" border="0" /></a> Ένα από τα πολλά προπαγανδιστικά φυλλάδια που κυκλοφόρησε η Κυβέρνηση του Ετσεβίτ στην Τουρκία για να στηρίξει το ηθικό του πληθυσμού κατά τη διάρκεια της εισβολής.<br /><a href="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/invasion/pente_mili_efkoli_apovasi_pezikou_300_sm.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/invasion/pente_mili_efkoli_apovasi_pezikou_300_sm.gif" border="0" /></a> Στις 05:30 του Σαββάτου 20 Ιουλίου 1974 η τουρκική αεροπορία βομβάρδισε αλύπητα το 256 Τ.Π. (Τάγμα Πεζικού) το οποίο έδρευε στην Γλυκιώτισσα, της Αχειροποιήτου (190 ΜΑ/Τ.Π.), του Βοσπόρου 182 Μ.Π.Π. (Μοίρα Παράκτιου Πυροβολικού), καθώς και όλα τα παράκτια φυλάκια στους άμμους των Πανάγρων στα παράλια της Κυρήνειας. </p><p>Τόση ήταν η προδοσία και αποδιοργάνωση στις τάξεις των Ελληνικών Κυπριακών δυνάμεων λόγω του πραξικοπήματος ώστε ακόμη και το ραδιόφωνο μετέδιδε πρωινή γυμναστική και εκκλησιαστικούς ύμνους αντί να καλεί σε επιστράτευση. Οι Τούρκοι ανενόχλητοι έβγαιναν στην παραλία απο ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΣΗΜΕΙΟ. </p><p></p><p><span style="color:#990000;"><strong>Μπορείτε να κάνετε «κλικ» σε όλες τις φωτογραφίες καθώς και στο Νατοϊκό έγγραφο για μεγέθυνση. </strong></span></p><p><span style="color:#990000;"><strong>Επίσης κλικ μπορείτε να κάνετε στις τρεις τοπωνυμίες στην αρχή του post ή και εδώ, ( <a href="http://www.kythrea.agrino.org/">Κυθρέα</a>, <a href="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/achna/">Άχνα</a> και <a href="http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/Famagusta/">Αμμόχωστο</a> ) για πρόσθετες πληροφορίες.</strong></span></p><p><span style="color:#990000;">(Στοιχεία και φωτογραφίες από το <a href="http://www.kypros.org/">http://www.kypros.org/</a> όπου υπάρχει εξαιρετικό υλικό καθώς και αρκετές ακόμα φωτογραφίες. Κάποιες, είναι εξαιρετικά σκληρές με θύματα ναπάλμ κ.α.)<br /></p></span><p><span style="color:#cc0000;"><strong>^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^</strong></span></p><p><span style="color:#000099;">Μια φορά και έναν καιρό, <em>μπήκαν στην πόλη οι οχθροί, τις πόρτες σπάσανε οι οχθροί, και εμείς γελούσαμε στις γειτονιές την πρώτη μέρα. Στην πόλη, μπήκαν οι οχθροί, αδέλφια πήραν οι οχθροί και ‘μεις κοιτούσαμε τις κοπελιές την άλλη μέρα. </em></span></p><p><span style="color:#000099;"><em>Μπήκαν στην πόλη οι οχθροί, φωτιά μας ρίξανε οι οχθροί, και ‘μεις φωνάζαμε στα σκοτεινά την τρίτη μέρα. Στην πόλη μπήκαν οι οχθροί σπαθιά κρατούσαν οι οχθροί και ‘μεις τα πήραμε για φυλαχτά την άλλη μέρα. Μπήκαν στην πόλη οι οχθροί μοιράσανε δώρα οι οχθροί και ‘μεις γελούσαμε σαν τα παιδιά την πέμπτη μέρα. </em></span></p><p><span style="color:#000099;"><em></em></span></p><p><span style="color:#000099;"><em>Στην πόλη μπήκαν οι οχθροί τραβούσαν τοίχο οι οχθροίκαι ‘μεις φωνάζαμε ζήτω και γεια και ‘μεις φωνάζαμε ζήτω και γεια σαν κάθε μέρα.</em></span></p><p><em><span style="color:#000099;"></span></em></p><p><span style="color:#000099;">Από εκείνον τον καιρό μέχρι σήμερα, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι, ο κόσμος άλλαξε πολύ, τίποτα δεν έμεινε το ίδιο. <em>Μπήκαν στην Πόλη οι οχθροί</em>...</span></p><p><span style="color:#000099;">Το θυμάστε; Η φωνή του Νίκου Ξυλούρη, αντιλαλούσε σήμερα το πρωί σε ένα Κυπριακό ραδιόφωνο, σε αυτό το τραγούδι και μου έδωσε το ερέθισμα για τούτο εδώ το post. </span></p><p><span style="color:#000099;">Η μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου, οι στίχοι του Γιώργου του Σκούρτη. </span></p><p><span style="color:#000099;">32 χρόνια μετά, με την Κύπρο στα δυο, δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως ο Ελληνισμός υπήρξε άμοιρος ευθυνών για την τραγωδία. </span></p><p><span style="color:#000099;">Και όσοι πιστεύουν πως αίμα αθώο χύθηκε μονάχα από χέρι τούρκικο , πλανώνται πλάνη οικτρή. Δεν έγιναν λίγα, δυστυχώς, σε εκείνη τη θεοσκότεινη περίοδο μετά την ανεξαρτησια. </span></p><p><span style="color:#000099;">Όμως, τίποτα δεν μπορεί να σε κάνει να καταπιείς την ΕΙσβολή που είχε σφραγίδα στο διαβατήριο το πουλί της Ελληνικής συμμορίας των συνταγματαρχών, τίποτα δεν μπορεί να μη σε κάνει να πονάς σα νιώθεις πως όπου και αν πας εδώ στην Κύπρο, ένας τοίχος, ένα συρματόπλεγμα θα σε σταματήσει. </span></p><p><span style="color:#000099;"></span></p><p><span style="color:#000099;">Τι είναι η Κύπρος άραγε για τους σημερινούς Νεοέλληνες; </span></p><p><span style="color:#000099;">Σημαίνει κάτι; Πραγματικά, δεν ξέρω. Αν και τακτικά ακούω αδιανόητου μεγέθους ηλιθιότητες (<em> <span style="color:#000000;">αμαν πια με την Κύπρο, μια ζωή θα τους πληρώνουμε , και τι μας νοιάζει εμάς, και άλλα πολλά και χειρότερα</span></em>). </span></p><p><span style="color:#000099;">Ναι, αυτά τα πράγματα και λέγονται και, το χειρότερο γράφονται κιόλας , ίσως πιο "κομψά" σε εφημερίδες και περιοδικά. </span></p><p><span style="color:#000099;">Δεν είναι άραγε αποτέλεσμα πλήρους έκπτωσης να αναρωτιέται κάποιος "τι σχέση" έχει με έναν τόπο όπου μιλιέται η ίδια γλώσσα; Με έναν τόπο στον οποίο οι Εθνικές Γιορτές είναι οι ίδιες ακριβώς; </span></p><p><span style="color:#000099;">Με έναν τόπο στον οποίο ακόμα και τα ίχνη του Αχαιού , μοιάζουν να είναι νωπά; </span></p><p><span style="color:#000099;">Με έναν τόπο στον οποίο για αιώνες ολάκερους τιμήθηκε η Αφροδίτη και ο Απόλλωνας;</span></p><p><span style="color:#000099;"><em>(...ακόμα και σήμερα, εκεί, στην παραλία όπου ο μύθος διδάσκει πως αναδύθηκε από τον αφρό της θάλασσας η Θεά, ακόμα και σήμερα, τα δέντρα είναι γεμάτα τάματα και προσφορές για την Αγάπη και τη Γονιμότητα!!!</em>) </span></p><p><span style="color:#000099;">Μόλις προχθές, ένας φίλος (ο Νυκτιπόλος) μου έλεγε πως σαν κάθεται εκεί στα υπέροχα βράχια και τις θαλασσινές σπηλιές (...<em>υπάρχει μιά έκσταση</em>) πάντα το μυαλό του πάει στον Γιώργο Σεφέρη. </span></p><p><span style="color:#000099;">Αναρωτιέται τότε, ο καλός φίλος, αν κάπου εκεί είχε κάτσει ο μεγάλος Ποιητής και είχε σφουγγίσει με τις αισθήσεις του και τις κεραίες του το ιστορικό πεπρωμένο του τόπου. </span></p><p><span style="color:#000099;">Ακόμα, κανείς, φέρνει στο νου, εικόνες που δεν έζησε, μα διάβασε και έμαθε καλά και τόσο πολύ μπήκαν μέσα στο μυαλό και την ψυχή που έγιναν μέρος της μνήμης...</span></p><p><span style="color:#000099;">Όταν, στην Αθήνα , εκατοντάδες χιλιάδες υποδεχόντουσαν λέει τον Μακάριο, κάποτε, στη δεκαετία του 60. </span></p><p><span style="color:#000099;">Βλέπετε, τότε ο παπάς, συμβόλιζε έναν Έλληνα που όρθωνε το ανάστημα στους ξένους. Συμβόλιζε είπα, αλλά δεν θα κάνω τώρα κριτική ανασκόπηση για το ρόλο του. </span></p><p><span style="color:#000099;">Όταν η Ρόδος ενώθηκε με την Ελλάδα, στο νησί έκαμαν ανάσταση, χτυπήσαν τις καμπάνες και σφάξανε αρνιά. Και κατέβηκαν στο λιμάνι για να πλησιάσουν την Κύπρο και της φώναξαν "Τώρα η Σειρά σου αδελφή". Η σειρά αυτή βέβαια, δεν ήρθε ποτέ. </span></p><p><span style="color:#000099;">Και δεν ήρθε ποτέ, γιατί έκαμαν ότι μπορούσαν για αυτό οι ανά τους χρόνους "ελληναράδες" και πατριδοκάπηλοι, οι ανά τους χρόνους σφετεριστές του γνήσιου πατριωτισμού. </span></p><p><span style="color:#000099;"></span></p><p><span style="color:#000099;">Όμως, οι απλοί Έλληνες, δεν ήσαν αυτοί. </span></p><p><span style="color:#000099;">Τη ματιά τους, την καθαρότητά τους, τη βλέπεις , τη διακρίνεις ακόμα και στις παλιές Ελληνικές ταινίες, τις ασπρόμαυρες. 'Αλλοι άνθρωποι. Με Ταυτότητα. </span></p><p></p><p><em><span style="color:#330099;">Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές υπάρχει μια δίψα υπάρχει μια αγάπη υπάρχει μια έκσταση Όλα σκληρά σαν τα κοχύλια μπορείς να τα κρατήσεις μες στη παλάμη σου</span></em></p><p><em><span style="color:#330099;">Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές</span></em></p><p><em><span style="color:#330099;">Μέρες ολόκληρες σε κοίταζα μέρες ολόκληρες σε κοίταζα στα μάτια και δεν σε γνώριζα μήτε με γνώριζες (Γιώργος Σεφέρης) </span></em></p><p><em><span style="color:#330099;"></span></em><em><span style="color:#330099;"></span></em></p><p><span style="color:#330099;"><strong>Ξαναρωτάω λοιπόν....Τι είναι η Κύπρος για τους σημερινούς Νεοέλληνες;</strong> </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115288000907553273?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com66tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1152615047794923452006-07-11T13:50:00.000+03:002006-07-11T18:48:46.156+03:00<span style="font-size:180%;"></span><br /><span style="font-size:180%;">Μ</span>ήνας που θρέφει τη προδοσία ο λεγόμενος και Ιούλιος.<br /><br />Ο Εκατομβαιών κατά το πραγματικό ελληνικό μηνολόγιο.<br /><br />Δύσκολος μήνας, φορτωμένος με αίμα πολύ και με πληγές που ακόμα αιμορραγούν ή μάλλον επιμένουν να αιμορραγούν με αναίδεια κόντρα στο χάχανο της εποχής.<br /><br />Θα πει κάποιος…. «<em>μα δεν είναι όλα στο χάχανο, σταμάτα να βλέπεις παντού έναν χαβαλέ μόνο για να οργίζεσαι</em>»…<br /><br />Πρώτα από όλα, αν πάψω να οργίζομαι, αν πάψω να οργίζομαι, αν, τότε θα έχω πεθάνει και θα έχω βρει συντροφιές στην επικράτεια των Μακάρων.<br /><br />Έπειτα, το διαρκές και αμετάκλητο «Εγώ» είτε στην οδύνη του, είτε και στη χαρά του, ένα χάχανο είναι , ένα χάχανο που συστηματικά γυρίζει την πλάτη του στο Εμείς, στο Όλο, στο τι μας συμβαίνει.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">Ι</span>ούλιος, 15, 1974.<br /><br /><br /><br />Η συμμορία των συνταγματαρχών επιδιώκει να πραγματοποιήσει το μεγάλο της όνειρο:<br /><br />Την ανατροπή του Μακαρίου στην Κύπρο και την εγκαθίδρυση ενός "εθνικιστικού" καθεστώτος με σκοπό είτε την εθνοκάθαρση είτε τη διπλή ένωση της Νήσου.<br /><br />Στην κορυφή της προδοσίας στην Κύπρο, αναλαμβάνει «πρόεδρος» ο Nίκος Σαμψών.<br /><br />Bar owner το αποκαλούσαν εκείνες τις μέρες περιφρονητικά, τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης. Το θυμάμαι, η τραγωδία με βρήκε κατά σύμπτωση στο Λονδίνο.<br /><br />Είναι δυνατόν να έχουν περάσει 32 χρόνια;<br /><br /><br />Είναι.<br /><br /><br />Και, καθώς το μαχαίρι έμπαινε βαθιά στο κόκαλο της Κύπρου, στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή , κατέρρεε η δικτατορία.<br /><br />Έτσι, καθώς τα σύννεφα έφευγαν από τον ουρανό της Αττικής, ενώ η Ελλάδα καθάριζε κάπως το ορίζοντά της από την σκοτεινιά της πιο θλιβερής και επιζήμιας περιόδου της, στην Κύπρο το αίμα μαζεύονταν σε νέφη προδοσίας για να ξεσπάσουν λίγο αργότερα με μορφή καταιγίδας.<br /><br />Εισβολή, κατοχή.<br /><br />Μια ιστορία που πήγε στραβά από την πρώτη στιγμή της ανεξαρτησίας της Κύπρου, για να καταλήξει έτσι.<br /><br />Με δυο Μητέρες Πατρίδες, να τραβολογούν η κάθε μία τα παιδιά της προς τη δική της αγκαλιά.<br /><br />Είναι έτσι;<br /><br />Είναι <strong>και</strong> έτσι. Αλλά όχι μόνο. Δεν θα προχωρήσω πιο πέρα εδώ, σήμερα.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">Ι</span>ούλιος, μήνας Αποστάτης, μήνας Προδότης.<br /><br />Το μυαλό μου, πάει <strong>και</strong> αλλού.<br /><br />Πολύ πιο πίσω, σε εκείνον τον έξοχο τον <strong>Π</strong>αραβάτη, τον <strong>Ι</strong>ουλιανό.<br /><br />Λιγότερο γνωστός, σαν Αδωναίος , Καυσίταυρος και Πισαίος.<br /><br />Λάτρεψε την Κλασική Ελληνική διανόηση και αυτό σαν αποτέλεσμα είχε την απόλυτη μεταστροφή του.<br /><br />«<em><strong>Η</strong>μίν ανήκουσιν η ευγλωττία και αι τέχναι της Ελλάδος και η των Θεών αυτής λατρεία. <strong>Υ</strong>μέτερος δε κλήρος εστί η αμάθεια και η αγροικία και ουδέν πλέον. Αυτή εστίν η σοφία Υμών</em>» έλεγε.<br /><br />Ήρθε στην Αθήνα, συνάντησε τους χριστιανούς Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και μετά, αποφάσισε να μυηθεί στα <strong>Ε</strong>λευσίνια <strong>Μ</strong>υστήρια.<br /><br />Επικίνδυνη επιλογή για εκείνη την εποχή, μιάς που τα Μυστήρια και η Κλασική Σοφία είχαν περάσει σε καθεστώς παρανομίας.<br /><br />Κάτι, σα να διάβαζες Μαρξ ή να άκουγες Θεοδωράκη στην εποχή της επικράτειας των συνταγματαρχών.<br /><br />(<em>Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών ε;)</em><br /><br />Αργότερα, ως Αυτοκράτορας, επεχείρησε να εφαρμόσει έναν θρησκευτικό -φιλοσοφικό συνδυασμό , κρατώντας από τη μία την Κοινωνική Αλληλεγγύη που θεωρητικά πρέσβευαν οι χριστιανοί και από την άλλη θέλησε να επαναφέρει τα Ελληνικά γράμματα και την Ελληνική Σκέψη στην καθημερινότητα, να ξανανοίξει τις Σχολές των Φιλοσόφων που είχαν υποστεί διώξεις να ζωντανέψει την Αισθητική.<br /><br />Παράλληλα, έδειξε πως τον ενδιέφερε έντονα η εφαρμογή της σε βάθος ανεξιθρησκίας, χωρίς «επικρατούσα θρησκευτική τάση» αφήνοντας έτσι το πεδίο στη Φιλοσοφική αναζήτηση ανοιχτό.<br /><br />Κυβέρνησε μόλις ενάμιση χρόνο, μέχρι που δολοφονήθηκε από άγνωστο χριστιανό (κατά τον έγκριτο ιστορικό Λιβάνιο) ωστόσο το ίχνος του παρέμεινε ανεξίτηλο στην ιστορία.<br /><br />Δεν είναι λίγοι, που στις μέρες μας πιστεύουν πως αν ο Ιουλιανός είχε ζήσει και είχε βάλει σε εφαρμογή τα οράματά του ο κόσμος θα είχε γλυτώσει αμέτρητες ποσότητες μάταιου αίματος και χρόνους σκοτεινούς και θεοσκότεινους.<br /><br />Για αιώνες, η χριστιανική προπαγάνδα του έβαζε στα χείλη των έσχατων στιγμών του τη φράση «<em>Νενικήκας με Ναζωραίε</em>» ωστόσο σύμφωνα με τους ιστορικούς δεν ξεστόμισε ποτέ κάτι τέτοιο.<br /><br />Όπως είναι γνωστό, ο νικητής στον πόλεμο, έχει πάντα την ευκαιρία να δημιουργήσει τη δική του μυθολογία για να χτίσει το υπόβαθρο της νίκης στη συνείδηση του απλού κόσμου.<br /><br /><span style="color:#000066;">*****************************************************************************<br /></span><br /><br /><br /><br /><span style="color:#663300;"><span style="font-size:180%;">Ο</span> <span style="font-size:180%;">Κ</span>αίσαρ <span style="font-size:180%;">Μ</span>ήνας<br /></span><br /><em><span style="color:#660000;">Μην ψάχνεις για Αγάπη τον Ιούλιο.<br />Είπε το πουλί<br />Κι ο Συνωμότης χάιδεψε την Προδοσία στα μαλλιά.<br /><br />Ο Βασιλιάς, ανακοίνωσε τον ίδιο του το Θάνατο στον<br />Αλχημιστή , που είχε πάρει τη μορφή γιγαντιαίας Σαύρας.<br /><br />Ο Εκκλησιαστής, υποκλίθηκε.<br />Κάθισε στ’ όργανο και γέμισε το ερείπιο με μια φούγκα.<br /><br /><br />Οι Υπηρέτες μόνο επέζησαν και έπαιξαν Θέατρο.<br /><br />Έπαιξαν Βασιλιά, Αλχημιστή, Συνωμότη.<br /><br />Κακή Παράσταση.<br /><br />Ο σκηνοθέτης αυτοκτόνησε πριν από τη δεύτερη πράξη ανοίγοντας το στήθος του με το Βασιλικό ξίφος.<br /><br />Η Προδοσία, κατέβηκε από το ανάκλιντρο.<br /><br />Έβγαλε τις μάσκες του Θιάσου κι όλα, βρέθηκαν ξαφνικά να’ναι σωστά και πετυχημένα.<br /><br /><br />Κρίμα.<br /><br />Η Αυτοκτονία πρόλαβε το σκηνοθέτη.<br /><br />Είναι περίεργα πράγματα αυτά και δε συμβαίνουν τακτικά.<br /><br />Αν ταξιδέψεις στο Μυστρά, μπορείς να δεις τη παράσταση.<br /><br />Υπομονή χρειάζεται και οδύνη προφήτη.<br /><br />Πρέπει, να διαβάζεις τα σημάδια.<br /><br />Ψάξε.<br />Βρες την κουρτίνα.<br /><br />Πίσω από τη κουρτίνα, παράθυρο.<br />Πίσω από το παράθυρο, αέρας.<br /><br />Κάτω, το Άλογο.<br /><br />Πανσέληνος Αναβάτης, Φτερωτός.<br /><br />Στα ερείπια παλάτια, λάμπουν τα μαχαίρια πριν το φόνο.<br /><br />Όταν τα δεις, θυμήσου.<br />Θυμήσου τα στρατιωτάκι8α των μικρών αγοριών.<br /><br />Όταν ακούς τύμπανα τη νύχτα, παίρνουν ζωή τα μολυβένια</span></em><br /><em><span style="color:#660000;"><br />Και<br />Οι Ποιητές,<br />Αναβάτες, </span></em><br /><em><span style="color:#660000;">Άλογοι, </span></em><br /><em><span style="color:#660000;">Πανσέληνοι και πάντα Φτερωτοί.<br /><br />Βρήκα το παράθυρό μου.<br />Ψηλά, πολύ ψηλά.<br /><br />Πέρα, η Θάλασσα και το φως που μαλακώνει.<br />Οι πέτρες , γίνονται χάρτινες και συγγενεύουν με τον αφρό των κυμάτων.<br /><br />Ιούλιος.<br /><br />Καίσαρ ο μήνας της Προδοσίας.<br /><br />Τα καράβια των διακοπών ταξιδεύουν στο Αιγαίο.<br /><br />Αμπάρια γεμάτα με όνειρα μπαχαρικά και θλίψη βιταμινούχα.<br /><br />Έτσι, θυμάται το Καλοκαίρι το Χειμώνα και αυτός, το Καλοκαίρι πάλι.<br /><br />Μένουνε μόνοι η Άνοιξη και ο Φθινόπωρος, μα δεν μπορούν να ζευγαρώσουν και ας το θέλουν τόσο.<br /><br />Ανέραστο μεταξύ τους φράγμα, οι Μήνες.<br /><br />Να λοιπόν η βόλτα στα ερείπια , παλάτια χαλασμένα ενός θεάτρου με χλαμυδοντυμένες πέτρες.<br /><br />Αδειάζουν τα πηγάδια.<br /><br />Απόψε-Ιούλιος- θα αρνηθώ την Πανσέληνο.<br /><br />Γιατί; </span></em><br /><br /><em><span style="color:#660000;"></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115261504779492345?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1152038254054447982006-07-04T21:36:00.000+03:002006-07-04T21:38:53.626+03:00<span style="color:#660000;"><strong>Η σελίδα, δέχθηκε επίθεση. Το αποτέλεσμα ήταν η εξαφάνιση αρκετών σχολίων , όπως και η εξαφάνιση του «κουτιού» των σχολίων. </strong></span><br /><br /><span style="color:#660000;"><strong>Θέλω να πιστεύω, πως η επίθεση αυτή δεν έγινε από κάποιον εξ όσων είχαν συμμετοχή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στη συζήτηση. </strong></span><br /><br /><span style="color:#660000;"><strong>Θεωρώ την πράξη χυδαία, βάρβαρη, φασιστική κυριολεκτικά και, ουδόλως ελληνοπρεπή. Είναι πράξη μικρών ανθρώπων, ελάχιστων ανθρωποειδών που καμία σχέση δεν μπορούν να έχουν με κατ εξοχήν Ελληνικές αξίες, όπως η Αρετή και η Παρρησία. </strong></span><br /><br /><span style="color:#660000;"><strong>Με αρκετό κόπο, περιμάζεψα όλα τα σχόλια και τα παραθέτω ξανά, με την ελπίδα να συνεχισθεί η συζήτηση. </strong></span><br /><br /><span style="color:#660000;"><strong>Αφορά κυριολεκτικά στο αν έχουμε ή δεν έχουμε ένα μέλλον ως Έλληνες και ως Ελλάδα με ταυτότητα. </strong></span><br /><br /><span style="color:#660000;"><strong>Προκαλώ δε, τον κύριο που έκανε τη ζημιά να αναλάβει την ευθύνη της πράξης του και να εξηγήσει, έστω ανώνυμα τον…συμβολισμό της. </strong></span><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br />Το προηγούμενο post:<br /><br />Από τα διάφορα θέματα που ατάκτως έβαλα στο προηγούμενο μου post , αυτό που ερέθισε ήταν-ευτυχώς- το της Παιδείας.Γράφτηκαν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα σχόλια, όπως και κάποια προσωπικά βιώματα από την ζωή στα Πανεπιστήμια, εμπειρίες κάποιων σχολιαστών όταν ήταν φοιτητές.Βεβαίως, κάθε προσωπικό βίωμα είναι ενδιαφέρον όταν κατατίθεται με ειλικρίνεια και σίγουρα φωτίζει πάντα κάποιες πλευρές ενός ζητήματος που έχει μπει σε διάλογο.<br /><br /><br />Από την άλλη πλευρά, το όποιο προσωπικό βίωμα όσο παραμένει εγκλωβισμένο στο στενό πλαίσιο του αναφορικού λόγου, δεν έχει να προσφέρει πολλά.Αξιωματικά, είναι στερημένο από τη Θέση.<br />Και αυτό είναι που (νομίζω) έχουμε μεγάλη ανάγκη.<br /><br /><br />Έχουμε ανάγκη από εκείνη την ωριμότητα και τη στοχαστική διεργασία , που μπορεί να μετουσιώσει το Προσωπικό Βίωμα σε α) Ανάλυση και, β) σε σύνθεση που ενέχει και Θέση<br /><br />Πληροφορήθηκα από το blog του κυρίου Νίκου Δήμου για την επαίσχυντη λογοκρισία που υπέστη στην εφημερίδα Αυγή ο τακτικός της συνεργάτης Διονύσης Γουσσέτης, μόνο και μόνο γιατί προφανώς οι θέσεις του δεν συνάδουν με αυτή, την επίσημη γραμμή του κόμματος.<br /><br />Κρίμα, πολύ κρίμα να βλέπουμε τέτοια φαινόμενα από έναν πολιτικό φορέα που σε άλλες εποχές, κυριολεκτικά πρωτοπορούσε σε ζητήματα που σχετίζονται με τον Πολιτισμό.Το πλήρες κείμενο του Διονύση Γουσσέτη θα το βρείτε<br />· <a href="http://doncat.blogspot.com/">εδώ</a><br /><br />Διαβάστε το, η λογοκρισία δεν πρέπει να βρίσκει δικαίωση, από όπου και αν προέρχεται.<br /><br /><br />Προσωπικά, δεν έχω ακόμα πειστεί για τα ελατήρια των αντιδράσεων τόσο των φοιτητικών οργανώσεων, όσο και μερίδας (έστω) των Καθηγητών.Με εξοργίζει δε τελείως και θεωρώ απόλυτα κάλπικη την εμμονή της αντιπολίτευσης σε συζήτηση «από μηδενική βάση».Αλήθεια.<br /><br /><br />Τι θα πει αυτό;Φοβάμαι πως, η κατά πως φαίνεται περιορισμένη γνώση μου στην Ελληνική, δε με βοηθάει και πολύ στο να κατανοώ τις εκάστοτε ρητορείες των παραγόντων.Καλώς ή κακώς, υπάρχει μία Κυβέρνηση στη χώρα αυτή τη στιγμή, νόμιμα εκλεγμένη από την όποια πλειοψηφία.<br /><br /><br />Καλώς ή κακώς, η Κυβέρνηση αυτή, καταθέτει ένα Σχέδιο Νόμου , δηλαδή, μία μαγιά προβληματισμών και προτάσεων για συζήτηση με τα ενδιαφερόμενα μέρη.Και, ω του σουρεαλισμού, τα «ενδιαφερόμενα μέρη» ζητούν συζήτηση σε μηδενική βάση.<br /><br />Λυπούμαι, πραγματικά αυτά τα «τερτίπια» διαφεύγουν των δικών μου δυνατοτήτων αντίληψης.<br /><br /><br />Λυπούμαι, αλλά πια, κατασταλάζω στο συμπέρασμα, πως οι φορείς, πολιτικοί και συνδικαλιστικοί –συντεχνιακοί, είναι αμετακλήτως προσηλωμένοι στα βραχυπρόθεσμα συμφέροντά τους, πυροβολώντας το μέλλον του τόπου.Αλλά πια δεν μιλάμε για πυροβολισμό τυχαίο, μάλλον τη χαριστική βολή παρακολουθούμε.<br /><br /><br />Πριν από λίγες εβδομάδες, όταν ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις , η Ελευθεροτυπία αν δεν κάνω λάθος, έδωσε στη δημοσιότητα τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις των Πανεπιστημιακών Καταλήψεων, κάποιες μάλιστα σε μορφή blogs.<br /><br /><br />Σύντομη ήταν η χαρά μου, αφού μετά από δυο τρεις βιαστικές επισκέψεις διαπίστωσα, πως αυτοί οι χώροι έβριθαν μεν από...ηρωική αποφασιστικότητα για αγώνα μέχρι τέλους, αλλά, απουσίαζε απολύτως, κάθε συζήτηση επί της ουσίας.<br /><br /><br />Είναι αδύνατο να μη γυρίσει ο νους μου, λίγα χρόνια νωρίτερα, στο μοιραίο και άδοξο τέλος της περιώνυμης Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης που επιχειρήθηκε επί των ημερών του Γεράσιμου Αρσένη.<br /><br />Μεταρρύθμιση, η οποία με τα όποια στραβά ή δειλά ανοίγματά της, πάσχιζε να βάλει κάποιες βάσεις στην αναβάθμιση της Παιδείας στον τόπο.<br /><br />Χρειάστηκαν, λίγες χιλιάδες συνθήματα «<em>Κάτσε καλά Γεράσιμε</em>» και η ταπεινωτική παραίτηση, προκειμένου να κάτσει καλά ο Γεράσιμος και, να ξανακάτσει στο θρόνο της ακινησίας και του τέλματος η Παιδεία.<br /><br /><br />Είχα την τύχη ή την ατυχία τότε, να εργαστώ -μετά από σχετική πρόσκληση- για το Επικοινωνιακό Πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο είχε σκοπό να ενημερώσει σε βάθος τους Πολίτες για την Μεταρρυθμιστική Πρόταση.<br /><br /><br />Έτσι, "υποχρεώθηκα" να μάθω το πλαίσιο της Μεταρρύθμισης με αρκετές λεπτομέρειες, αλλά και να ζήσω εκ των έσω τον αδιανόητο πόλεμο που έγινε σε βάρος της , με ελατήρια κάθε άλλο παρα φίλα διακείμενα στην Εκπαίδευση και στην Ουσία που πρέπει να διέπει την Παιδεία και την Εκπαιδευτική Κοινότητα.<br /><br /><br />Τραυματική εμπειρία και ένας κάποιος θεός ξέρει πόσα Κοινοτικά κονδύλια χαμένα στο σκοτάδι.<br /><br />Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα.<br /><br /><br />Μου υπέδειξε λίγες ώρες νωρίτερα η Ελένη ένα σοβαρότατο κείμενο του κυρίου Βερέμη στη χθεσινή Καθημερινή. Μου το διάβασε μάλιστα στο τηλέφωνο.<br /><br /><br />Το βρήκα και το ανεβάζω εδώ, σαν αφορμή για συνέχεια της συζήτησης.Επειδή στην Ελλάδα αγαπάμε τα συνθήματα και τις συναισθηματικές εξάρσεις επί παντός και, θέλοντας να αποφύγω ερωτήματα του τύπου «ποιος είναι αυτός ο Βερέμης» παραθέτω και ένα συνοπτικό βιογραφικό του ανδρός, που αν μη τι άλλο δείχνει πως έχει τις προδιαγραφές -και με το παραπάνω- για να ομιλεί.<br /><br /><br /><em>Ο Θάνος Βερέμης σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (Trinity College). Από το 1997 διετέλεσε επιμελητής στην έδρα Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας, στην Πάντειο Σχολή Πολιτικών Επιστημών, το 1978 Research Associate του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (Λονδίνο), το 1983 επισκέπτης ερευνητής στο πανεπιστήμιο Harvard, το 1984 αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1987 επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Princeton και το 1993-94 επισκέπτης καθηγητής στο St. Antony's College της Οξφόρδης. Από το 1987 είναι καθηγητής πολιτικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1988 διευθύνει το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής</em>.<br /><br /><br /><br />Θλίβομαι κάπως, που αυτή η συζήτηση, αυτή η υπόθεση όλη, ξεκινά από πρωτοβουλία μίας δεξιάς Κυβέρνησης.Θα προτιμούσα, θα ένιωθα πολύ πιο άνετα να υπερασπιζόμουν μία πρωτοβουλία που θα είχε προέλθει από την Αριστερά ή και από το ΠΑΣΟΚ έστω.<br /><br /><br />Αλλά, θεωρώ επίσης τεράστια πολυτέλεια, να βάζω ιδεολογικά μικροσκόπια στην καταγωγή μίας πρωτοβουλίας, όταν το ζήτημα, είναι το πλέον κρίσιμο που μπορεί να υπάρξει.<br /><br /><br />Αφορά, στο ίδιο το μέλλον του τόπου και μάλιστα με πλήρη οντολογική διάσταση.<br /><br /><br /><br />Στο προηγούμενο post, διατυπώθηκαν μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα.<br /><br /><br />Όποιος και όποια θέλει, μπορεί να αναδημοσιεύσει εδώ, οτιδήποτε θεωρεί πως κατά κάποιο τρόπο καλύπτει το θέμα.<br /><br /><br />Ο γράφων , <strong>δεν</strong> είναι εκπαιδευτικός.<br /><br />Ωστόσο, θεωρεί πως έχει ένα μάλλον ισχυρό ένστικτο στα πράγματα.<br /><br />Και αυτό το ένστικτο , είναι που τον κάνει να πιστεύει έντονα, πως η Ελλάδα, για άλλη μία φορά, ακόμα και σε αυτό το ζήτημα, βιώνει τον Φασισμό του Χαβαλέ.<br /><br />Κάτσε καλά Γεράσιμε,<br />Kάτσε καλά Μαριέττα, κάτσε καλά γενικώς.<br /><br /><strong>Κάτσε.</strong><br /><br /><br />Στη χθεσινή Κυριακάτικη Καθημερινή, υπάρχει ένα επίσης ενδιαφέρον άρθρο του Καθηγητή Ιωάννη Κολιόπουλου (Καθηγητής Ιστορίας Νεώτερων Χρόνων στη Φιλοσοφική του ΑΠΘ).Εγώ, δεν ξέρω ούτε τον κύριο Κολιόπουλο, ούτε τον κύριο Βερέμη.<br /><br /><br />Ούτε ποίας πολιτικής αποχρώσεως είναι, ούτε τίποτα. Δε με απασχολεί στο κάτω κάτω της γραφής.Στα άρθρα τους, απλά βλέπω τις απόψεις δυο Ακαδημαϊκών, των οποίων αν μη τι άλλο η Αισθητική των Απόψεων (ναι, υπάρχει και τέτοια…) με καλύπτει.<br /><br /><br />Μέχρι, κάτι άλλο να σταθεί ικανό να με πείσει για τ’ αντίθετα ή για άλλα.<br /><br /><br />Ιδού λοιπόν, το άρθρο του κυρίου Βερέμη στη χθεσινή Καθημερινή:<br /><br /><br /><em>H πρώτη κινητοποίηση εναντίον των μεταρρυθμιστικών προτάσεων της Eπιτροπής του EΣYΠ και των πρυτάνεων για το μέλλον των AEI, οργανώθηκε από κάποιο πολιτικό κόμμα προς άγρα ψήφων.</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Στην κινητοποίηση προσέφεραν πανεκπαιδευτικό χαρακτήρα οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις της τριτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Oι καταλήψεις των AEI δημιούργησαν νέα δυναμική. Kόμματα που φοβήθηκαν ότι η αρχική απουσία τους από την εκδήλωση θα τους στοίχιζε ψήφους στις ερχόμενες εκλογές, βγήκαν στο προσκήνιο με λάβαρο την πλασματική απειλή των ιδιωτικών πανεπιστημίων.</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>H σκιά του ανύπαρκτου όνου έγινε η προμετωπίδα του αγώνα για το πανεπιστήμιο του μέλλοντος με σύνθημα «για ένα δημόσιο ανοιχτό πανεπιστήμιο», το οποίο επαναλάμβαναν οι καταληψίες. Kάποιος δημοσιογράφος μάλιστα απερίσκεπτα τους ονόμασε «παιδιά του άρθρου 16», επιβεβαιώνοντας τον εικονικό χαρακτήρα της κατασκευασμένης πραγματικότητας. </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Kαι ενώ η αναθεώρηση του Συντάγματος, η ιδιωτική εκπαίδευση δεν περιλαμβάνονται στις προτάσεις του EΣYΠ, ουδείς λόγος έγινε από τους καταληψίες για τις πραγματικές μεταρρυθμίσεις ούτε ακούστηκε εναλλακτική πρόταση από τους διαμαρτυρόμενους.</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Πιστεύουμε ότι τα όσα συμβαίνουν στα πανεπιστημιακά ιδρύματα δεν αποτελούν ελληνική μοναδικότητα. Πολλές φορές στον εικοστό αιώνα οι ευρωπαϊκοί δρόμοι γέμισαν από δεξιούς ή αριστερούς ακτιβιστές για να αλωθεί η βούληση της πλειοψηφίας. </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>H δημοκρατία είναι συνήθως το πολίτευμα του μέσου όρου και αποδίδει σε κάθε χώρα την αυθεντική εικόνα της κοινωνίας της. Yπό ομαλές συνθήκες η δημοκρατία δημιουργεί μετριοπαθείς πολίτες που επιθυμούν κυρίως την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και την ομαλότητα. </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Oταν επιτελούνται θεσμικές δημοκρατικές αλλαγές, δεν σείονται τα κοινωνικά θεμέλια αλλά διορθώνονται δυσλειτουργίες και αναπληρώνονται τα κενά. Mόνο οι επαναστάτες ανατρέπουν το κοινωνικό καθεστώς για να δημιουργήσουν νέο.</em><br /><em></em><br /><em>H επίκληση των ιδιωτικών πανεπιστημίων ως σημαντικού λόγου της συσπείρωσης, ενώ δεν υπάρχει αυτό το ζήτημα στα πορίσματα του EΣYΠ και τις προτάσεις των πρυτάνεων, είναι μια από τις ιδιοτυπίες της πρόσφατης διαμαρτυρίας.</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Oμως, το ακατανόητο της συμμαχίας δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής δραστηριότητας υπήρξε η παντελής απουσία εναλλακτικών προτάσεων. Eίναι φανερό ότι η «εξέγερση» κατά τους ζηλωτές της, υπερασπίζεται το πανεπιστημιακό καθεστώς ακριβώς όπως το ζούμε τόσα χρόνια με περισσότερες όμως επιπτώσεις για να εξακολουθήσουν ίσως να ιδρύονται νέα άχρηστα προσωποπαγή τμήματα ανά τη χώρα.</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Eξεγέρσεις ακραίας συντήρησης με παραπλανητική προμετωπίδα, έχουν υπάρξει τουλάχιστον δύο φορές στο ευρωπαϊκό παρελθόν του εικοστού αιώνα, με ολέθρια για την Eυρώπη αποτελέσματα. </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Στην περίπτωσή μας έχουμε να κάνουμε απλώς με τη σύμπτωση τριών αταίριαστων συνήθως παραγόντων. α) Tον ανταγωνισμό δύο κομμάτων, που το μικρότερο έχει συμφέρον, όχι τόσο να σταματήσει τις μεταρρυθμίσεις, όσο να διαιωνίζεται η αναστάτωση υπό την καθοδήγησή του. β) Tους συνδικαλιστές φοιτητές που βλέπουν να διακυβεύεται η επιρροή τους στο πανεπιστήμιο και γ) μια μερίδα καθηγητών που απεύχεται κάθε αλλαγή η οποία θα διαταράξει την ισορροπία των κεκτημένων τους σε ένα πανεπιστήμιο που υπολειτουργεί. </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>H εντατικοποίηση των σπουδών θα πλήξει κυρίως τα δικά τους συμφέροντα, όχι βέβαια των ενεργεία φοιτητών.</em><br /><em></em><br /><em>Πρέπει να πω ότι η σχέση με τους φοιτητές που προσέρχονται στις παραδόσεις και συνήθως διακρίνονται, υπήρξε η κυριότερη ανταμοιβή για την επί είκοσι πέντε χρόνια παρουσία μου στο άθλιο από κάθε άποψη, περιβάλλον του κτιρίου της Σόλωνος - Σίνα - Mασσαλίας. </em><br /><em></em><br /><em>Aυτούς που κατάφεραν να προκόψουν, να μορφωθούν και να μετεκπαιδευτούν σε λαμπρές σχολές του εξωτερικού, τους σέβομαι βαθύτατα. Eίναι οι φοιτητές που δεν ζήτησαν πάσης μορφής παροχές και δεν συνεισέφεραν με τις κινητοποιήσεις τους, στην υποβάθμιση των σχολών.</em><br /><em></em><br /><em>Aν οι φυσικοί τους αντίπαλοι, οι αιωνόβιοι φοιτητές κερδίσουν τον πόλεμο κατά των μεταρρυθμίσεων, τότε τα πανεπιστήμια θα συνεχίσουν την παρακμιακή τους κάθοδο, οι γόνοι των εύπορων οικογενειών θα αναζητούν διέξοδο στο εξωτερικό, οι καθηγητές θα εμφανίζονται όλο και λιγότερο στον χώρο εργασίας τους, ενώ η χώρα μας θα τείνει πια να πρωτεύει πλέον μόνο ανάμεσα στα μεσο-ανατολικά ιδρύματα.H ελευθερία να λειτουργούν ιδιωτικά πανεπιστήμια στην E.E. δεν καθιέρωσε παρά ελάχιστα ιδρύματα του είδους. O λόγος είναι προφανής. </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Tα ευρωπαϊκά δημόσια επιτελούν το έργο τους με επάρκεια. H συνέχιση της στασιμότητας στη χώρα μας ασφαλώς θα αναδείξει ακόμα και τους μέτριους ιδιωτικούς οργανισμούς, ανταγωνιστές των δημοσίων πανεπιστημίων.</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>O ρόλος των κομμάτων, ιδιαίτερα στη διοίκηση του πανεπιστημίου, η εξάρτηση από το YΠEΠΘ και συνεπώς η έλλειψη αυτονομίας, η χαλάρωση που αποδιοργανώνει τις σπουδές, η κατάργηση του ασύλου εις βάρος των ΔEΠ διά της τρομοκρατίας και βέβαια, το ανεξέλεγκτο των καθηγητών, συνιστούν τα σημερινά προβλήματα. Oσοι στηλιτεύουν τις μεταρρυθμίσεις χωρίς να αντιπροτείνουν αλλαγές, εργάζονται, θέλουν δεν θέλουν, για την εξαθλίωση του δημόσιου πανεπιστημίου.</em><br /><p><em></em></p><p><em></em></p><p><em></p></em><br />Ώρα 9:25Δεν είχα γράψει κάποιον επίλογο σε αυτό το post.<br /></em><br /><br />Είπα, καλύτερα να μείνει το κείμενο του κου Βερέμη μόνο του, με τα νοήματά του, να οδηγεί τη συζήτηση και τα τυχόν συμπεράσματα.<br /><br />Ωστόσο, το σχόλιο του <span style="color:#3333ff;">Skipper</span>, με το οποίο, απλά, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Γιατί βέβαια, η άποψη ΄περί δεξιού και αριστερού φασισμού, είναι βαθύτατα απολίτικη, είναι μία ακόμα "ιδεολογική σούπα" που με κανένα τρόπο δεν δείχνει έξοδο από το αδιέξοδο.<br /><br /><br />Και έξοδος αποϊδεολογικοποιημένη, δεν μπορεί να υπάρξει.<br /><br />Το σχόλιο του <span style="color:#3333ff;">Skipper</span>:<br /><br />Δεν ξερω - τα βροντηξα κ' εφυγα πριν απο σχεδον 30 χρονια.<br /><br />Αγαπητε cyrusgeo δεν νομιζω οτι προκειται για αριστεροδεξιο φασισμο.<br /><br />Για τσαμπουκα προκειται (<strong>τουρκικη λεξη</strong>)<br /><br />.Στην Ελλαδα, οποιον τον παιρνει, πουλαει τσαμπουκα.<br /><br />Οποιον δεν τον παιρνει, καθεται και την τρωει (την φαπα).<br /><br />Ολη η Παιδεια ειναι απλα μια απαραιτητη διαδικασια για να γινουν ολοι δημοσιοι υπαλληλοι.<br /><br />Οταν αυτη η διαδικασια και η ποθητη καταληξη της απειλουνται, θα χρησιμοποιηθει τσαμπουκας προκειμενου να διατηρηθουν τα πραγματα ως εχουν.<br />Αυτο δεν ειναι ουτε "δεξια", ουτε "αριστερα", ουτε "φασισμος", ουτε καν "πολιτικη".<br /><a href="http://www.blogger.com/profile/16985895">OldSkipper</a> <a href="http://opusdays.blogspot.com/2006/07/blog-post.html#115195059439861692">9:16 μμ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115203825405444798?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1151942696901135472006-07-03T17:17:00.000+03:002006-07-03T21:39:17.223+03:00<a href="http://europa.eu.int/comm/education/policies/lang/images/eyl_logo.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://europa.eu.int/comm/education/policies/lang/images/eyl_logo.jpg" border="0" /></a> Από τα διάφορα θέματα που ατάκτως έβαλα στο προηγούμενο μου post , αυτό που ερέθισε ήταν-ευτυχώς- το της Παιδείας.<br /><br />Γράφτηκαν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα σχόλια, όπως και κάποια προσωπικά βιώματα από την ζωή στα Πανεπιστήμια, εμπειρίες κάποιων σχολιαστών όταν ήταν φοιτητές.<br /><br />Βεβαίως, κάθε προσωπικό βίωμα είναι ενδιαφέρον όταν κατατίθεται με ειλικρίνεια και σίγουρα φωτίζει πάντα κάποιες πλευρές ενός ζητήματος που έχει μπει σε διάλογο.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, το όποιο προσωπικό βίωμα όσο παραμένει εγκλωβισμένο στο στενό πλαίσιο του αναφορικού λόγου, δεν έχει να προσφέρει πολλά.<br /><br />Αξιωματικά, είναι στερημένο από τη Θέση. Και αυτό είναι που (νομίζω) έχουμε μεγάλη ανάγκη.<br /><br />Έχουμε ανάγκη από εκείνη την ωριμότητα και τη στοχαστική διεργασία , που μπορεί να μετουσιώσει το Προσωπικό Βίωμα σε α) Ανάλυση και, β) σε σύνθεση που ενέχει και Θέση.<br /><br />Πληροφορήθηκα από το blog του κυρίου Νίκου Δήμου για την επαίσχυντη λογοκρισία που υπέστη στην εφημερίδα Αυγή ο τακτικός της συνεργάτης Διονύσης Γουσσέτης, μόνο και μόνο γιατί προφανώς οι θέσεις του δεν συνάδουν με αυτή, την επίσημη γραμμή του κόμματος.<br /><br />Κρίμα, πολύ κρίμα να βλέπουμε τέτοια φαινόμενα από έναν πολιτικό φορέα που σε άλλες εποχές, κυριολεκτικά πρωτοπορούσε σε ζητήματα που σχετίζονται με τον Πολιτισμό.<br /><br />Το πλήρες κείμενο του Διονύση Γουσσέτη θα το βρείτε<br /><li class="module-list-item"><a href="http://doncat.blogspot.com">εδώ</a></li><br /><br />Διαβάστε το, η λογοκρισία <strong>δεν</strong> πρέπει να βρίσκει δικαίωση, από όπου και αν προέρχεται.<br /><br />Προσωπικά, δεν έχω ακόμα πειστεί για τα ελατήρια των αντιδράσεων τόσο των φοιτητικών οργανώσεων, όσο και μερίδας (έστω) των Καθηγητών.<br /><br />Με εξοργίζει δε τελείως και θεωρώ απόλυτα κάλπικη την εμμονή της αντιπολίτευσης σε συζήτηση «από μηδενική βάση».<br /><br />Αλήθεια. Τι θα πει αυτό;<br /><br />Φοβάμαι πως, η κατά πως φαίνεται περιορισμένη γνώση μου στην Ελληνική, δε με βοηθάει και πολύ στο να κατανοώ τις εκάστοτε ρητορείες των παραγόντων.<br /><br />Καλώς ή κακώς, υπάρχει μία Κυβέρνηση στη χώρα αυτή τη στιγμή, νόμιμα εκλεγμένη από την όποια πλειοψηφία.<br /><br />Καλώς ή κακώς, η Κυβέρνηση αυτή, καταθέτει ένα <strong>Σχέδιο</strong> Νόμου , δηλαδή, μία μαγιά προβληματισμών και προτάσεων για συζήτηση με τα ενδιαφερόμενα μέρη.<br /><br />Και, ω του σουρεαλισμού, τα «ενδιαφερόμενα μέρη» ζητούν συζήτηση σε μηδενική βάση.<br /><br />Λυπούμαι, πραγματικά αυτά τα «τερτίπια» διαφεύγουν των δικών μου δυνατοτήτων αντίληψης.<br /><br />Λυπούμαι, αλλά πια, κατασταλάζω στο συμπέρασμα, πως οι φορείς, πολιτικοί και συνδικαλιστικοί –συντεχνιακοί, είναι αμετακλήτως προσηλωμένοι στα βραχυπρόθεσμα συμφέροντά τους, πυροβολώντας το μέλλον του τόπου.<br /><br />Αλλά πια δεν μιλάμε για πυροβολισμό τυχαίο, μάλλον τη χαριστική βολή παρακολουθούμε.<br /><br />Πριν από λίγες εβδομάδες, όταν ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις , η Ελευθεροτυπία αν δεν κάνω λάθος, έδωσε στη δημοσιότητα τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις των Πανεπιστημιακών Καταλήψεων, κάποιες μάλιστα σε μορφή blogs.<br /><br />Σύντομη ήταν η χαρά μου, αφού μετά από δυο τρεις βιαστικές επισκέψεις διαπίστωσα, πως αυτοί οι χώροι έβριθαν μεν από...ηρωική αποφασιστικότητα για αγώνα μέχρι τέλους, αλλά, απουσίαζε απολύτως, κάθε συζήτηση επί της ουσίας.<br /><br />Είναι αδύνατο να μη γυρίσει ο νους μου, λίγα χρόνια νωρίτερα, στο μοιραίο και άδοξο τέλος της περιώνυμης Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης που επιχειρήθηκε επί των ημερών του Γεράσιμου Αρσένη.<br /><br />Μεταρρύθμιση, η οποία με τα όποια στραβά ή δειλά ανοίγματά της, πάσχιζε να βάλει κάποιες βάσεις στην αναβάθμιση της Παιδείας στον τόπο.<br /><br />Χρειάστηκαν, λίγες χιλιάδες συνθήματα «Κάτσε καλά Γεράσιμε» και η ταπεινωτική παραίτηση, προκειμένου να κάτσει καλά ο Γεράσιμος και, να ξανακάτσει στο θρόνο της ακινησίας και του τέλματος η Παιδεία.<br /><br />Είχα την τύχη ή την ατυχία τότε, να εργαστώ -μετά από σχετική πρόσκληση- για το Επικοινωνιακό Πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο είχε σκοπό να ενημερώσει σε βάθος τους Πολίτες για την Μεταρρυθμιστική Πρόταση.<br /><br />Έτσι, "υποχρεώθηκα" να μάθω το πλαίσιο της Μεταρρύθμισης με αρκετές λεπτομέρειες, αλλά και να ζήσω εκ των έσω τον αδιανόητο πόλεμο που έγινε σε βάρος της , με ελατήρια κάθε άλλο παρα φίλα διακείμενα στην Εκπαίδευση και στην Ουσία που πρέπει να διέπει την Παιδεία και την Εκπαιδευτική Κοινότητα. Τραυματική εμπειρία και ένας κάποιος θεός ξέρει πόσα Κοινοτικά κονδύλια χαμένα στο σκοτάδι.<br /><br />Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα.<br /><br />Μου υπέδειξε λίγες ώρες νωρίτερα η Ελένη ένα σοβαρότατο κείμενο του κυρίου Βερέμη στη χθεσινή Καθημερινή. Μου το διάβασε μάλιστα στο τηλέφωνο. Το βρήκα και το ανεβάζω εδώ, σαν αφορμή για συνέχεια της συζήτησης.<br /><br />Επειδή στην Ελλάδα αγαπάμε τα συνθήματα και τις συναισθηματικές εξάρσεις επί παντός και, θέλοντας να αποφύγω ερωτήματα του τύπου «<em>ποιος είναι αυτός ο Βερέμης</em>» παραθέτω και ένα συνοπτικό βιογραφικό του ανδρός, που αν μη τι άλλο δείχνει πως έχει τις προδιαγραφές -και με το παραπάνω- για να ομιλεί.<br /><br /><br /><em>Ο Θάνος Βερέμης σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (Trinity College). Από το 1997 διετέλεσε επιμελητής στην έδρα Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας, στην Πάντειο Σχολή Πολιτικών Επιστημών, το 1978 Research Associate του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (Λονδίνο), το 1983 επισκέπτης ερευνητής στο πανεπιστήμιο Harvard, το 1984 αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 1987 επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Princeton και το 1993-94 επισκέπτης καθηγητής στο St. Antony's College της Οξφόρδης. Από το 1987 είναι καθηγητής πολιτικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1988 διευθύνει το Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής.<br /></em><br /><br />Θλίβομαι κάπως, που αυτή η συζήτηση, αυτή η υπόθεση όλη, ξεκινά από πρωτοβουλία μίας δεξιάς Κυβέρνησης.<br /><br />Θα προτιμούσα, θα ένιωθα πολύ πιο άνετα να υπερασπιζόμουν μία πρωτοβουλία που θα είχε προέλθει από την Αριστερά ή και από το ΠΑΣΟΚ <em>έστω</em>.<br /><br />Αλλά, θεωρώ επίσης τεράστια πολυτέλεια, να βάζω ιδεολογικά μικροσκόπια στην καταγωγή μίας πρωτοβουλίας, όταν το ζήτημα, είναι το πλέον κρίσιμο που μπορεί να υπάρξει.<br /><br />Αφορά, στο ίδιο το μέλλον του τόπου και μάλιστα με πλήρη οντολογική διάσταση.<br /><br />Στο προηγούμενο post, διατυπώθηκαν μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα.<br /><br />Όποιος και όποια θέλει, μπορεί να αναδημοσιεύσει εδώ, οτιδήποτε θεωρεί πως κατά κάποιο τρόπο καλύπτει το θέμα.<br /><br />Ο γράφων , <strong>δεν</strong> είναι εκπαιδευτικός.<br /><br />Ωστόσο, θεωρεί πως έχει ένα μάλλον ισχυρό ένστικτο στα πράγματα.<br /><br />Και αυτό το ένστικτο , είναι που τον κάνει να πιστεύει έντονα, πως η Ελλάδα, για άλλη μία φορά, ακόμα και σε αυτό το ζήτημα, βιώνει τον <strong>Φασισμό του Χαβαλέ</strong>.<br /><br />Κάτσε καλά Γεράσιμε, κάτσε καλά Μαριέττα, κάτσε καλά γενικώς.<br /><br /><strong>Κάτσε</strong>.<br /><br /><br /><br />Στη χθεσινή Κυριακάτικη Καθημερινή, υπάρχει ένα επίσης ενδιαφέρον άρθρο του Καθηγητή Ιωάννη Κολιόπουλου (Καθηγητής Ιστορίας Νεώτερων Χρόνων στη Φιλοσοφική του ΑΠΘ).<br /><br />Εγώ, δεν ξέρω ούτε τον κύριο Κολιόπουλο, ούτε τον κύριο Βερέμη.<br /><br />Ούτε ποίας πολιτικής αποχρώσεως είναι, ούτε τίποτα. Δε με απασχολεί στο κάτω κάτω της γραφής.<br /><br />Στα άρθρα τους, απλά βλέπω τις απόψεις δυο Ακαδημαϊκών, των οποίων αν μη τι άλλο η <strong>Αισθητική των Απόψεων</strong> (<em>ναι, υπάρχει και τέτοια</em>…) με καλύπτει.<br /><br />Μέχρι, κάτι άλλο να σταθεί ικανό να με πείσει για τ’ αντίθετα ή για άλλα.<br /><br />Ιδού λοιπόν, το άρθρο του κυρίου Βερέμη στη χθεσινή Καθημερινή:<br /><br /><br /><em>H πρώτη κινητοποίηση εναντίον των μεταρρυθμιστικών προτάσεων της Eπιτροπής του EΣYΠ και των πρυτάνεων για το μέλλον των AEI, οργανώθηκε από κάποιο πολιτικό κόμμα προς άγρα ψήφων. Στην κινητοποίηση προσέφεραν πανεκπαιδευτικό χαρακτήρα οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις της τριτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Oι καταλήψεις των AEI δημιούργησαν νέα δυναμική. Kόμματα που φοβήθηκαν ότι η αρχική απουσία τους από την εκδήλωση θα τους στοίχιζε ψήφους στις ερχόμενες εκλογές, βγήκαν στο προσκήνιο με λάβαρο την πλασματική απειλή των ιδιωτικών πανεπιστημίων. </em><br /><em></em><br /><em>H σκιά του ανύπαρκτου όνου έγινε η προμετωπίδα του αγώνα για το πανεπιστήμιο του μέλλοντος με σύνθημα «για ένα δημόσιο ανοιχτό πανεπιστήμιο», το οποίο επαναλάμβαναν οι καταληψίες. </em><br /><em></em><br /><em>Kάποιος δημοσιογράφος μάλιστα απερίσκεπτα τους ονόμασε «παιδιά του άρθρου 16», επιβεβαιώνοντας τον εικονικό χαρακτήρα της κατασκευασμένης πραγματικότητας. </em><br /><em></em><br /><em>Kαι ενώ η αναθεώρηση του Συντάγματος, η ιδιωτική εκπαίδευση δεν περιλαμβάνονται στις προτάσεις του EΣYΠ, ουδείς λόγος έγινε από τους καταληψίες για τις πραγματικές μεταρρυθμίσεις ούτε ακούστηκε εναλλακτική πρόταση από τους διαμαρτυρόμενους.</em><br /><em></em><br /><br /><em>Πιστεύουμε ότι τα όσα συμβαίνουν στα πανεπιστημιακά ιδρύματα δεν αποτελούν ελληνική μοναδικότητα. Πολλές φορές στον εικοστό αιώνα οι ευρωπαϊκοί δρόμοι γέμισαν από δεξιούς ή αριστερούς ακτιβιστές για να αλωθεί η βούληση της πλειοψηφίας. </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>H δημοκρατία είναι συνήθως το πολίτευμα του μέσου όρου και αποδίδει σε κάθε χώρα την αυθεντική εικόνα της κοινωνίας της. Yπό ομαλές συνθήκες η δημοκρατία δημιουργεί μετριοπαθείς πολίτες που επιθυμούν κυρίως την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και την ομαλότητα. </em><br /><em></em><br /><em>Oταν επιτελούνται θεσμικές δημοκρατικές αλλαγές, δεν σείονται τα κοινωνικά θεμέλια αλλά διορθώνονται δυσλειτουργίες και αναπληρώνονται τα κενά. </em><br /><em></em><br /><em>Mόνο οι επαναστάτες ανατρέπουν το κοινωνικό καθεστώς για να δημιουργήσουν νέο.<br />H επίκληση των ιδιωτικών πανεπιστημίων ως σημαντικού λόγου της συσπείρωσης, ενώ δεν υπάρχει αυτό το ζήτημα στα πορίσματα του EΣYΠ και τις προτάσεις των πρυτάνεων, είναι μια από τις ιδιοτυπίες της πρόσφατης διαμαρτυρίας.</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Oμως, το ακατανόητο της συμμαχίας δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής δραστηριότητας υπήρξε η παντελής απουσία εναλλακτικών προτάσεων. Eίναι φανερό ότι η «εξέγερση» κατά τους ζηλωτές της, υπερασπίζεται το πανεπιστημιακό καθεστώς ακριβώς όπως το ζούμε τόσα χρόνια με περισσότερες όμως επιπτώσεις για να εξακολουθήσουν ίσως να ιδρύονται νέα άχρηστα προσωποπαγή τμήματα ανά τη χώρα.</em><br /><em></em><br /><br /><em>Eξεγέρσεις ακραίας συντήρησης με παραπλανητική προμετωπίδα, έχουν υπάρξει τουλάχιστον δύο φορές στο ευρωπαϊκό παρελθόν του εικοστού αιώνα, με ολέθρια για την Eυρώπη αποτελέσματα. </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Στην περίπτωσή μας έχουμε να κάνουμε απλώς με τη σύμπτωση τριών αταίριαστων συνήθως παραγόντων. </em><br /><em></em><br /><em>α) Tον ανταγωνισμό δύο κομμάτων, που το μικρότερο έχει συμφέρον, όχι τόσο να σταματήσει τις μεταρρυθμίσεις, όσο να διαιωνίζεται η αναστάτωση υπό την καθοδήγησή του. </em><br /><em></em><br /><em>β) Tους συνδικαλιστές φοιτητές που βλέπουν να διακυβεύεται η επιρροή τους στο πανεπιστήμιο και </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>γ) μια μερίδα καθηγητών που απεύχεται κάθε αλλαγή η οποία θα διαταράξει την ισορροπία των κεκτημένων τους σε ένα πανεπιστήμιο που υπολειτουργεί. H εντατικοποίηση των σπουδών θα πλήξει κυρίως τα δικά τους συμφέροντα, όχι βέβαια των ενεργεία φοιτητών.</em><br /><em></em><br /><br /><em>Πρέπει να πω ότι η σχέση με τους φοιτητές που προσέρχονται στις παραδόσεις και συνήθως διακρίνονται, υπήρξε η κυριότερη ανταμοιβή για την επί είκοσι πέντε χρόνια παρουσία μου στο άθλιο από κάθε άποψη, περιβάλλον του κτιρίου της Σόλωνος - Σίνα - Mασσαλίας. </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>Aυτούς που κατάφεραν να προκόψουν, να μορφωθούν και να μετεκπαιδευτούν σε λαμπρές σχολές του εξωτερικού, τους σέβομαι βαθύτατα. Eίναι οι φοιτητές που δεν ζήτησαν πάσης μορφής παροχές και δεν συνεισέφεραν με τις κινητοποιήσεις τους, στην υποβάθμιση των σχολών. </em><br /><em></em><br /><em>Aν οι φυσικοί τους αντίπαλοι, οι αιωνόβιοι φοιτητές κερδίσουν τον πόλεμο κατά των μεταρρυθμίσεων, τότε τα πανεπιστήμια θα συνεχίσουν την παρακμιακή τους κάθοδο, οι γόνοι των εύπορων οικογενειών θα αναζητούν διέξοδο στο εξωτερικό, οι καθηγητές θα εμφανίζονται όλο και λιγότερο στον χώρο εργασίας τους, ενώ η χώρα μας θα τείνει πια να πρωτεύει πλέον μόνο ανάμεσα στα μεσο-ανατολικά ιδρύματα.</em><br /><em></em><br /><em></em><br /><br /><em>H ελευθερία να λειτουργούν ιδιωτικά πανεπιστήμια στην E.E. δεν καθιέρωσε παρά ελάχιστα ιδρύματα του είδους. O λόγος είναι προφανής. Tα ευρωπαϊκά δημόσια επιτελούν το έργο τους με επάρκεια. </em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em>H συνέχιση της στασιμότητας στη χώρα μας ασφαλώς θα αναδείξει ακόμα και τους μέτριους ιδιωτικούς οργανισμούς, ανταγωνιστές των δημοσίων πανεπιστημίων.</em><br /><em></em><br /><br /><em>O ρόλος των κομμάτων, ιδιαίτερα στη διοίκηση του πανεπιστημίου, η εξάρτηση από το YΠEΠΘ και συνεπώς η έλλειψη αυτονομίας, η χαλάρωση που αποδιοργανώνει τις σπουδές, η κατάργηση του ασύλου εις βάρος των ΔEΠ διά της τρομοκρατίας και βέβαια, το ανεξέλεγκτο των καθηγητών, συνιστούν τα σημερινά προβλήματα. Oσοι στηλιτεύουν τις μεταρρυθμίσεις χωρίς να αντιπροτείνουν αλλαγές, εργάζονται, θέλουν δεν θέλουν, για την εξαθλίωση του δημόσιου πανεπιστημίου.</em><br /><p><em></em></p><p><em></p></em><br /><strong>Ώρα 9:25</strong><br /><br />Δεν είχα γράψει κάποιον επίλογο σε αυτό το post.<br /><p>Είπα, καλύτερα να μείνει το κείμενο του κου Βερέμη μόνο του, με τα νοήματά του, να οδηγεί τη συζήτηση και τα τυχόν συμπεράσματα.</p><p>Ωστόσο, το σχόλιο του <span style="color:#3333ff;">Skipper</span>, με το οποίο, απλά, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Γιατί βέβαια, η άποψη ΄περί δεξιού και αριστερού φασισμού, είναι βαθύτατα απολίτικη, είναι μία ακόμα "ιδεολογική σούπα" που με κανένα τρόπο δεν δείχνει έξοδο από το αδιέξοδο. </p><p>Και έξοδος αποϊδεολογικοποιημένη, δεν μπορεί να υπάρξει.</p><p></p><p>Το σχόλιο του Skipper: </p><p><span style="color:#000099;"><em>Δεν ξερω - τα βροντηξα κ' εφυγα πριν απο σχεδον 30 χρονια. </em></span></p><p><span style="color:#000099;"><em>Αγαπητε cyrusgeo δεν νομιζω οτι προκειται για αριστεροδεξιο φασισμο. </em></span></p><p><span style="color:#000099;"><em>Για τσαμπουκα προκειται (<strong>τουρκικη λεξη</strong>)</em></span></p><p><span style="color:#000099;"><em>.Στην Ελλαδα, οποιον τον παιρνει, πουλαει τσαμπουκα. </em></span></p><p><span style="color:#000099;"><em>Οποιον δεν τον παιρνει, καθεται και την τρωει (την φαπα). </em></span></p><p><span style="color:#000099;"><em>Ολη η Παιδεια ειναι απλα μια απαραιτητη διαδικασια για να γινουν ολοι δημοσιοι υπαλληλοι. </em></span></p><p><span style="color:#000099;"><em>Οταν αυτη η διαδικασια και η ποθητη καταληξη της απειλουνται, θα χρησιμοποιηθει τσαμπουκας προκειμενου να διατηρηθουν τα πραγματα ως εχουν.</em></span></p><p><span style="color:#000099;"><em><strong>Αυτο δεν ειναι ουτε "δεξια", ουτε "αριστερα", ουτε "φασισμος", ουτε καν "πολιτικη".</strong></em></span></p><p><a href="http://www.blogger.com/profile/16985895" rel="nofollow">OldSkipper</a> <a href="http://opusdays.blogspot.com/2006/07/blog-post.html#115195059439861692">9:16 μμ</a></p><em><br /><br /><br /></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115194269690113547?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1151592334364393122006-06-29T17:21:00.000+03:002006-06-30T15:13:19.736+03:00Καμία διάθεση δεν έχω για ραντεβού, συσκέψεις , συναντήσεις.<br /><br />Η καλοκαιρινή ραστώνη φοβάμαι πως με έχει κυριεύσει τελείως και αυτές τις μέρες προτιμώ απλά να χάσκω.<br /><br />Δεν είναι πάντα εφικτό, το ξέρει καλά ο κάθε ένας που δεν έχει στον κήπο μια καλή και καρποφόρα χρηματαριά .<br /><br />Και, κάθε τόσο γυροφέρνουν στο μυαλό μου, διάφορες σκέψεις ανάκατες, συνήθως αυθόρμητες αντιδράσεις στα όσα διαβάζω σε εφημερίδες ή βλέπω σε τηλεοράσεις.<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">@</span> Η Ορχήστρα των Χρωμάτων διάβαζα κάπου, δεν θυμάμαι που, πάει για φούντο. Το Υπουργείο του κυρίου Βουλγαράκη το λεγόμενο και Πολιτισμού, δεν έχει να δώσει τα αναγκαία κονδύλια για να διασωθεί ένα πολύτιμο μέρος της κληρονομιάς του Μάνου Χατζιδάκι , που πέρα από την αξία της ως κληρονομιά, κυρίως έχει δώσει στίγμα πολύτιμο στην έτσι και αλλιώς κακή μουσική ζωή του τόπου.<br /><br />Αν κατάλαβα επίσης καλά, στη Βουλή η μόνη που αντέδρασε έντονα, είναι η κα Λιάνα Κανέλλη. Μπράβο της. Υποθέτω πως το ίδιο το κόμμα δεν θα τη στήριξε ιδιαίτερα σε αυτές της τις θέσεις. Το ΚΚΕ ουδέποτε εξ όσων γνωρίζω δε στήριξε με ψυχή οτιδήποτε δεν ήταν αυστηρά δεμένο με το ύφος, τη γλώσσα και την ταυτότητά του.<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">@</span> Η Καθημερινή, δημοσίευσε ένα νεφελώδες άρθρο στο οποίο φωτογραφίζει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ως παρασκηνιακά κινούμενο για την ανατροπή του Προέδρου της Κύπρου Τάσσου Παπαδόπουλου.<br /><br /><br />Πέρα από οτιδήποτε , νομίζω πως ο κος Μητσοτάκης , έτσι και αλλιώς, την αντιπάθειά του για τον Κύπριο Πρόεδρο την έχει δείξει έντονα, δημόσια και επώνυμα. Άλλωστε τους χωρίζουν πολλά.<br /><br />Για να μην γράφω κατάλογο, να αναφέρω μόνο δυο:Ο Κύπριος Πρόεδρος, έχει Αρχές και Συνέπεια.<br /><br />Α! και απολαμβάνει στην πατρίδα του μία υπερκομματική δημοφιλία που οι Ελλαδίτες πολτικοί ούτε στον ύπνο τους δεν θα γνωρίσουν-αν εξαιρέσει κανείς την θεσμικά αποδυναμωμένη Προεδρία της Δημοκρατίας.<br /><br />Η Λευκωσία πάντως, αντέδρασε σε αυτά τα δημοσιεύματα, όσο έπρεπε.Ούτε «δράμι» παραπάνω.<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">@</span> Προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει στο χώρο της Ελληνικής Παιδείας. Γιατί αντιδρούν; Φοβούνται μη χάσουν τον σημερινό παράδεισο της «δωρεάν παιδείας» ;<br /><br /><br />Είδα φευγαλέα μία νεαρή διαδηλώτρια να τσιρίζει «δεν θέλουμε να αλλάξει τίποτα».<br /><br />Για φαντάσου!!! Κάποτε οι νέοι φώναζαν «θέλουμε να τα αλλάξουμε όλα»<br /><br />Ποιος δεν θέλει άραγε θεσμοθέτηση συμβούλων σπουδών και άτοκων δανείων για τους φοιτητές, εκλογές πρυτάνεων με συμμετοχή όλων των φοιτητών; Οι φοιτητές;<br /><br />Ποιος μπορεί να μη θέλει διαχωρισμό των σπουδών σε Πανεπιστημιακό και Τεχνολογικό τομέα όπου και οι δυο τομείς είναι στο πλαίσιο της Ανώτατης Εκπαίδευσης;<br /><br />Ποιοι μπορεί να αντιδρούν στο σπάσιμο του κατεστημένου των Συγγραμμάτων;<br /><br />Και αυτό που με ενοχλεί περισσότερο από όλα, είναι το κλασικό ελληνικό ή μάλλον ρωμέϊκο σύνδρομο, με το οποίο απλά, δεν πρόκειται να γίνει καμία συζήτηση ουσίας.<br /><br />Τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα τροφοδοτήσουν τις αντιδράσεις για πολιτικά κέρδη και, η κυβέρνηση από την άλλη μεριά θα καταλήξει σε ότι καταλήξει μόνη της.<br /><br />Βεβαίως, υπάρχουν κάποιες φωνές που θεωρούν πως οι προτάσεις του Υπουργείου Παιδείας συνιστούν βάση (Νίκος Παπανδρέου, Γ. Παπαντωνίου κ.α.) αλλά ποιος τους ακούει; )<br /><br />Έβλεπα πριν από λίγες μέρες την Κυρία Δαμανάκη σε ένα τηλεοπτικό πάνελ….Μιλούσε , μονολογούσε , επί 20 περίπου λεπτά , θα πρέπει να είπε πάνω από 40 φορές τη φράση «θα σας το πω ευθέως» , αλλά τελικά, δε μας είπε τίποτα, ούτε καν <em>πλαγίως</em>.<br /><br />Δεν ξέρω , ειδικός δεν είμαι και παρόλο που έχω κατεβάσει το σχετικό σχέδιο νόμου στον υπολογιστή, δεν έχω προλάβει να το διαβάσω.<br /><br />Ακροθιγώς μόνο αναφέρθηκα σε δυο τρεις παραμέτρους που νομίζω πως «βγάζουν μάτι».<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">@</span> Ο Κεντέρης και η Θάνου «απαλλάχτηκαν»; Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα….!<br /><br />Avanti Greco papara! Ζήσε το μύθο σου!<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">@</span> Κορυφαίας αξίας, έργο του Ικτίνου που έχτισε την Ακρόπολη των Αθηνών , ο Ναός του Επικουρίου Απόλλωνα στην ορεινή Αρκαδία κινδυνεύει σοβαρά μιας που τα κεφάλαια που είχαν εξασφαλιστεί από το Γ ΚΠΣ τελειώνουν το φθινόπωρο.Ο Ναός είναι μοναδικού κάλλους, διατηρημένος πολύ καλά και φιλοξενεί και τους τρεις βασικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς του καιρού των Ελλήνων: Ιωνικό, Δωρικό, Κορινθιακό.<br /><br />Τα κονδύλια στερεύουν, διάθεση να ανανεωθούν δε μοιάζει να υπάρχει, τι να γίνει, αν κάποια μητρόπολη βέβαια ζητήσει κεφάλαια για …επέκταση κάποιου ιερού ναού του αγίου τάδε, θα βρεθούν αυθωρεί και παραχρήμα, μιας που θα προστρέξουν ασμένως οι πλείστοι παρατρεχάμενοι. Οι ψήφοι του ποιμνίου, είναι πολύτιμοι.<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">@</span> Ξανά στην Κύπρο. Εξαιρετικής σημασίας αποφάσεις της ΚΟΡΕΠΕΡ, μοιάζουν να στριμώχνουν για τα καλά την Τουρκία στη γωνία. «Πρώτα αναγνώριση της Κύπρου και μετά συνεχίζουμε» είναι με δυο λέξεις το νόημα.<br /><br />Υποθέτω, οι διάφοροι κύκλοι Αθηνών και Λευκωσίας που διέβλεπαν την απομόνωση της Κύπρου μετά το Όχι και τη μεταφορά της νήσου κάπου στις εσχατιές του Πλανητικού μας Συστήματος, θα πρέπει να βρουν άλλο τρικ για να μας πείσουν πως η αξιοπρέπεια δεν έχει κανένα νόημα πια.<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">@</span> Καταπληκτικό…Στον Αμαζόνιο, κάπου σε ένα λόφο στη Λίμα του Περού, βρέθηκε ένα …τοπικό Stonehenge!<br /><br />Ηλικίας 4200 ετών, έχει αφήσει άφωνους αρχαιολόγους και ερευνητές καθώς αναδεικνύει έναν πολιτισμό που κατείχε πολύ καλά την αστρονομία και μπορούσε να κάνει ακριβέστατους αστρονομικούς υπολογισμούς.<br /><br />Οι λίθοι του Νοτιοαμερικανικού Stonehenge είναι τοποθετημένοι με μαθηματική ακρίβεια σε κυκλική διάταξη, ο δε λίθος που αντιστοιχεί στη μικρότερη μέρα του χρόνου (21 Δεκεμβρίου) είναι τοποθετημένος έτσι ώστε να δίνει μηδαμινή σκιά η οποία χάνεται μέσα στο έδαφος.<br /><br />4.200 χρόνια ε;<br /><br />Δεν ξέρω πως και γιατί…Πάντα ,από παιδί που θυμάμαι τον εαυτό μου, με έτρωγε η σκέψη πως όλα, μα όλα έχουν γίνει και ξαναγίνει από την αρχή. Η διαφορά, είναι πως σαν παιδί «το ήξερα» ενώ τώρα το μυρίζομαι.<br /><br /><br />Με την ευκαιρία θυμήθηκα τώρα που διάβασα πρόσφατα σχετικές ανακοινώσεις της NASA: Η Αφροδίτη λέει, είχε για δισεκατομμύρια χρόνια συνθήκες γήινες. Δηλαδή, ήταν σαν τη Γη, τόσο όσο θα χρειάζονταν ένας πολιτισμός για να εξελιχθεί και να γράψει τον κύκλο του πολλές φορές, ξανά και ξανά. Μετά –λένε πάντα οι επιστήμονες, για «κάποιους λόγους» η Αφροδίτη μπήκε…απότομα, σε λίγο σχετικά χρόνο σε ένα Φαινόμενο Θερμοκηπίου με ταχύτατη εξέλιξη.<br /><br />Back to the future?<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">@</span> Σοκ –λέει- στο Πανελλήνιο για ένα αγοράκι που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ημιθανές μετά από κακοποίηση που υπέστη από τους γονείς του. Θυμάμαι λίγο πιο παλιά , που συζητώντας με φίλους επέμεναν πως στην Ελλάδα δεν συμβαίνουν ποτέ αυτά τα πράγματα, πως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν κακοποιήσεις ανηλίκων κλπ.<br /><br />Μόνο που βέβαια, απλά έβαζαν το κεφάλι τους στην άμμο. Συμβαίνουν παντού. Δυστυχώς.<br /><br />Και καλό είναι να ξεμπροστιάζονται με τον πιο έντονο τρόπο για να μη νομίζουν οι Έλληνες πως είναι καλύτεροι ένεκα dna και αρχαίων προγόνων.<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">@</span>Ξανά για την Παιδεία. Έχω την αίσθηση, πως το Σχέδιο Νόμου, είναι καλό.<br /><br />Αλλά, αφήστε το αυτό, είναι μία «αίσθηση». Αυτό που με εξοργίζει, είναι ο πολιτικός αυτισμός των κομμάτων στην Ελλάδα που αρνούνται συστηματικά να συζητήσουν οτιδήποτε όταν η μαγιά, οι προτάσεις είναι από τους «άλλους» .<br /><br />Και ο επαίσχυντος τρόπος με τον οποίο επιμένουν να καλλιεργούν ως άλλα φυτά αειθαλή «οπαδούς» και μάλιστα «οπαδούς φοιτητές». Δηλαδή ανθρώπους νέους που θα έπρεπε να μην καταδέχονται να χωράνε σε παπούτσια και ρούχα φτιαγμένα με ξεπερασμένα μέτρα.<br /><br /><br /><span style="color:#000099;"><strong>@</strong></span>Νυκτιπόλος.<br /><br />Φίλος, διαφημιστής σαν και ελλόγου μου, νηφάλιος άνθρωπος με πολύ καλή πένα, σκεπτόμενος και με νου κριτικό. Τον γνωρίζω από την Αθήνα.<br /><br />Πριν από δύο χρόνια, τα μάζεψε και αυτός και ήρθε εδώ στη Λευκωσία αναζητώντας πιο ανθρώπινους ρυθμούς.<br /><br />Τώρα, δημιούργησε ένα blog με τίτλο Nyktipolies.<br />Επισκεφθείτε τον · <a href="http://nyktipolies.blogspot.com/">εδώ></a>ήδη έχει ανεβάσει 2-3 πολύ ενδιαφέροντα κείμενα.<br /><br />Με ενθουσίασε το «Μη μου άπτου»<br /><br /><span style="color:#000099;">@</span> Ο blogger δεν είναι συνεργάσιμος σήμερα με τις φωτογραφίες και δε μου ανεβάζει τίποτα το εικαστικόν.<br /><br />Άντε, σας περιμένω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115159233436439312?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1151100950710407602006-06-24T00:00:00.000+03:002006-06-24T01:15:51.026+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/Waves.0.png"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/Waves.0.png" border="0" /></a><span style="color:#3333ff;">Μου αρέσει η ζέστη.<br /><br />Είναι πραγματικά ηδονική , βαθειά ερωτική με έναν τρόπο αυθεντικό χωρίς φτιασιδώματα</span>.<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/forum_header-4.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/forum_header-4.jpg" border="0" /></a> <span style="color:#3333ff;">Τον χειμώνα , στο κρύο ας πούμε , ο ερωτισμός για να αναδειχθεί , έχει ανάγκη από πολλά βοηθήματα. </span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">Από το απλούστερο, το καλοριφέρ δηλαδή, μέχρι τα πιο σύνθετα και «ατμοσφαιρικά» μέσα, όπως το τζάκι …. «<em>στου οποίου τις ρόδινες φλόγες τα κορμιά καίγονται τόσο από την πυρά όσο και από τον πόθο, ενώ, αυτές οι φέτες φωτιάς γλύφουν με θεσπέσια παιγνίδια καμπύλες και ανατριχίλες, και τα βογκητά αρμονικά δένουν με το τριζοβόλημα των ξύλων</em>»<br /></span><br /><span style="color:#3333ff;">Εντάξει, ωραία είναι όλα αυτά, σαν τα συνδυάσεις μάλιστα με ένα καλό ερυθρό κρασί, τον κύριο Gustav Mahler στο cd ή με…nights in white satin, ανάλογα με τη διάθεση , μπορεί το παραμύθι να γίνει έως και αλησμόνητο. </span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">Ανάλογα ποιοι κυλιούνται στη φλοκάτη. (<em>εδώ, παίζει πάντα και μία κουλτουριάρα φλοκάτη, άσπρη κατά κανόνα, που κάνει καλό συνδυασμό με τη λιτή βιβλιοθήκη , την τίγκα σε βιβλία. Από τα ντοκουμέντα συνεδρίων του ΚΚΕ μέχρι τα πονήματα του Φουκουγιάμα</em> ). </span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">Στη μέση, ότι επιθυμεί ο καθένας, εκεί είναι σχεδόν ελεύθερη η επιλογή. Τώρα, μιλάμε για τα απαραίτητα στερεότυπα, του συγκεκριμένου σκηνικού.</span><br /><span style="color:#3333ff;"><br />Α βέβαια, η συνταγή προϋποθέτει και χαμηλότονες φωνές, σχεδόν ψιθυριστές, είτε από…συγκίνηση, είτε από μόνιμη υπόταση εξαιρετικά χαρακτηριστική αδυναμία ενός τύπου ανθρώπων θηλυκών τε και αρσενικών που πολλάκις την προβάλλουν και ως περίσσια ευαισθησία.<br /><br /><br />(<em>να έρθω γυμνή με το παλτό από πάνω στα χιόνια; Αλλά εσύ, θα κρατάς μια ανθοδέσμη <span style="color:#ff0000;">ρόδα</span> από τα οποία θα έχεις αφαιρέσει τα αγκάθια και με τα φύλλα τους θα με ράνεις στον 33o οργασμό μου, πριν με σταυρώσεις –στην προηγούμενη ζωή ήμουν ο Χριστός και το ζώδιο μου λέει πως έχω ροπή στα πάθη</em>)<br /><br /><br />Παλτά, φλοκάτες, τζάκια καλοριφέρ.<br /><br />Παπλώματα, στοργή ένεκα ψύχους, κρασί πάλι λόγω κρύου και στο πρόσωπό σου τι αντιφεγγίζει;<br />Φως κεριών είναι ή βλέπεις τηλεόραση;<br /><br />Μη! Κρυώνω!<br /><br /><p></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/6summer_big.1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/6summer_big.1.jpg" border="0" /></a> <span style="color:#3333ff;">Το θέρος, είναι </span><span style="color:#3333ff;">αλλιώς.</span> </p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Το καλοκαίρι τα κορμιά απαλλάσσονται από τα πολλά ενδύματα, τα πάντα είναι διαθέσιμα με μία κίνηση , τα λινά κάνουν παιχνίδια στο αεράκι και με χάρη μεγαλοφυούς ζωγράφου μπορούν να υπογραμμίζουν στήθη, κωλαράκια, καμπύλες κι εσοχές, μα και εξοχές, αναλόγως που πέφτει το μάτι. </span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Το καλοκαίρι τα κορμιά , κρατάνε για ώρες ή και για μέρες την αλμύρα της θάλασσας και έτσι όταν παίζεις με την άκρη της γλώσσας πίσω από ένα κοχύλι αυτάκι μαζί με τη μελένια γεύση και την ζέστα της αναπνοής σου που επιστρέφει στα ρουθούνια σου, οσφραίνεσαι και τα πέλαγα και τους φλοίσβους , βλέπεις στο βάθος των ματιών της παιχνιδιάρηδες αστερίες να τρεμουλιάζουν ξεσηκώνοντας άμμο, νιώθεις τη ραχοκοκαλιά να μπορεί ν αντέξει τον ήλιο στον αυχένα. </span></p><span style="color:#3333ff;"><p><br /><span style="color:#3333ff;">Το καλοκαίρι , είναι αιδοίο. </span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Καίει, κι εξατμίζει την ικμάδα σε λαχανιασμένες ανάσες γεμάτες υγρό κολύμπι σε μυστικούς κόλπους, ιδιωτικά παράλια που εκβάλουν τα ποτάμια της αγάπης. </span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Πες μου σε παρακαλώ τι δεν είναι έρωτας το Θέρος;</span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Θέρωτας! </span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Έρωτας δεν είναι τα γυμνά της πέλματα με την κολλημένη άμμο σαν περπατάνε σε κρύα ολόδροσα μάρμαρα;</span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Έρωτας δεν είναι που σκύβει να φάει καρπούζι και την ώρα που το ροζ κόκκινο του φρούτου συναντά τα χείλη της το βλέμμα σου πέφτει σε μία ροζ κόκκινη ρόγα που χαϊδεύεται ανεπαίσθητα στο εσωτερικό μιας πουκαμίσας; </span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Έρωτας δεν είναι όταν δίνεις ένα φιλί στα χείλη ενώ αυτά έχουν ήδη ανάμεσα στα δόντια ένα ώριμο σύκο; </span></p><p><span style="color:#3333ff;">Και σφίγγεις τα χείλη στα χείλη και τα σαγόνια εκρήγνυνται στα μύρια σπόρια του σύκου και τρίβεσαι και τρίβεται πάνω της, πάνω σου και μετά, μετά με κομμάτια σάρκας του φρούτου κολλημένα στα μάγουλα πλένεσαι με το κρύο νερό της βρύσης του καφενείου, εκεί κάτω από τη συκιά. </span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Μόνο το Θέρος μπορείς γυμνός να γαμήσεις και να γαμηθείς κάτω από τον ήλιο, πάνω στην άμμο, με το νερό να σου πλένει σεβαστικά τα πόδια, με τον ιδρώτα να μην προλαβαίνει να τρέξει γιατί στεγνώνει από την κάψα επί τόπου μόλις πάει να αναβλύσει από τους ανοιχτούς σου πόρους. </span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Μόνο το Θέρος μπορείς γυμνός να γαμηθείς και να γαμήσεις μετρώντας τα άστρα τα νεφελώματα τους γαλαξίες τις ανδρομέδες και τους αλντεμπαράν και μετά να βαφτιστείς παιδί του Διονύσου με ένα ποτήρι κρασί μέσα στη θάλασσα σμίγοντας τα υγρά σου με το πέλαγος. </span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Μόνο το Θέρος μπορείς να αναστενάξεις και ο αναστεναγμός σου να γίνει τραγούδι ξέφρενο από γαϊδάρους που γιορτάζουν με <em>γκα</em> και από τζιτζίκια που δοξολογούνε με <em>τζι</em>.<br /><br />Το Θέρος , αν είναι, δεν έχει ανάγκη από βιβλιοθήκες, από τζάκια και φλοκάτες. </span></p><p><span style="color:#3333ff;">Το Θέρος είναι κρεβάτι όπου λάχει, όπου τύχει, όπου συμβεί.</span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;"> Χτυπάει κατ ευθείαν στο κεφάλι, κάνει τα μηνίγγια ταμπούρλο , μαζεύει τα μακριά μαύρα μαλλιά ψηλά και ανατέλλουν οι κύκνοι λαιμοί, κάνει το δέρμα σταρένιο με τη μυρουδιά του φούρνου στις 6 το πρωί , όλα φρέσκα , όλα λαχταριστά, όλα δικά σου. </span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Θέρος. Το Θέρος, δεν είναι λέξη, ούτε θεωρία. Δεν είναι συζήτηση ούτε διάλογος. </span></p><p><br /><span style="color:#3333ff;">Απλά Είναι. Πνοή, αναπνοή. Είναι ένα Ουσιαστικό Ρήμα είναι η καύλα της ζωής και για αυτό πυρώνει, καίει, κόβει την ανάσα και γεμίζει τα μάτια υδρατμούς. </span></p><p><br /></span><span style="color:#3333ff;">Α ναι! </span></p><span style="color:#3333ff;">Δεν μου αρέσει το Καλοκαίρι. </span><br /><span style="color:#3333ff;"><br /><span style="color:#3333ff;">Μου αρέσει το Θέρος , ο Θέρως , ο Θέρωτας.<br /></span><br /></span><span style="color:#3333ff;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115110095071040760?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1150883608300573042006-06-21T12:14:00.000+03:002006-06-22T11:46:45.046+03:00<a href="http://i25.photobucket.com/albums/c89/bubba_kills/hate_you_all.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://i25.photobucket.com/albums/c89/bubba_kills/hate_you_all.jpg" border="0" /></a> <em><span style="color:#3333ff;">Χτες το βράδυ, ο Δημήτρης άφησε αυτό το σχόλιο στο προηγούμενο κείμενό μου (Θέλω να σκοτώσω κάποιον τώρα!) Το ανεβάζω εδώ, το σχολιάζω εγώ πρώτος και παρακαλώ για τις απόψεις σας, όλες και όλους. Το κείμενο σε<span style="color:#993300;"> <strong>καφέ γράμματα</strong></span>, είναι αυτό του Δημήτρη.<br /></span></em><br /><span style="color:#993300;">χαιρετώ όλους!</span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Αγαπητέ Γιώργο, θα τολμήσω να καταχραστώ το χώρο σου, με μία προσωπική ιστορία και ένα τελικό ερώτημα στους φιλοξενούμενους σου – σχετικό, όπως θα αποδειχθεί, με το θέμα του post. </span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Αν, ωστόσο, θεωρείς ότι το παρόν δεν έχει θέση εδώ, μπορείς φυσικά να το σβήσεις – κανένα πρόβλημα από Jμέρους μου. </span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Ξέρω έναν άνθρωπο που, στην ηλικία των 30, αποφάσισε να φύγει στο εξωτερικό για να κυνηγήσει, όπως μου έλεγε στις συζητήσεις μας τότε, το όνειρό του – μία πανεπιστημιακή εκπαίδευση σε κάτι που τον ενδιέφερε. Στο εξωτερικό σπούδασε Φιλοσοφία και Ψυχολογία – συνολικός χρόνος σπουδών 6. </span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Μολονότι προσπάθησε πολύ να βρει δουλειά εκεί όπου βρισκόταν, δεν τα κατάφερε, και μετά από πολλές περιπέτειες, οι οποίες τον άφησαν χρεωμένο, επέστρεψε θέλοντας και μη, στην «αγκαλιά» της γενέτειρας. Σήμερα, κάθε μέρα που περνάει συνειδητοποιεί την τεράστια βλακεία που έκανε όταν αποφάσισε να ακολουθήσει «το όνειρό του». </span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Γιατί; Πρώτον, λόγω του αντικειμένου που επέλεξε (πού ακούστηκε φιλοσοφία στην Ελλάδα – αν είναι ποτέ δυνατόν!!!...) και, δεύτερον, λόγω της ηλικίας στην οποία επέλεξε να το κάνει. Κοντολογίς, σήμερα, κοντά στα 40 πλέον, βρίσκει συνεχώς κλειστές πόρτες, είναι αναγκασμένος να ζει και πάλι με τη μητέρα του (η οποία, λόγω του ότι είναι –σχεδόν– άνεργος, τον συντηρεί) και μοναδική του ελπίδα αποτελεί η αναγνώριση των πτυχίων του από τους ανάλογους φορείς της γενέτειρας – κάτι, όμως, που, απ’ όσο γνωρίζω, αποτελεί απλά προϋπόθεση για τον ΑΣΕΠ, και όπου, όπως μας λένε, για να μπεις θέλεις πολλή τύχη και βύσμα. </span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Από την άλλη, ο φίλος μου σιχαίνεται το δημόσιο (το αρχικό πεζό εσκεμμένο): Όλα αυτά τα χρόνια θεωρεί ότι είναι εκχυδαϊσμένο και απάνθρωπο και, μέσω όλων των πελατειακών σχέσεων που εκβάλουν σε αυτό, υπεύθυνο σε μεγάλο βαθμό για την κατάντια της χώρας. </span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Ο φίλος μου δεν είναι άχρηστος. Μπορεί να γράφει καλά, είναι ικανός να διεξάγει έρευνα, έχει πολύ καλή γνώση των υπολογιστών, έχει μεταφραστική πείρα και ικανότητες, και παίζει τη γλώσσα στην οποία σπούδασε στα δάχτυλα.</span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Ωστόσο, όλο και περισσότερο, νιώθει τελειωμένος. Οι πιο πολλές αγγελίες ζητούν «άτομα» μέχρι 35, ή «κυρίες» και «κοπέλες» (κάτι αδιανόητο σε άλλες, «απολίτιστες» χώρες και, απ’ όσο τυχαίνει να γνωρίζω, σε ευθεία παράβαση προς τις ευρωπαϊκές ‘οδηγίες’ περί ίσων ευκαιριών), και ακόμα και όταν πληροί τις προϋποθέσεις για κάποια θέση, το αποτέλεσμα είναι μηδενικό. </span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Παράλληλα, τα έξοδα τρέχουν, η ζωή στην Ελλάδα του ευρώ είναι πλέον πανάκριβη, η προσωπική του ζωή απειλείται με πλήρη εξαφάνιση και λοιπά και λοιπά…Το κακό με τον φίλο μου είναι ότι, συν όλα τα άλλα, είναι και πάμπτωχος – δεν έχει ούτε καν δικό του σπίτι. Αν, ο μη γέννειτο, συνέβαινε κάτι στη μητέρα του, δε θα είχε πού την κεφαλή κλίναι. Ξέρει καλά πλέον ότι είναι ΒΛΑΚΑΣ! Γνωρίζει πολύ καλά ότι ο κακο-υπολογισμένος ρομαντισμός του (πού ακούστηκε να σπουδάζουμε ό,τι μας αρέσει;….) τον έχει πλέον φέρει σε δεινή θέση.Και στη φάση αυτή ανακύπτει το δίλημμα για το οποίο σας ενοχλώ, αγαπητοί επισκέπτες του Δύοντα. </span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Συγγενικό του πρόσωπο πληροφόρησε πρόσφατα τον εν λόγω κύριο ότι έχει, για λογαριασμό του, προσεγγίσει στέλεχος δημόσιου οργανισμού της «πολιτισμένης» αυτής χώρας, που, πολύ πιθανόν, να τον βοηθήσει να βρει δουλειά στο δημόσιο… </span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Η πρώτη αντίδραση του φίλου μου, όταν το πληροφορήθηκε (έτυχε να είμαι παρών όταν έγινε η πληροφόρηση) ήταν να αρνηθεί. Θυμηθείτε, σιχαίνεται το δημόσιο, οι αρχές του δεν του επιτρέπουν να κάνει αυτά που μισούσε όλα αυτά τα χρόνια. Από την άλλη, αν αρνηθεί θα παραμείνει άνεργος…. ποιος ξέρει για πόσο. Και ποιος ξέρει που θα πέσει ακόμα και όταν βρει κάτι στο σφαγείο που ονομάζεται αγορά εργασίας ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα... Και τα χρόνια περνούν. Μίλησα μαζί του και μου είπε «είναι τρελό, αλλά νιώθω ότι αν το κάνω, θα σιχαίνομαι τον εαυτό μου, θα είμαι κι εγώ μέρος του προβλήματος». Όχι ότι μένοντας απέξω είναι η λύση, αλλά…Και σας ρωτώ, όλους εσάς τους φιλοξενούμενους του Δύοντα: τι να κάνει ο φίλος μου; Εγώ δεν ξέρω τι να του πω. </span><br /><span style="color:#993300;"></span><br /><span style="color:#993300;">Εσείς έχετε να του πείτε κάτι;<br /></span><br /><br /><span style="color:#3333ff;">Αυτό, ήταν το σχόλιο που άφησε ο Δημήτρης, για λογαριασμό του καλού του φίλου που έχει στριμωχτεί άσχημα.<br /><br />Εγώ, θα μιλήσω <strong>απ ευθείας στον φίλο του Δημήτρη</strong>, δεν γνωρίζω το όνομά του και για αυτό θα τον «βαφτίσω» συμβατικά Συνταξιδιώτη, μιας που όλοι μας Συνταξιδιώτες είμαστε σε τούτη τη ζωή, έστω και αν ο καθένας μας ταξιδεύει σε διαφορετική θέση στο καράβι.</span><br /><span style="color:#3333ff;"><br /></span><br /><em><span style="color:#000099;">Αγαπητέ μου Συνταξιδιώτη λοιπόν…<br /><br />Δεν είσαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που κάπου, κοντά στα 30 αποφάσισε να κάνει μία στροφή και να ακολουθήσει το όνειρό του.<br /><br />Άλλοι, προκειμένου να το συναντήσουν, τίναξαν τα πάντα στον αέρα σε ηλικίες πολύ μεγαλύτερες. Κάποιοι από αυτούς έσπασαν, θρυμμάτισαν τα μούτρα τους και κάποιοι άλλοι, τα κατάφεραν.<br /><br />Ποτέ στη ζωή μου δεν πίστεψα , πως για όλα «φταίνε οι άλλοι». Πως φταίνε 100% οι συνθήκες, οι κάφροι, οι έτσι και οι αλλιώς. Ο διαιτητής, ο δάσκαλος, ο γιαλός που ήταν στραβός, ο καπιταλισμός, ο ανταγωνισμός, ο φασισμός, ο παναθηναϊκός, οι ηλίθιοι,οι αγράμματοι, ο Χατζηπετρής!<br /><br />Πάντα, κάπου υπάρχει και το <strong>δικό μας</strong> μέτρο ευθύνης. </span></em><br /></span><em><span style="color:#000099;"></span></em><br /><em><span style="color:#000099;">Το οποίο δεν είναι απαραίτητα στις επιλογές μας αλλά, <strong>κυρίως </strong>στη διαχείριση των επιλογών μας.<br /><br />Αλήθεια….όλα αυτά τα χρόνια εκεί στο εξωτερικό…ήσουν τελείως προσηλωμένος στο στόχο σου; </span></em><br /><em><span style="color:#000099;"></span></em><br /><em><span style="color:#000099;">Μήπως για ένα μεγάλο διάστημα έκανες και «διακοπές»;</span></em><br /><em><span style="color:#000099;"></span></em><br /><em><span style="color:#000099;">Μήπως ήσουν φίλε Συνταξιδιώτη υπερβολικά κλεισμένος στο δικό σου σύμπαν ενίοτε με έναν τρόπο σχεδόν αυτιστικό; Θα ήθελα βέβαια να ξέρω σε ποια χώρα ήσουν, γιατί οι συνθήκες είναι διαφορετικές από χώρα σε χώρα.<br /><br />Στην Αγγλία για παράδειγμα όπου κάπως τη γνωρίζω, ξέρω πολλούς Έλληνες και Έλληνιδες, που πήγαν απολύτως γυμνοί και δουλεύοντας σκληρά (σε φουρνάρικα, σε ξενοδοχεία και αλλού) κατάφεραν όχι μόνο να σπουδάσουν Επιστήμες, αλλά και να μπουν πανηγυρικά στην παραγωγή. </span></em><br /><em><span style="color:#000099;"></span></em><br /><em><span style="color:#000099;">Και μιλάω για επιστήμες Ανθρωπολογικές, για Ιστορικούς, Γεωγράφους κ.α.<br /><br />Αναρωτήθηκες φίλε Συνταξιδιώτη μήπως κάπου εσύ έκανες κάποιο λάθος;<br /><br />Θα μου πεις τώρα, ω γέγονε γέγονε . Και θα σου πω ναι, συμφωνώ, αλλά καλό είναι να κάνει κάποιος την αυτοκριτική του, χωρίς όμως αυτή να φτάνει να είναι μία ναρκισσευόμενη ομφαλοσκόπηση η οποία τελικά ανακυκλώνει το πρόβλημα. Νιώθεις βλάκας, μαλάκας και αποτυχημένος; Μην τα ρίχνεις στις επιλογές σου. Είναι σημαντικό να κάνεις κάτι που θέλεις. Αλλά τα σωστά υλικά, θέλουν και συνταγή για να δουλέψει το πράγμα. Καμιά σάλτσα δεν θα δέσει ως δια μαγείας επειδή έχεις τομάτα λάδι και βασιλικό.<br /><br /><br />Θα σου πω το εξής φίλε, στα ίσα: </span></em><br /><span style="color:#000099;"><br /><em>Άσε τους «Αριστοκρατισμούς» γιατί δε σε παίρνει.<br /><br />Είσαι σχεδόν 40 και αντί να σε ταϊζει η μάνα σου θα έπρεπε εσύ να της ομορφαίνεις το τραπέζι-το ξέρεις καλά αυτό.<br /><br />Κάθεσαι και μου συζητάς λοιπόν ακόμα περί Δημοσίου; Κάθεσαι και μου συζητάς για οποιαδήποτε ετικέτα στερεότυπη (μόνος σου το είπες άλλωστε) μια τέτοια στιγμή;<br /><br />Και πρόσεξε και κάτι άλλο.<br /><br />Μην μπερδεύεις το στερεότυπο με την ουσία.<br /><br />Είσαι γενικώς κατά του Δημόσιου τομέα άρα είσαι δηλαδή υπέρ της ιδιωτικοποίησης των πάντων στο πλαίσιο μίας άγριας νέο φιλελεύθερης αγοράς εργασίας που την ορίζουν όλοι αυτοί οι ατσαλάκωτοι «killers» ;;;;;; </em><br /><br /><em>Τότε, καλά να πάθεις, γιατί σίγουρα φοράς ρούχα που δεν σου ταιριάζουν. </em><br /><br /><em>Αν θέλεις να είσαι έτσι, να έχεις και τα κότσια και το θράσος και τον κυνισμό να <strong>Είσαι</strong>.<br /><br />Τότε όμως, δεν θα είχες διαλέξει να σπουδάσεις Φιλοσοφία και Ψυχολογία (αν και ο τελευταίος κλάδος έχει ζήτηση σε πόστα personnel management )<br /><br />Πιστεύω λοιπόν, πως η αντίδρασή σου προς το Δημόσιο, είναι η στερεότυπη εκείνη αντίληψη που θέλει κάθε Δημόσιο Υπάλληλο να είναι άχρηστος, βλαξ, αγενής, χυδαίος και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Και εσένα, υπεράνω...ε; Υπεράνω είσαι. Της πραγματικότητας.<br /><br />Με αυτή τη λογική φίλε, κάθε γιατρός είναι σπουδαίος γιατί «on principal» σώζει ζωές, κάθε Στρατιωτικός ….επαγγελματίας εκτελεστής, κάθε μπάτσος υπόδειγμα εντιμότητας, κάθε Καθηγητής Σοφός, κάθε μουσικός άνθρωπος γεμάτος αρμονία, κάθε αρχιτέκτονας καλλιτέχνης και πάει λέγοντας.<br /><br />Τι θα πει Δημόσιος Υπάλληλος; </em><br /><br /><em>Αν ένα <strong>σύστημα</strong> νοσεί λόγο της μακρόχρονης και βάναυσης εκμετάλλευσής του από τους εκάστοτε κυβερνώντες , αυτό δε σημαίνει πως ο κάθε Δημόσιος Υπάλληλος είναι άχρηστος.<br /><br />Θα σου πω και εγώ ένα στερεότυπο, απόλυτα αληθινό: Καμία δουλειά, δεν είναι ντροπή.<br /><br />Κατά σύμπτωση, μισοέβλεπα χτες το βράδυ ένα ντοκυμαντέρ στην τηλεόραση για έναν ποδοσφαιριστή από τη Νιγηρία, που ήρθε στην Ελλάδα, έγινε γρήγορα άρχοντας και βασιλιάς, ήρωας γιατί έσωσε την ομάδα του από υποβιβασμό και, μετά από ένα ατύχημα κυριολεκτικά τον πέταξαν στα σκουπίδια. </em><br /><br /><em>Του πήρανε το ωραίο σπίτι στο Φάληρο, του πήρανε τη….BMW, του τα πήρανε όλα, χωρίς καν να σκεφτούν πόσα του όφειλαν. Ο τύπος ξαναστάθηκε στα πόδια του. Έκανε και οικογένεια και είναι πανευτυχής. Μπράβο του.<br /><br />Πρόσεξε όμως! Μέχρι να γίνει αυτό, μάζεψε τα μπογαλάκια του πήγε σε ένα χαμόσπιτο και για ένα δυο χρόνια πούλαγε cd από πλατεία σε πλατεία. Κοιμήθηκε σε παγκάκια. Ταξίδεψε όλη την επικράτεια στην καρότσα αγροτικών αυτοκινήτων.<br />Και στο τέλος, ξαναβρήκε θέση στο φως.<br /><br />Όχι, δεν θα πω πως ξαναβρήκε την αξιοπρέπειά του, γιατί αυτός δεν την έχασε ποτέ. Ούτε όταν κοιμόνταν σε παγκους, ούτε όταν πούλαγε ρολογάκια και cd. </em><br /><br /><em>Μη μου πεις πως "αυτός ήταν ποδοσφαιριστής και εσύ...διανόηση"!</em><br /><p><em></em></p><p><em><strong>Θα σε Σκοτώσω!!!</strong></p><br /><br />Όποιος παλεύει, είναι αξιοπρεπής.<br /><br />Όποιος ρίχνει ευθύνες παντού αλλού, όχι.<br /><br />Δημόσιος υπάλληλος ε;<br /><br />Γιατί όχι;<br /><br />Μας λέει ο φίλος σου ο Δημήτρης, πως γράφεις, μεταφράζεις, ξέρεις καλά από υπολογιστές , το ένα και το άλλο. Εύγε.<br /><br />Έχεις ιδέα πόσοι άνθρωποι πίσω από την ταμπέλλα του Δημοσίου Υπαλλήλου είναι Ποιητές, Συγγραφείς, Μουσικοί, άνθρωποι με ενδιαφέρουσες εμμονές (γνωρίζω ταχυδρόμο συλλέκτη παλαιών βιβλίων με μία συλλογή συγκλονιστική, όπως γνωρίζω και, πρόσεξε, Οδηγό αστικού λεωφορείου στην Αθήνα , με μία από τις πιο ενημερωμένες δισκοθήκες κλασικής μουσικής στην Ελλάδα. </em><br /></em><br /><em>Ο Θάνος ( το όνομα του) στα 3-4 πρώτα μουσικά μέτρα, έχει αναγνωρίσει την εκτέλεση, τον μαέστρο και την ορχήστρα) . Ηλίθιος και χυδαίος ε;<br /><br />Φίλε Συνταξιδιώτη, άσε τις φιοριτούρες και δες τη ουσία. Το τι είσαι –αν είσαι- ως προσωπικότητα, αυτό το ξέρεις εσύ και οι φίλοι που διαλέγεις και σε διαλέγουν.</em><br /><em><br />Δεν είναι ορισμένη η προσωπικότητά σου και η αξία σου από το αν είσαι Καθηγητής Φιλοσοφίας, Διδάκτωρ Παπαρολογίας , ή εξειδικευμένος στα Pataphysicals με διδακτορικό στον Αυνανισμό των Ελεφάντων.<br /><br />Tο τι είσαι, το ορίζει η αξιοπρέπεια των επιλογών και των αντανακλαστικών σου κάθε στιγμή.<br /><br />Και, αυτή τη στιγμή, είσαι κοντά στα 40, άνεργος, ζεις με τη μητέρα σου και μεμψιμοιρείς.<br /><br />Αν ήμουν ο συγγενής σου που σου πρότεινε αυτή την πόρτα προς το Δημόσιο και γνώριζα όλες αυτές τις πτυχές, με την άρνησή σου –έχεις το λόγο μου για αυτό-θα σου έριχνα μια ξεγυρισμένη σφαλιάρα.</em><br /><br /><em>Γιατί η στάση σου, είναι θρασύτατη.<br /><br />Μέρος του προβλήματος , είσαι <strong>τώρα</strong>. </em><br /><br /><em>Μέρος του νέο ελληνικού προβλήματος που είναι μεταξύ άλλων το ξέχειλο δήθεν και το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Σιγά μην πάω <strong>ΕΓΩ</strong> εκεί» </em><br /><br /><em>Αλήθεια….με το έδαφος έχεις καμία σχέση; Για πάτα κάτω σε παρακαλώ, για γειώσου κομμάτι.<br /><br />Υπάρχουν άνθρωποι που άφησαν ανεξίτηλα ίχνη στον πολιτισμό κρυμμένοι πίσω από μια «θεσούλα» στο Δημόσιο. Και τώρα θα τρίζουν τα κόκαλά τους. Μεγάλε!!<br /><br />Γράφεις, μεταφράζεις, κάνεις δείχνεις. Εύγε ξανα. </em><br /><br /><em>Μια δουλειά στο Δημόσιο, είναι ιδανική για κάποιον με άλλες ανησυχίες. </em><br /><br /><em>Δίνει χρόνο πολύ για γράψιμο και σκέψη και φιλοσοφία. Είτε της αμπέλου, είτε σκέτη.<br /><br />Α! Ρε <strong>Κώστα Σφήκα</strong>! Α! Ρε <strong>Κώστα Σφήκα</strong>! </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Ποιος είναι ο <strong>Κώστας ο Σφήκας</strong>; Να ψάξεις να βρεις! </em><br /><br /><em>Αφού πρώτα τηλεφωνήσεις στον συγγενή σου πάραυτα και του πεις «είμαι πολύ μαλάκας, θέλω να σου πω πως θέλω όποια δουλειά μπορώ να βρω στο Δημόσιο. Από κάπου να ξεκινήσω, έστω να κολλάω στάμπες.»<br /><br />Ά! Ρε <strong>Κώστα Σφήκα</strong>!<br /><br /><br /></em>Λοιπόν Δημήτρη, τύπωσε το και πήγαινε στο φίλο σου και διάβασέ του το κείμενο αυτό με φωνή δυνατή, πολύ δυνατή και με ένταση μήπως και ο φίλαράκος ξυπνήσει.<br /><br /><strong>Η ζωή είναι ένα πολύ ωραίο όνειρο, φτάνει να το ζούμε ΞΥΠΝΙΟΙ</strong>.<br /><br />Όταν κοιμόμαστε, είναι εφιάλτης.<br /><br /><br /></span><span style="color:#000099;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115088360830057304?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com46tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1150725222905299412006-06-19T16:16:00.000+03:002006-06-19T16:58:54.560+03:00<a href="http://www.c6.org/archive/tony/killer.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.c6.org/archive/tony/killer.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#996633;"><em>That’s the way it goes mate, that’s the way….<br /></em><br />Με άλλα λόγια, έχω κάτι νεύρα, από εδώ μέχρι τον ουρανό και όπου πάμε εκεί!<br /><br />Γιατί; Για καθαρά επαγγελματικούς λόγους.<br /><br />Τώρα θα μου πείτε και με το δίκιο σας…πως άλλη σκασίλα δεν είχατε, από το να εισπράξετε στα καλά καθούμενα, τα νεύρα μου τα «επαγγελματικά».<br /><br />Ε, σκασίλα μου και μένα λοιπόν, στο διαδίκτυο έχω διαβάσει κάθε λογής απίθανα προσωπικά πράγματα , άλλα δοσμένα με εξαιρετική ευαισθησία και κομψότητα, άλλα άγαρμπα και φτηνά και άλλα τελείως κάλπικα και νόθα που αποσκοπούν μόνο στο να διεγείρουν ναρκισσιστικά το συναίσθημα του ανυποψίαστου αναγνώστη.<br /><br /><br />Όπως είναι γνωστό, δουλεύω στο χώρο της διαφήμισης. Κειμενογράφος κάποτε, Creative Director εδώ και χρόνια , γενικά τη δουλειά μου την γουστάρω την κάνω πολύκέφι, κατά κανόνα μαζεύει στους κόλπους της έξυπνους ανθρώπους με χιούμορ και γρήγορα μυαλά.<br /><br />(<em>Τους αγέλαστους , τους αργόστροφους και κυρίως τους σπουδαιοφανείς δεν τους αντέχω-αν είμαι και εγώ ένας από δαύτους, ε! ας το κρίνουν άλλοι</em>)<br /><br />Το καλό, το πολύ καλό σε αυτή τη δουλειά είναι πως δεν μπορείς να επιβιώσεις ένεκα «μέσου». </span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Κάθε σου λέξη, κάθε σου ιδέα, ή έχει Αξία και κυρίως Υπεραξία ή τράβα σπίτι σου ή γίνε δημόσιος υπάλληλος.<br /><br />Όταν μάλιστα κάποτε,όντας μέτοχος σε μία διαφημιστική εταιρία προσπάθησα να το παίξω άνετος εισοδηματίας, δηλαδή να αποσυρθώ για κανένα χρόνο, να εμφανίζομαι σπάνια σε κρίσιμες παρουσιάσεις μόνο κλπ, χαχαχαχα η χαρά μου κράτησε μία μέρα ακριβώς. </span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Ω ναι, μία μέρα ακριβώς. Γιατί; Να γιατί!<br /><br />Το θυμάμαι σαν τώρα, βγήκα εκείνη την πρώτη μέρα από το σπίτι με το συναίσθημα του φυλακισμένου που δρασκελίζει την έξοδο , μετά από χρόνια φυλακής.<br /><br />Ζούσα τότε στην Κηφισιά , εκεί δίπλα στο Πεντελικό και, ακόμα θυμάμαι τα μάτια μου, που είχαν γεμίσει από δάκρυα ελευθερίας καθώς κατηφόριζα να πάω στον ηλεκτρικό για να φτάσω στο Μοναστηράκι.<br /><br />Απολάμβανα κάθε στιγμή, κάθε φυσιογνωμία κάθε χρώμα. Την απίθανη ποικιλία ζητιάνων (…<em>ακούστε με ακούστε με παρακαλώ, μόνο για πέντε λεπτά….ο πατέρας μου είναι παραπληγικός και η μάνα μου έχασε τα λογικά της, έχω 7 αδέλφια να θρέψω και δεν έμαθα γράμματα, να και οι βεβαιώσεις από νοσοκομεία της Αμερικής, της Αυστραλίας, της Ιαπωνίας και της Αφρικής, σας παρακαλώ όχι για μένα αλλά για τα 4 αδελφάκια μου να χαρείτε και τον πεθαμένο πατέρα μου</em>…) απίστευτο πράγμα, δεν περίμενε καν να αλλάξει βαγόνι για να ανακατασκευάσει την ιστορία του.<br /><br />Αυτόν, τον ξαναπέτυχα άλλη φορά, καιρό μετά, τότε ήταν μετανάστης από τη «Μεβούρνη» και του κλέψανε το βιός οι κακοί Αλβανοί μόλις ήρθε στη γλυκιά πατρίδα (εδώ λειτούργησε το αλά Καρατζαφέρης χυδαίο marketing)<br /><br />Τέλος πάντων, η μεγάλη περίοδος της Ελευθερίας και της ζωής μου ως …εισοδηματία, κράτησε περίπου <strong>2-3</strong> μέρες.<br /><br />Θυμάμαι, τότε δούλευα έντονα κάποια ποιήματα , έγραφα, έσβηνα, διόρθωνα και ξαναδιόρθωνα και είχα πει, ιδού,επιτέλους, έχεις τώρα χρόνο για όλα.<br /><br />Για γράψιμο, για αλητεία, για ξενύχτια και κρασιά. Κάπου στα 1997-98 όλα αυτά.<br /><br />Έλα όμως που μετά από 2-3 μέρες με ζώσανε τα φίδια;<br /><br />Τι κάνουν στο γραφείο; Είναι όλοι τους καλά; Τι απέγινε το τάδε project ; Το δείνα ; Το άλλο που ήταν να έρθει; ήρθε;<br /><br />Το γραφείο μου, πάντα ήταν ένας πολύ προσωπικός χώρος, δεμένο με την αυστηρά προσωπική μου ρουτίνα και, συνδεδεμένο απόλυτα με την όποια νοητική εγρήγορση. </span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Το σπίτι, ειδικά εκείνα τα χρόνια, ήταν διάλλειμα. Να ακούσω μουσική, να διαβάσω, να κάτσω στο πιάνο, έτσι χωρίς πρόγραμμα. Το μόνο που πάντα έκανα στο σπίτι σαν «δουλειά» ήταν η προετοιμασία των εκπομπών μου. Και, τα Παρασκευοσαββατοκύριακα με τη Νεφέλη.<br /><br />Μέσα σε μέρες τρεις, βάλτωσα. Βάλτωσα για τα καλά. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε τίποτα απολύτως. Γυρνούσα μέσα στο σπίτι τη νύχτα , στις 2 και στις 3 , σαν το φάντασμα, ταχτοποιώντας βιβλία και ξεσκονίζοντας, πλένοντας τα κατσαρόλια στην κουζίνα και σκουπίζοντας τις βεράντες...! Φρίκη. </span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Την Τέταρτη μέρα , πήδηξα στο αυτοκίνητό μου και πήγα στην εταιρία για...καφέ.<br /><br />«<em>Κύριε Γιώργο</em>!!!» η Κάτια, μία γραμματέας που επέμενε να αγνοεί τον αυστηρό μου τόνο όταν της έλεγα : «<em>Καλή μου Κάτια, ή θα με λες Κύριε Πήττα, ή σκέτα Γιώργο. Τα …κύριε Γιώργο… στον μπακάλη της γειτονιάς σου σε παρακαλώ. Βάλτε μου ένα τέταρτο Δωδώνης κύριε Γιώργο μου, και 350 Καλαμών</em>… ».<br /><br />Και απαντούσε: <em>Ότι πείτε εσείς ….κύριε Γιώργο</em>! (με έστελνε κανονικά να της βάλω ένα τέταρτο φέτα)<br /><br />Και, με κοιτούσε με κάτι τεράστια αφοπλιστικά κατάμαυρα μάτια. </span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Πολύ καλό παιδί! Αδύνατον δυστυχώς να νευριάσεις μαζί της.<br /><br />Μπήκα μέσα λοιπόν και σαν μην είχα φύγει ποτέ πριν από τόσους αιώνες (3 μέρες!) ζήτησα τον καφέ μου, άνοιξα το γραφείο μου και αγαλλίαση απέραντη στρογγυλοκάθισα στην πολυθρόνα μου, ατενίζοντας το πέλαγος της Λεωφόρου Κηφισίας, κάπου στο ύψος του Ολυμπιακού Σταδίου.<br /><br />Δεν είχα ειδοποιήσει κανέναν βέβαια, ούτε καν τη συνέταιρό μου, με την οποία ήδη διανύαμε την πικρή δύση μιας ανεπανάληπτης συνεργασίας. </span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Δύση, για λόγους που είχαν να κάνουν με ορισμένα τελείως στρατηγικά ζητήματα σχετικά με την ανάπτυξη της εταιρίας.<br /><br />Οι διαφορές αυτές όμως, είχαν δηλητηριάσει τη σχέση μας, που στις καλές της εποχές ήταν κάτι σαν καλοκουρδισμένη jazz band. Με 2 λέξεις, είχαμε συνεννοηθεί για τόσα , όσα άλλοι θα χρειαζόντουσαν να μιλάνε για μήνες. </span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Τέλος πάντων επέστρεψα στην εταιρία, βρήκα την ηρεμία μου και μετά από ένα χρόνο περίπου, με πολύ οδύνη, πούλησα το μερίδιό μου(φτηνότερα από όσο έπρεπε) και έφυγα, προβλέποντας με ακρίβεια δυστυχώς τα καταστροφικά αποτελέσματα κάποιων επιλογών.<br /><br /><br />Η δουλειά του δημιουργού στη διαφήμιση, είναι καθαρό αλκοολίκι. </span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Είναι μία συνεχής πρόκληση να αντιμετωπίζεις κάθε μέρα , μα κάθε μέρα, ένα λευκό χαρτί, που πρέπει να γεμίσει με μία καινούργια ιδέα, η οποία από την άλλη πλευρά, δεν έχει πουθενά να κάνει με τα διάφορα εσώψυχά σου αλλά με συγκεκριμένες ανάγκες και στόχους.</span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Η διαφήμιση, <strong>δεν</strong> είναι Τέχνη, διαφωνώ καθέτως με αυτή την αρκούντως υπερφίαλη άποψη, άλλο θέμα όμως αυτό. </span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Και στο κάτω-κάτω, όπως έγραψα και πιο πάνω, είναι μια δουλειά τίμια , με την έννοια πως σε κρατάει μόνο αν την κάνεις καλά και όχι γιατί έχεις τον Θεό μπάρμπα ή πατέρα διαπλεκόμενο Πασόκο η Νεοδημοκράτη.<br /><br />Τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα, μέσα στα νεύρα μου, γιατί μου συνέβη μία ιστορία ανάλογη με κάτι που είχε συμβεί τότε.<br /><br />Όπως και τότε, έτσι και τώρα, με την εταιρία λάβαμε μέρος σε έναν μεγάλο διαγωνισμό.</span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Κάποιος τεράστιος διαφημιζόμενος, κάλεσε τις πιο μεγάλες εταιρίες του χώρου, να καταθέσουν προτάσεις για καμπάνια.<br /><br />Πήγαμε λοιπόν, κάναμε και τις σχετικές παρουσιάσεις (και σε αυτό το κομμάτι είμαστε αχτύπητοι!) και, ενώ….ψηφιστήκαμε πλειοψηφικά Πρώτοι και με απόσταση από τους δεύτερους, (οι οποίοι δεύτεροι είχαν επίσης πολύ καλή πρόταση) τον λογαριασμό, τον πήρε τελικά, μία εταιρία που σκοράρισε τρίτη και χαμηλότερα σε όλα.<br /><br />Και στη Στρατηγική και στο Δημιουργικό και στο πακέτο Δημοσίων Σχέσεων και στην Οικονομική Ανάλυση, παντού, ήρθαν τρίτοι και καταϊδρωμένοι.<br /><br />Τα ίδια είχα συμβεί τότε, στην Αθήνα, πάλι με έναν τεράστιο λογαριασμό, πολυεθνικό, όπου μάλιστα εκεί, η ιστορία κατέληξε όχι στην 3η εταιρία, αλλά στην….7η! </span><br /><span style="color:#996633;"></span><br /><span style="color:#996633;">Η οποία μάλιστα, όταν έβγαλε την καμπάνια στον αέρα, κατάκλεψε τα πάντα από μας αλλά και από άλλους. Και για να μην λέμε πως στην Ελλάδα μόνο γίνονται αυτά, το παιχνίδι εδώ, στήθηκε εξ ολοκλήρου από το Λονδίνο.<br /><br />That’s the way it goes mate, that’s the way….<br /><br />Σε αυτές τις περιπτώσεις, στην αρχή γίνομαι μπαρούτι και στη συνέχεια στεναχωριέμαι για την ομάδα των παιδιών που συχνά πυκνά και με αμοιβές χαμηλές έχουν ξενυχτήσει για να βγει η δουλειά. Κειμενογράφοι, σχεδιαστές, γραμματείς.<br /><br />Αλλά, όπως είπαμε. That’s the way it goes mate, that’s the way….<br /><br />Τι μένει αφού καταλαγιάσουν τα νεύρα;<br /><br />Ένα τίναγμα των ώμων, σα να διώχνεις τη σκόνη , μια βαθιά αναπνοή και να πεις: Next! Φέρτε μου το επόμενο project παρακαλώ. <strong>Τώρα!!!</strong></span><br /><p><span style="color:#996633;"><strong>Θέλω να σκοτώσω! </strong></span></p><p><strong><span style="color:#996633;">Dont you know that happines is a warm gun? </span></strong></p><p><strong><span style="color:#996633;">(το μόνο τραγούδι που γυρίζει μέσα στο κεφάλι μου είναι αυτό το αριστούργημα του John Winston Lennon)...</span></strong></p><p><span style="color:#996633;"><strong></strong></span></p><p><span style="color:#996633;"><strong></strong></span></p><p><span style="color:#996633;"><em>She's not a girl who misses much, do do do do do do, oh, yeah<br />She's well acquainted with the touch of the velvet hand like a lizard on a window pain<br />The man in the crowd with the multicolored mirror on his hobnail boots<br />Lying with his eyes while his hands are busy working overtime<br />A soap impression of his wife which he ate and donated to the National Trust<br />I need a fix cause I'm going down, down to the bits that I left uptown<br />I need a fix cause I'm going down, Mother Superior jump the gun<br />Mother Superior jump the gun, Mother Superior jump the gun<br />Mother Superior jump the gun, Mother Superior jump the gun<br />Mother Superior jump the gun<br />Happiness is a warm gun,(Bang Bang Shoot Shoot)<br />Happiness is a warm gun mama (Bang Bang Shoot Shoot)<br />When I hold you in my arms, (oh yeah) and I feel my finger on your trigger (oh yeah)<br />I know nobody can do no harm, because,<br />Happiness is a warm gun mama (Bang Bang Shoot Shoot)<br />Happiness is a warm gun, yes it is, (Bang Bang Shoot Shoot)<br />Happiness is a warm, yes it is, gun (Happiness Bang Bang Shoot Shoot)</em></span></p><p><span style="color:#996633;"><br /><em>Ah, don't you know that, Happiness (Happiness) is a warm gun mama, </em></span></p><p><span style="color:#996633;"><br /><em>(Is a warm gun yeah)</em></p></span><br /><span style="color:#666600;">YΓ. άλλος λόγος νεύρων. Φίλος μου πολύ καλός, χωρίς πτυχία κλπ, αλλά εξαιρετικά καλλιεργημένος και μορφωμένος απείρως πιο πολύ από διάφορους κρετίνους που ορίζουν τη ζωη μας, με σπουδαίες γνώσεις σε μουσική σε ιστορία , σε , σε, σε , ψάχνει για δουλειά απεγνωσμένα. Δεν τον προσλαμβάνουν, γιατί είναι κομμάτι βαρήκοος. </span><br /><span style="color:#666600;"></span><br /><span style="color:#666600;">Ο άνθρωπος , εκτός των άλλων γράφει καταπληκτικά. Δεκάδες φορές καλύτερα από τους διάφορους επαγγελματίες -τάχα μου- εφημερίδων και περιοδικών. Με σπάνιο χιούμορ και γνώση.</span><br /><span style="color:#666600;"></span><br /><span style="color:#666600;">Και βέβαια αυτοί που δεν τον προσλαμβάνουν είναι τελείως κουφοί και στραβοί. Και ευνούχοι. Όλα αυτά, στην Αθήνα.<br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115072522290529941?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1150449891184437162006-06-16T12:15:00.000+03:002006-06-16T15:21:05.640+03:00<a href="http://www.wga.hu/art/k/klenze/acropoli.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.wga.hu/art/k/klenze/acropoli.jpg" border="0" /></a><span style="color:#000099;"><em> </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Έφυγα από τη Λάρνακα στις 7 το πρωί.</em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Ενδιαφέρουσα πτήση, μιάς που μεσολαβούσε ενδιάμεσος σταθμός στην Πάφο, απόσταση εξήντα λεπτών με το αυτοκίνητο, 15 λεπτών για το αεροπλάνο.<br /><br />Μεταξύ μας, έχω την αίσθηση, πως θα ήταν πιο οικονομικό για τις Κυπριακές αερογραμμές να ναυλώνουν πούλμαν για τους τουρίστες στην Πάφο και να τους πηγαίνουν στο αεροδρόμιο της Λάρνακας ,παρά να πρέπει να σηκωθεί ένα airbus και να προσγειωθεί μετά από 15 λεπτά., για να απογειωθεί πάλι. Τέλος πάντων!<br /><br />Το αεροσκάφος, δεν προλαβαίνει να πάρει μεγάλο ύψος και έτσι, η θέα είναι αποκαλυπτική, ειδικά λίγο πριν το αεροδρόμιο της Πάφου, όπου κάνει μία μεγάλη καμπύλη, πολύ χαμηλά, πάνω από την θάλασσα και τα παράλια.<br /><br /><br />Εκεί, νιώθει κανείς, το νιώθει έντονα μέσα του, γιατί η Θεά Αφροδίτη γεννήθηκε εδώ.<br /><br />Γιατί, αναδύθηκε μέσα από τους αφρούς αυτής θάλασσας.<br /><br />Ένα μπλε ζαχαρωτό, ένα μπλε ερωτικό μία θάλασσα αιδοίο αναστατωμένο στον Έρωτα της Γης, του Ουρανού της Φύσης ολόκληρης. </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Γύρω από την παράλια γραμμή, μικροί λοφίσκοι με τρυφερή σκουροπράσινη βλάστηση, σαν καλοσαρκωμένα εφηβαία και φυσικά μονοπάτια σκαμμένα από ανέμους και αρχαία πατήματα.<br /><br />Η Αφροδίτη από τη μία, ο Απόλλωνας από την άλλη.<br /><br />Οι αληθινές , οι αυθεντικές, οι μοναδικές της Κύπρου Θεότητες με την ταυτότητα των αιώνων εκείνων που οι άνθρωποι ποιούσαν Πολιτισμό, πριν αρχίσει ο κύκλος τον επελάσεων και των εισβολών.<br /><br />Ο πιλότος, είχε μεγάλα κέφια και σε όλη την πτήση για την Αθήνα, έκανε τον ξεναγό:</em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Η Σαντορίνη, η Πάρος και η Αντίπαρος, η Μύκονος η Δήλος, η Άνδρος.<br /><br />Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.<br /><br />Πετάχτηκα έξω γρήγορα γρήγορα , βούτηξα μέσα στο Μετρό.<br /><br />Η ώρα πια ήταν 11 και στη μία το μεσημέρι, έπρεπε να είμαι στη Βουλή για την τελετή παράδοσης του Ιστορικού Αρχείου της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC.<br /><br />Εξήνταέξι χρόνια ιστορίας, με ντοκουμέντα και καταγραφές μοναδικής αξίας.<br /><br />Η αλήθεια, είναι πως συγκινήθηκα αρκετά. Η Ελληνική Υπηρεσία του BBC συντρόφεψε για πάρα πολλά χρόνια τους Έλληνες, σε όλες τις δίσεκτες εποχές παρέχοντας και πληροφόρηση αλλά και διδάσκοντας δημοσιογραφική δεοντολογία και ήθος.<br /><br />Και, χάρηκα βέβαια, που είδα παλιούς γνωστούς και συναδέλφους και είπαμε μια δυο κουβέντες. </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Αξίζει εδώ να σημειώσω πως το BBC αποφάσισε να διαθέσει αυτό το πολύτιμο αρχείο στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και όχι σε άλλους φορείς που ενδιαφέρθηκαν, γιατί η Βουλή, μέσω της Προέδρου της εγγυήθηκε την υλοποίηση του όρου του BBC: <strong>Να είναι δηλαδή το αρχείο, στη διάθεση κάθε Πολίτη της χώρας.</strong> Ελπίζω, να τηρηθεί ο όρος.<br /><br />Η υπόλοιπη μέρα, χαρίσθηκε κυριολεκτικά στον ύπνο, μιας που είχα ξυπνήσει από τις 4 τα χαράματα και όλες οι προηγούμενες εβδομάδες ήταν κυριολεκτικά εξοντωτικές από δουλειά .<br /><br />Τέταρτη: Είπα να κάνω μία μεγάλη βόλτα στην Αθήνα….Με πρώτη επίσκεψη στους φίλους μου, τον <strong>Βαγγέλη και την Άντα Καγμάκη</strong> που έχουν το πιο καλό και εξειδικευμένο μαγαζί για <strong>κιθάρες </strong>στην Αθήνα, εκεί στην <strong>Ε.Μπενάκι</strong>.<br /><br />Τους ξέρω από το 1972….όταν πιτσιρικάς εγώ, έμπαινα σε διάφορα μουσικά μαγαζιά με το πρόσχημα πως ενδιαφέρομαι να αγοράσω ηλεκτρική κιθάρα και έπρεπε να …δοκιμάσω δυο τρεις. Ο Βαγγέλης τότε, μικρός και αυτός, δούλευε στον Μουσικό Οίκο του Αρμάου και είχε πολύ μεγάλη κατανόηση σε κάτι τύπους σαν εμένα.<br /><br />Πάω πάντα να τους δω όταν είμαι στην Αθήνα. </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Το ζευγάρι αυτό, ίσως το πιο «μασίφ» ζευγάρι που έχω δει στη ζωή μου, είναι σα να περιφρονεί το χρόνο και τη φθορά, πραγματικά γεννημένοι ο ένας για τον άλλον, τους βλέπεις και λες «ε…θα είναι κάνα δυο τρεις μήνες μαζί»<br /><br />Και είναι εκεί, ο ένας στην ανάσα του άλλου 30 χρόνια και βάλε. Τους βλέπω, τους καμαρώνω , κάθε φορά φεύγω από το μαγαζί τους πιο αισιόδοξος από πριν.<br /><br />Το ίδιο μεσημέρι και ενώ είχε ήδη αρχίσει να με ενοχλεί η φασαρία η βιασύνη ο πανικός και η διάχυτη αγένεια των «Αθηναίων» στους δρόμους, γευμάτισα με τον <span style="color:#996633;"><strong>Αθήναιο</strong>.<br /><br /></span>Δεν θα πω τίποτα για αυτόν, εκτός από το ότι είναι ακριβώς όπως γράφει. Κομψός, με διάθεση βροντώδη τη μία στιγμή και την αμέσως επόμενη, κομψός (ξανά) και με τρόπους καλά εκπαιδευμένου γόνου Βρετανικής Αριστοκρατικής Οικογενείας κάπου στα 1920-30.<br /><br />Σε θέση να αναγνωρίσει ένα κρασί, όχι μόνο με το μπουκέτο του τη χρονιά του και την προέλευσή του, αλλά να βρει και ποιητικούς συνειρμούς , π.χ. «<span style="color:#996633;">χμμμ αυτό το chardonnay μου φέρνει λίγο στα Τέσσερα Κουαρτέτα του Elliot χμμ…μου αρέσει…δεν είναι dry όπως ο Σεφέρης ας πούμε, άλλωστε ο Σεφέρης θέλει ερυθρό κυρίως οίνο και μάλιστα κάπως αδρό, ένα καλό ανόθευτο syrah χωρίς προσθήκες merlot ή cabernet</span>»<br /><br />Τα είπαμε λοιπόν κάπως έτσι, εκεί στο γνωστό και μη εξαιρετέο Πόλις της Στοάς του Βιβλίου, απολαύσαμε και τα σαλατικά μας και χαρήκαμε πολύ.</em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Ο Αθήναιος έφυγε και εγώ έμεινα να χαζεύω για λίγο τους Αθηναίους. Είναι ωραίο στέκι το Πόλις, ησυχάζει λίγο το κεφάλι σου από την οχλοβοή. </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Το έχω πει και άλλες φορές, η φασαρία και η κεκτημένη βιασύνη με κούραζαν πάντα πολύ.<br /><br />Το βράδυ, βόλτα στις ρίζες μου. </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Μαρίνα Καλαμακίου, κατάρτια, θόρυβοι και διάλογοι των ιστιοφόρων. </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Αλλά, πολύ φασαρία εκεί στο Skippers βρε παιδί μου....όπου και το <strong><span style="color:#00cccc;">Χνούδι</span>.</strong> </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Φαληριώτισσα και, από ότι κατάλαβα, είναι περίπου…συνδρομητής στο στέκι, το οποίο, μοιάζει να μην έχει την ατμόσφαιρα που είχε πριν χρόνια, όταν μαζευόμασταν εκεί λίγοι φίλοι να μιλήσουμε για πανιά , πλεύσεις και ρότες με λίγες μπύρες και χωρίς μεγάφωνα <span style="color:#ff0000;">ντάπα</span> <span style="color:#009900;">ντούπα</span> <span style="color:#ff0000;">ντάπα</span> <span style="color:#009900;">ντούπα</span> πάνω από το κεφάλι μας.<br /><br />Δεν ξέρω, αλλά αυτή η μανία στην Ελλάδα να βάζουν παντού μεγάφωνα με ένα κάποιο <span style="color:#009900;">ντάπα</span> <span style="color:#ff0000;">ντούπα</span> με αποδιοργανώνει. </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em></em></span><br /><span style="color:#000099;"><em>Μοιάζει να είναι σαν μία καλοστημένη δικαιολογία για να μη μιλάνε μεταξύ τους οι άνθρωποι και να κάθονται αντικριστά κοιτώντας ο κάθε ένας το ποτήρι του χαμένος στον κόσμο του.<br /><br />Το <span style="color:#00cccc;"><strong>Χνούδι</strong></span> ε; </em></span><br /><span style="color:#000099;"><em><br />Ακριβώς όπως οι σελίδες της. Κανένα θέατρο, καμιά προσποίηση. Όταν γελάει φωτίζει γύρω γύρω και όταν συνοφρυώνεται μοιάζει με μικρό παιδί.<br /><br />Α! και στη λίγη ώρα που έμεινα εκεί, θα πρέπει να της ζάλισα το κεφάλι. Μιλούσα ακατάπαυστα.. Για την <span style="color:#993399;"><strong>κόρη μου</strong></span>, για το πώς γνώρισα την <span style="color:#3333ff;"><strong>Ελένη μου</strong></span>, για το ραδιόφωνο, για την….Ελληνική φιλοσοφία…. Αν ήμουν στη θέση της θα μου είχα ρίξει γιαούρτι.<br /><br />Cut.<br /><br />Πέμπτη μεσημέρι, πολύ γρήγορος καφές με ένα καλό φίλο που δουλεύει εκεί κοντά και στη συνέχεια μια βολτίτσα σε ένα κοντινό super market για να αγοράσω κάποια πράγματα για το σπίτι της μητέρας μου.<br /><br />Εδώ, η κεντρική σκηνή του ταξιδιού. Εδώ, πυκνωμένη αυτή η κατάσταση που αποκαλώ νεοελληνική πραγματικότητα:<br /><br />Εγώ, φορτωμένος με 3-4 σακούλες, στο δρόμο για το σπίτι. Μπροστά μου αυτοκίνητο παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο. Αναγκαστικά, κατεβαίνω προς το δρόμο για να περάσω και, εκείνη τη μοιραία στιγμή μία σακούλα, ακουμπάει ανεπαίσθητα το αυτοκίνητο σε μία ακρούλα.<br /><br />Δε δίνω σημασία, κάνω δυο τρία βήματα ακόμα. Ξαφνικά ακούω τη φωνάρα από πίσω: «…<strong>τι θα γίνει ρε μαλάκα….;;; θα μας σπάσεις και το αμάξι να’ ουμ;</strong>»<br /><br />Η αλήθεια είναι πως για ένα δευτερόλεπτο ζαλίστηκα και γύρισα να δω τι συμβαίνει , ποιος γκαρίζει και, κυρίως σε ποιον. Μετά, είδα τον ευτραφή γενειοφόρο με τα άσπρα και το πανικόβλητο βλέμμα να με κοιτάζει και κατάλαβα πως μιλούσε σε μένα.<br /><br />Πίδακες καλοσύνης και γλυκύτητας με πλημμύρισαν , στο μυαλό άνθισαν αρώματα από φρέσκα ρόδα , φόρεσα το καλύτερο μου χαμόγελο, πήγα κοντά του, πολύ κοντά του και του είπα:<br /><br />«<span style="color:#cc33cc;">Μην αμελείτε κύριε να παίρνετε τα χάπια σας…δεν βλέπετε πως σας βλάπτει;;;</span> »<br /><br />και γύρισα γεμάτος χάρη , σχεδόν χορευτικά και έφυγα. Δεν ακούστηκε τίποτα πια, ο κύριος ξαναμπήκε υποθέτω στο αμάξι του και εγώ συνέχισα τη διαδρομή μου.<br /><br />Εκείνη την ημέρα ήταν και το μεγάλο συλλαλητήριο των Καθηγητών και των Φοιτητών…εκείνη την ημέρα ήταν που προφανώς η αστυνομία αποφάσισε να απαλλαχθεί από το παλιό στοκ δακρυγόνων και έτσι χωρίς καμία φειδώ εκτός από καρπαζιές έκαναν το κέντρο, πεδίο βολής καπνογόνων.<br /><br />Χαρακτηριστικά, το βράδυ αργά, δειπνούσα με 3 ακριβούς φίλους, τη <strong>Μαρίνα το Βλάση και τον Βασίλη</strong> και σαν φύγαμε κατά τα μεσάνυχτα και κατηφορίσαμε από τα Εξάρχεια, γεμίσαμε δάκρυα.<br /><br />Όχι από συγκίνηση πάντως και, ας είχαν λήξει τα επεισόδια, ώρες πριν.<br /><br />Ας είναι καλά η Γαλλία πάντως που έδειξε το δρόμο. Και για να είμαι σαφής.<br /><br />Δεν εξετάζω εδώ το αν έχει δίκιο η Πανεπιστημιακή Κοινότητα ή όχι, ομολογώ πως δεν είμαι τόσο ενημερωμένος ώστε να τολμήσω να έχω άποψη.<br /><br />Λέω όμως…ας είναι καλά η Γαλλία και οι Γάλλοι Πολίτες, που, επιτέλους, έδειξαν ξανά, πως <strong>ένας αγώνας μπορεί να έχει αποτέλεσμα</strong> και έτσι, μπόλιασαν με αυτοπεποίθηση και άλλους. Για το λάθος ή σωστό, άλλη ώρα, αν και γενικώς, δεν σας κρύβω, πως <strong>η σύγκρουση με την εξουσία είναι χρέος και καθήκον κάθε γενιάς.<br /></strong><br />Παρασκευή πρωί-πρωί έφυγα με τον προαστιακό (ωραίο έργο, πολύ ωραίο) να συναντήσω τη <span style="color:#cc33cc;"><strong>Νεφέλη μου</strong></span> έξω από το σχολείο της.<br /><br />Τα λόγια εδώ, μπορούν να πάνε βόλτα, είναι ανίκανα και αχρείαστα.<br /><br />Κυριακή βράδυ, αργά με την πτήση των 11 (που έφυγε 11 και 45 τελικά) και αφού μεσολάβησε ένας καφές στο αεροδρόμιο σε ξεχωριστές συναντήσεις με δυο καλούς και παλιούς φίλους τον <span style="color:#993399;"><strong>Λαπούτα</strong></span> από τα blogs και άλλον έναν από το χώρο της ραδιοφωνίας, μπήκα στο αεροσκάφος προσμένοντας να χαθώ στην αγκαλιά της Ελένης που θα με περίμενε στη Λάρνακα.<br /><br />Και, αν εξαιρέσω τη Νεφέλη, τη Μητέρα μου και ελάχιστους ακόμα ανθρώπους, ανυπομονούσα να ξαναβρεθώ στη Λευκωσία.<br /><br />Υστερόγραφο: Αυτές τις ελάχιστες μέρες, πρόλαβα να δω και λίγο τηλεόραση, κυρίως ειδήσεις.<br /><br />Πραγματικά, δε νομίζω να υπάρχει πιο <strong>βάρβαρη και άξεστη</strong> «ενημέρωση» από αυτή των ελληνικών τηλεοράσεων.<br /><br />Αθλιότητα απόλυτη, το δε ζήτημα του νεαρού που εξαφανίσθηκε στη Βέροια, ανέδειξε για άλλη μία φορά την απροσμέτρητη ένδεια που μας διακρίνει σε Παιδεία και σοβαρότητα.<br /><br />Αίσθησή μου, είναι πως η Ελλάδα έχει τα χάλια της, μα τόσο πολύ τα χάλια της που κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί συνολικά το χάλι.<br /></em><br /></span><span style="color:#000000;">Χαρακτηριστικό, το ανέκδοτο που είπαν:<br /><br /></span>Ένας πολίτης, τηλεφωνεί στην αστυνομία μέσα στη νύχτα. Σηκώνει το τηλέφωνο, ο αξιωματικός υπηρεσίας.<br />-<em>Αστυνομία, παρακαλώ</em>.<br /><br />-<em>Ναι…κοιτάξτε…στείλτε παρακαλώ έναν αστυφύλακα εδώ</em> (λέει τη διεύθυνση) <em>είναι τουλάχιστον 3 ώρες κάτω από το σπίτι ένας…Νεοδημοκράτης και μαλακίζεται….</em><br /><br />Κόκαλο ο αξιωματικός απαντάει:<br /><br />-<em>Ναι…να στείλω…να στείλω…αλλά πέστε μου σας παρακαλώ…Τα πολιτικά του φρονήματα…πως στην ευχή τα καταλάβατε;<br /></em><br />-<em>Χα! Απλό. Αυτός, μαλακίζεται. Αν ήταν Πασόκος θα μας είχε γαμήσει! </em><br /><p><em></em></p><p><em>*</em><span style="color:#000099;">κάντε ένα κλικ πάνω στο εικαστικό στην κεφαλή του άρθρου, αξίζει τον κόπο. </span></p><p><span style="color:#000099;">Πρόκειται για μία θαυμάσια ελαιογραφία σε καμβά, του γερμανού ζωγράφου <strong>Leo Von Klenze</strong> με τίτλο η Ακρόπολις των Αθηνών. Το έργο είναι του 1846 και βρίσκεται στη Νέα Πινακοθήκη του Μονάχου, πόλη στην οποία ο ζωγράφος πέθανε το 1864<em>.</em></span></p><em><br /><br /></em><br /></em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-115044989118443716?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1147957859652290082006-05-18T15:44:00.001+03:002006-05-18T16:37:07.130+03:00<a href="http://www.hedweb.com/animimag/seal.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.hedweb.com/animimag/seal.jpg" border="0" /></a> Θυμάστε το "why?" το..."γιατί" σε εκείνη την κλασική αντιπολεμική αφίσσα; Τούτο εδώ το βλέμμα εμένα μου μοιάζει ακόμα πιο δυνατό στο "γιατί" του.<br /><a href="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/005.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/005.jpg" border="0" /></a> Ο πολιτισμός, ήρθε γεμάτος χάδια και σιγουριά για το έργο του.<br /><a href="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/006.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/006.jpg" border="0" /></a> Τρυφερά, με το τσιγγέλι η μεταφορά στο καράβι.<br /><a href="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/011.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/011.jpg" border="0" /></a> Πίσω, τα απομεινάρια. Αίμα στο χιόνι...ποιητική εικόνα ε; Όταν θα έχουν λιώσει όμως οι πάγοι για τα καλά, οι φώκιες πιθανόν να βρούνε τρόπο να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση. Ο πολιτισμός από την άλλη μεριά, δεν θα έχει χρόνο για κυνήγι. Θα τρέχει για να σωθεί.<br /><a href="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/009.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/009.jpg" border="0" /></a> Αυτό δεξιά, είναι η φώκια, απαλλαγμένη από το δέρμα της και καρφωμένη ως τρόπαιο ηρωισμού σε ένα σίδερο στο καράβι.<br /><a href="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/007.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/007.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/010.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/010.jpg" border="0" /></a> Το απομεινάρι, πεταμένο στη θάλασσα, λίγο πριν την αναχώρηση των γενναίων.<br /><a href="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/008.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.paulmccartney.com/features/seal_hunt/img/008.jpg" border="0" /></a> Οι φωτογραφίες είναι από τις σελίδες του Paul MacCartney <a href="http://www.paulmccartney.com/main.php">http://www.paulmccartney.com/main.php</a><br /><br /><br /><em><span style="color:#ff0000;">Το καινούργιο template είναι ακόμα υπό κατασκευή. Δεν έχω δει τίποτα ακόμα, ούτε εγώ. Στο μεταξύ, είπα να μη μείνει ο χώρος ανενεργός. Μέχρι λοιπόν το τελικό αποτέλεσμα μένουμε προσωρινά εδώ, στο ξεκούραστο λευκό. Οι Δεσμοί, θα πάνε στη θέση τους όλοι συν κάποιοι νέοι στην οριστική μορφή της σελίδας. </span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114795785965229008?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1147790638736691702006-05-16T17:37:00.000+03:002006-05-16T20:13:41.063+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/REMAKE.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/REMAKE.jpg" border="0" /></a><br />Το μαύρο με κούρασε, αυτό εδώ δε μου αρέσει, αλλά ένας καλός φίλος ευτυχώς, προσφέρει τις γνώσεις του και το ταλέντο του για να γίνει "κάτι το ωραίον" εδώ. Και βέβαια πολύ σύντομα θα είμαι εδώ, με όλο το "μενού" , τους δεσμούς κλπ. Στο μεταξύ πάντως, τα προηγούμενα posts είναι ασφαλώς ανοιχτά. <a href="http://www.goldrushgamingparlor.com/images/under-construction.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.goldrushgamingparlor.com/images/under-construction.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114779063873669170?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1147439281070811642006-05-12T15:33:00.000+03:002006-05-12T17:59:15.413+03:00<span style="font-family:arial;"></span><a href="http://www.netexecutive.net/images/dolphins.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.netexecutive.net/images/dolphins.gif" border="0" /></a> <span style="font-family:times new roman;"><span style="font-family:arial;">Πριν από πολλά χρόνια, είχα αγοράσει από ένα βιβλιοπωλείο των Αθηνών, μια Ανθολογία Σοβιετικής Επιστημονικής Φαντασίας. Θα πρέπει να ήταν κάπου στην πρώτη πενταετία του Oγδόντα, την εποχή που ήμουν στο ραδιοφωνικό μου φόρτε στην ωραία μας <em>Ελλάς </em>και σχεδόν κάθε αγορά βιβλίου και δίσκου είχε σαν κριτήριο την αξιοποίηση στις παραγωγές.<br /></span><br /></span><span style="font-family:arial;">Περιττό ίσως να πω, ότι κάθε εκπομπή, μου στοίχιζε περισσότερο από την όποια αμοιβή έπαιρνα τότε από το άσυλο, το…<em>Ίδρυμα Ραδιοφωνίας</em> ήθελα να πω.</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">«Επένδυα»σχεδόν τα πάντα, σε «υλικό».<br /><br />Και μόνο από τον τίτλο του βιβλίου λοιπόν (<em>θυμίζω: Ανθολογία Επιστημονικής Φαντασίας</em>) καταλαβαίνετε όλοι σας πως μιλώ για…αρχαία εποχή.<br /><br /></span><span style="font-family:arial;"></span><p><span style="font-family:times new roman;"></span></p><p><span style="font-family:arial;">Η Σοβιετική Ένωση ήταν ακόμη κραταιά δύναμις και αρκετοί συγγραφείς της έκαναν δημιουργικούς διαλόγους με τους δυτικούς ομότεχνούς τους. </span></p><p><span style="font-family:arial;">Διαλόγους ιδεολογικούς, συχνά πολύ ενδιαφέροντες. </span></p><p><span style="font-family:arial;">Σε αυτό το επίπεδο, αλλά στο χώρο του κινηματογράφου, τέτοιος «διάλογος» ήταν τρόπον τινά , η Σοβιετική <em>απάντηση</em> στο <span style="color:#3366ff;">2001 Οδύσσεια του Διαστήματος</span> του Στάνλεϊ Κιούμπρικ με το <span style="color:#33ccff;">Σολάρις</span> του Αντρέϊ Ταρκόφσκι. </span></p><p><span style="font-family:arial;">Και οι δυο ταινίες, αριστουργήματα, με μία ωστόσο διαφορετική φιλοσοφική ματιά στο Σύμπαν, στον Κόσμο.<br /><br />Αν για τον Κιούμπρικ ήταν η <strong>προσωπική υπαρξιακή μοναξιά και αγωνία του Ανθρώπου <em>έναντι</em> του Όλου</strong>, για τον Ταρκόφσκι <strong><em>ο Άνθρωπος ήταν αναπόδραστο μέρος του Όλου</em>.</strong> </span></p><p><span style="font-family:arial;">Ο Κιούμπρικ εστιάζει στη σταγόνα αφήνοντας στη μπάντα τον ωκεανό, ο Ταρκόφσκι σου δείχνει τον ωκεανό που αποκτά οντότητα και ισχύ μέσα από τις μυριάδες σταγόνες που τον συνθέτουν. Συλλογική μνήμη, συλλογικό υπερσυνείδητο , ενότητα.<br /><br />Πίσω βέβαια από αυτά τα κινηματογραφικά αριστουργήματα, δυο μεγάλοι συγγραφείς:<br /><br />Ο Άρθουρ Κλαρκ από τη μια και, ο Στάνισλας Λεμ , που έφυγε πολύ πρόσφατα , από την άλλη.<br /><br />Η διαφορά, είναι βέβαια πως το Σολάρις του Λεμ προϋπήρχε αρκετά της ταινίας ως καθαρή λογοτεχνία, ενώ το 2001 , ως πλήρες μυθιστόρημα γράφτηκε με βάση το σενάριο της ταινίας.</span></p><p><span style="font-family:arial;">Σε…εκείνη λοιπόν την Ανθολογία Σοβιετικής Φαντασίας (<em>αν θυμάμαι εκδόσεις του Εξάντα-μπορεί να κάνω και λάθος όμως, το βιβλίο…κάπου κάπως χάθηκε δυστυχώς</em>) υπήρχαν μερικά εξαιρετικά δείγματα γραφής, Σοβιετικών Συγγραφέων. </span></p><p><span style="font-family:arial;">Μεταξύ όλων, είχα αγαπήσει πολύ μια μικρή ιστορία, την οποία συχνά έχω διηγηθεί στο ραδιόφωνο και πριν από λίγο καιρό την ανέφερα στις σελίδες του εκλεκτού Oldskipper.<br /><br />Σας την γράφω εδώ τώρα, με απολύτως δικά μου λόγια, γιατί από την ιστορία του συγγραφέα θυμάμαι μόνο την κεντρική ιδέα και τίποτα άλλο:<br /><br /><em>Βρισκόμαστε , σε μία απροσδιόριστη εποχή, κάπου προς το μέλλον.</em></span></p><p><br /><em><br /><span style="font-family:arial;">Ο ήρωας της ιστορίας μας, τηρώντας με συνέπεια τις τακτικές συνήθειές του, εκείνη τη μέρα πήρε το μαγνητικό υπέργειο τρένο για να πάει στο δάσος, να τρέξει, να ασκηθεί, όπως πάντα με έναν καλό του φίλο.</span></em></p><br /><span style="font-family:arial;"><em>Οι συζητήσεις με τον Γιούρι (ο φίλος του) του έκαναν πάντα καλό, ο Γιούρι ήταν σοφός θα μπορούσε να πει κανείς και τον διέκρινε μια σπάνιας ωριμότητας στωικότητα, εξαιρετικά καταπραϋντική για τον Σέργιο (ο επιβάτης του τρένου) που σαν χαρακτήρας και ιδιοσυγκρασία, είχε μια φυσική ροπή προς άγχος. </em></span><br /><span style="font-family:arial;"><em><br />Το μαγνητικό τρένο, αθόρυβο, πετούσε κυριολεκτικά πάνω στη μοναδική κεντρική ράγα με ταχύτητα που συχνά ξεπερνούσε τα 320 την ώρα και η θέα από τα πανοραμικά παράθυρα ήταν μαγευτική.<br /><br />Οι κορφές των δένδρων, σχημάτιζαν ένα χνουδωτό φουντωτό χαλί που έμοιαζε να κυματίζει από τις πράσινες εναλλαγές που ξεκινούσαν από το βαθύ σχεδόν στοχαστικό πράσινο των κυπαρισσιών και έφταναν μέχρι το ανοιχτό λαχανί, διανθισμένο από κίτρινους, πορτοκαλιούς, μοβ και κόκκινους καρπούς.</em><br /><em></em><br /></span><span style="font-family:arial;"><em>Ο Σέργιος, σχεδόν μεθούσε κοιτώντας επίμονα το τοπίο που άλλαζε διαρκώς σα μαγική εικόνα.<br /><br />Α…! Και η μέρα σήμερα ιδανική, ο ήλιος ανενόχλητος από σύννεφα, έλαμπε στον καταγάλανο ουρανό, τα πάντα έμοιαζαν να χαμογελούν.<br /><br />Στο παράθυρο ξαφνικά πρόβαλλε η ανακοίνωση «Σύντροφε Σέργιε Μοράλοβιτς σε 7 λεπτά ακριβώς θα είσαστε στον προορισμό σας , παρακαλώ να πάρετε θέση στο δάπεδο αποβίβασης»<br /><br />Ο Σέργιος, σηκώθηκε και βημάτισε στο διάδρομο του τρένου, το οποίο είχε ήδη αρχίσει να επιβραδύνει για να σταματήσει τελείως μετά από λίγο. Στάθηκε στο ειδικό τετράγωνο μεταλλικό σημείο του πατώματος και, χωρίς να το καταλάβει καλά καλά, σε ένα λεπτό ήταν κάτω. Παρά τις εκατοντάδες φορές που είχε χρησιμοποιήσει το τρένο και αυτό τον απίθανο μαγνητικό ανελκυστήρα που ξαφνικά …ξεκολλούσε…από το πάτωμα και τον κατέβαζε στο έδαφος, ακόμα δεν μπορούσε να τον συνηθίσει.<br /><br />Μηχανικά, κοίταξε το αστραφτερό αλουμινένιο τρένο που έφευγε επιταχύνοντας γρήγορα, κάπου 150 μέτρα ψηλότερα. Λίγο νωρίτερα, είχε πληκτρολογήσει την ώρα της αναχώρησής του, προγραμματίζοντας έτσι το τρένο της επιστροφής να σταματήσει στο ίδιο σημείο αρκετές ώρες αργότερα.<br /><br />Έκανε μερικές ασκήσεις προθέρμανσης και μετά από λίγο άρχισε να τρέχει με μεσαίο ρυθμό στο μονοπάτι του δάσους. </em></span><br /></em></span><span style="font-family:arial;"><em></em></span><br /><span style="font-family:arial;"><em>Ο Γιούρι, κάπου εκεί γύρω θα ήταν ως συνήθως και θα τον έβρισκε πιο κάτω.<br /><br />Πράγματι, μετά από λίγο, άκουσε τον βηματισμό του από πίσω και αμέσως σχεδόν ένιωσε τη ζεστή ανάσα του να περνάει. Ο Γιούρι μετρίασε την ταχύτητά του ώστε να βρεθεί ακριβώς δίπλα στον Σέργιο.<br /><br />«καλώς τον, σε πεθύμησα»<br /><br />«Γιούρι! Καλά είσαι;»<br /><br />«χαχα…εγώ, πάντα είμαι καλά. Εσύ με τις μάταιες ασχολίες σου τι κάνεις ; </em><br /></span><span style="font-family:arial;"><em>Δεν μπορώ να σε καταλάβω, δεν μπορώ να σας καταλάβω…»<br /><br />«Γιούρι…ούτε εγώ μπορώ!.. Και ειδικά τα τελευταία 40-50 χρόνια που καταλάβαμε το λάθος μας και άλλαξαν όλα στον κόσμο, δεν μπορώ να αντιληφθώ, γιατί η αλλαγή δεν ολοκληρώνεται ώστε να απαλλαγούμε από όλα τα περιττά. Λένε πάντως, πως θα μπει πλάνο, ώστε να επιστρέψουμε στη πραγματική μας φύση, πρακτικά, σαν τρόπος ζωής δηλαδή, σε περίπου 30 χρόνια από τώρα»<br /><br />«Σέργιε…! Δεν είναι πολλά 30 χρόνια; Έχουν ήδη περάσει 50 από το πρώτο βήμα»<br /><br />«Γιούρι…Για να καταργηθεί το χρήμα…η συναλλαγή….οι δουλειές που δημιουργήθηκαν μόνο και μόνο για να ανακυκλώνουν την κατάσταση, θέλει προσπάθεια ακόμα ακόμη...δεν είναι λίγοι οι πυρήνες που αντιστέκονται και θέλουν να γυρίσουμε στη βαρβαρότητα, λιγοστεύουν, αλλά υπάρχουν. Σκέψου το!Μπορείς;;;…»<br /><br />«Προσπαθώ να το φανταστώ…»<br /><br />«Δεν μπορείς Γιούρι μου. Το δικό σου το μυαλό, είναι τόσο πιο μπροστά από το δικό μας…Και ίσως αυτό φταίει που φερθήκαμε στο είδος σου με τέτοιο φρικτό τρόπο για τόσους αιώνες»<br /><br />«Δεν ήταν πάντα έτσι Σέργιε, στο έχω ξαναπεί… Κάποτε, εμείς και εσείς, ήμασταν πραγματικοί Φίλοι. Μιλούσαμε, όπως εμείς τώρα. Κάποτε, δεν ήσασταν ανάπηροι και είχατε τη δυνατότητα να επικοινωνείτε με όλα στη πλάση και τότε, ξέρατε πως όλοι ήμαστε απλά, συγκάτοικοι σε έναν κόσμο. </em></span><br /><span style="font-family:arial;"><em></em></span><br /><span style="font-family:arial;"><em>Διαφορετικοί, αλλά συγκάτοικοι. Και κανείς δεν είχε σκεφθεί ποτέ να χρησιμοποιήσει ή να σκλαβώσει τον άλλο. Μέχρι που εσείς, βγάλατε τον εαυτό σας από τη Φύση , κάτσατε στο θρόνο του αφέντη -ιδιοκτήτη και κάνατε όλα τα «Άλλα» από εσάς Υπηρετικό προσωπικό.</em></span><br /><span style="font-family:arial;"><em></em></span><br /><span style="font-family:arial;"><em>Ευτυχώς, καταλάβατε. Λίγο πριν να είναι πολύ αργά, καταλάβατε» </em></span><br /><span style="font-family:arial;"><em><br /><br />«Πολλοί από σας ωστόσο, ακόμα είστε επιφυλακτικοί. Και δεν μιλάω μόνο για το δικό σου είδος, αλλά για όλα.»<br /><br />«Σέργιε…Πως θα ήταν ένας λαός ανθρώπων αν για χιλιάδες χρόνια ήταν απλά δούλος και εργαλείο κάποιων; Κάποιων που αδυνατούν να καταλάβουν πως δεν υπάρχουν ανώτερα και κατώτερα είδη αλλά μόνο διαφορετικά; Εδώ, εσείς, αυτά τα κάνατε στους συνανθρώπους σας…που είστε όλοι το ίδιο, με κάποιες αστείες διαφορές, ας πούμε στο χρώμα της επιδερμίδας…άσε, δεν θέλω να θυμάμαι…»<br /><br />Είπε ο Γιούρι, τίναξε τη χαίτη του και έφυγε με έναν κομψό τριποδισμό που γρήγορα σαν έφτασε στο ξέφωτο εξελίχθηκε σε έναν μανιασμένο καλπασμό…<br /><br />Ο Σέργιος, καμάρωσε τον φίλο του και συνέχισε να τρέχει και αυτός. Τον Α-Λογο Γιούρι.<br /><br />Αναλογίστηκε τη φιλία τους, που κρατάει κοντά δέκα χρόνια και μετά με θλίψη σκέφθηκε τους χαμένους αιώνες της ανθρωπότητας, όλη εκείνη την απίστευτη εποχή που οι άνθρωποι λοξοδρόμησαν θεωρώντας τον εαυτό τους ανώτερο , καλύτερο και ιδιοκτήτη της φύσης.<br /><br />Όταν βέβαια στα μέσα του 21ου αιώνα ο πόλεμος των ανθρώπων ενάντια στη φύση δημιούργησε μαζεμένες τόσες καταστροφές όσες κανείς δεν είχε ποτέ διανοηθεί, άρχισε σιγά –σιγά η αφύπνιση , η οποία και αυτή χρειάστηκε ακόμα ένα αιώνα για να γίνει πράξη. </em><br /><em></em><br /></span><span style="font-family:arial;"><em>Μεσολάβησαν χρόνια βίας, εξεγέρσεων και απελπισίας, όταν ακόμα και ένα ποτήρι βρώμικο νερό στοίχιζε μία ζωή. Όμως τα πράγματα, σιγά, αργά, σταθερά, καταλάγιασαν.<br /><br />Νέοι άνθρωποι άρχισαν να έρχονται στον κόσμο, άνθρωποι με αφυπνισμένες κάποιες δυνατότητες που είχαν αποκοιμηθεί στην παράνοια των αιώνων.<br /><br />Και μία από αυτές, η απλούστερη, η δυνατότητα να ακούνε, να κατανοούν τη γλώσσα των Άλλων πλασμάτων, που στο κάτω κάτω της γραφής, ήταν στον πλανήτη πριν εμφανισθούν οι άνθρωποι έτσι όπως τους ξέρουμε….<br /><br />«Σέργιε…είσαι για άλλον ένα γύρο;»<br />«Ναι, ναι Γιούρι…πάμε! Και μετά φύγαμε για μπάνιο στη λίμνη…»<br /></em><br /><br />* η αλήθεια, είναι πως από την αρχική ιστορία, στην Ανθολογία Σοβιετικής Φαντασίας θυμάμαι μόνο, όπως έγραψα και πιο πάνω, την ιδέα. Ένας άνθρωπος δηλαδή, μιλάει με ένα άλογο και θυμούνται μαζί το πικρό παρελθόν της βαρβαρότητας, Ε, μου αρέσει να λέω παραμύθια και έτσι, ξανασκάρωσα την ιστορία από την αρχή. Και δεν θυμάμαι καν, το όνομα του αρχικού συγγραφέα δυστυχώς…<br /><br />Πως και γιατί το θυμήθηκα όλο αυτό;<br /><br />Χμ…<br /><br />Διαβάστε πιο κάτω προσεκτικά, την είδηση που μετέδωσαν τα διεθνή πρακτορεία πριν από λίγες μέρες. Στην Ελλάδα, εγώ την είδα στο in.gr.<br /><br />Τα κοινά δελφίνια καλούν το ένα το άλλο με τα ονόματά τους, επιβεβαιώνουν πειράματα σε κόλπο της Φλόριντα. Επιπλέον, δύο δελφίνια μπορούν να συζητούν για ένα τρίτο που απουσιάζει χρησιμοποιώντας το όνομά του -είναι το μόνο ζώο εκτός από τον άνθρωπο με αυτή την ικανότητα.<br /><br />Οι επιστήμονες, αναφέρει το Reuters, είχαν παρατηρήσει εδώ και χρόνια ότι τα υψίσυχνα «σφυρίγματα» των δελφινιών περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενα καλέσματα που ίσως αντιστοιχούν στην ταυτότητά τους. Μέχρι σήμερα, ωστόσο, δεν ήταν σαφές αν τα κήτη αναγνώριζαν τα ίδια τα ονόματα ή μόνο τα ηχητικά χαρακτηριστικά της φωνής κάθε συγκεκριμένου δελφινιού.<br /><br />Προκειμένου να εξακριβώσουν τι από τα δύο ισχύει, Αμερικανοί και Βρετανοί ερευνητές πειραματίστηκαν με υπερωόδη δελφίνια (<span style="color:#3366ff;">Τursiops truncatus</span>) και χρησιμοποίησαν υποβρύχια ηχεία για να παίξουν τεχνητές εκδοχές ονομάτων από μια συγκεκριμένη ομάδα δελφινιών.<br /><br />Ακόμα και με αυτά τα «αναδημιουργημένα» ονόματα, τα δελφίνια μπορούσαν συνήθως να αναγνωρίσουν για ποιον πρόκειται: Σε 9 από τις 14 περιπτώσεις, το εξεταζόμενο δελφίνι στρεφόταν προς το υποβρύχιο ηχείο πιο συχνά, αν άκουγε το όνομα ενός γνωστού από την ομάδα.<br /><br />Σύμφωνα μάλιστα με το Nature.com, στη φύση αυτοί οι αναγνωριστικοί ήχοι ίσως αντιστοιχούν στο 50% της συνολικής επικοινωνίας μεταξύ δελφινιών. Μέσα σε πισίνες, όπου τα θηλαστικά μπορούν άνετα να βλέπουν το ένα το άλλο, η χρήση ονομάτων σχεδόν εγκαταλείπεται.<br /><br />Εμείς, αποκαλούμε τη γλώσσα τους «ήχους» Ίσως, και εκείνα αντιλαμβάνονται τη δική μας, επίσης ως μια σειρά από ανεξήγητους ήχους.<br /><br />Είναι ωστόσο, πολλοί οι επιστήμονες που έχουν άλλη άποψη και υποστηρίζουν πως εκείνα, (όπως και άλλα πλάσματα της γης) κατανοούν πλήρως το τι λέμε, επικοινωνούν απόλυτα με μας μέσα από την φυσικά ανεπτυγμένη αίσθησή τους που επιτρέπει μια ολοκληρωμένη αποκρυπτογράφηση των «ήχων» μας και, πως εμείς, είμαστε οι ανάπηροι, οι πρωτόγονοι, οι βάρβαροι, οι Α-πολίτιστοι.<br /><br />Ο πατέρας μου, είχε αρκετές φράσεις κλισέ.<br /><br />Μία από αυτές, ήταν πως </span><span style="font-family:arial;"><em>οι άνθρωποι, από ένα σημείο και μετά, "προοδεύουν" ανάποδα. Βαδίζοντας ακριβώς αντίστροφα από το φυσικό τους μονοπάτι και, δεν μπορεί, κάποια στιγμή αυτό θα γίνει μπούμερανγκ.<br /></em><br />Μα δεν έχει ήδη γίνει;<br /><br /></span><span style="font-family:arial;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114743928107081164?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1147166204565280252006-05-09T11:56:00.000+03:002006-05-09T12:16:44.830+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/the_fool_on_the_hill.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/the_fool_on_the_hill.jpg" border="0" /></a> Η σημαντικότατη Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, έλεγε κάπου, πως το πλέον "αντικειμενικό" είναι το απόλυτα συνειδητό υποκειμενικό.<br /><br />Ναι και πάλι ναι. Με την εξής αναγκαία νομίζω, διευκρίνηση:<br /><br />Μιλάμε για Υποκείμενα που ζουν σε αυτόν τον κόσμο και δεν σπαταλούν τζάμπα τον αέρα είτε με τον χωρίς έλεγχο ναρκισισμό τους, είτε ταξιδεύοντας σε ένα πέλαγος <em>κλαυσίγελων </em> και <em>παχύδερμης καψουροευαισθησίας</em>.<br /><br /><br />Οι Τρελοί και άλλα εξωτικά του Δάσους, ανήκουν στην πρώιμη εφηβεία ταλαντούχων -ίσως- νεανίσκων ο δε λεγόμενος ρόλος της Τέχνης, δεν μπορεί να είναι θέμα συζήτησης καφενείου, έστω και ψηφιακού, εκτός αν το βάρος του Αντικειμένου, αναιρεί την ελαφρότητα του μέσου και ακυρώνει την βλακεία κάποιων σχολίων.<br /><br />Μα τους Θεούς, , υποφέρω όταν βλέπω, διαβάζω, ακούω, "απόψεις" που υπάρχουν μόνο και μόνο για να είναι αρεστές σε κάποιες τάχα "ευαίσθητες ψυχές" όπως αντίστοιχα και όταν διαβάζω "στίχους" που παριστάνουν την Ποίηση και που γράφτηκαν πάλι για να εκφράσουν τον εγωκεντρικό αυτισμό του όποιου γράφοντος.<br /><br /><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/Anim_sailboat.png"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/Anim_sailboat.png" border="0" /></a><br />Ασφαλώς και "<em>Αιών παίς παίζων έστι πεττεύων, παιδός η βασιληίη</em>" αλλά δεν μπορεί αυτό να αποτελεί άλλοθι για την κάθε σαχλαμάρα.<br /><br />Ας σκεφθούν ορισμένοι ότι ο Ηράκλειτος που υπογράφει το πιο πάνω "τσιτάτο" παρήγαγε σκέψη που την συζητάμε σα να είναι προϊόν της χθεσινής μέρας μόλις.</p><p><br />Μένω πάντα εμβρόντητος όταν συνομιλώ με ανθρώπους που υποτίθεται πως Δημιουργούν, έχουν "αγωνίες" και ωστόσο δεν ξέρουν τι συμβαίνει δίπλα στη μύτη τους, δεν έχουν έναν τόσο δα λεπτό ιμάντα σύνδεσης με την Ιστορία, δεν αγωνιούν παραγωγικά για τον Κόσμο αλλά και για την Διαδρομή της Τέχνης που (λένε πως) υπηρετούν.<br /><br />Σα να μιλάς με "ζωγράφο" που δεν ξέρει ποιός είναι ο Σεζάν και τι ρόλο έπαιξε στην ζωγραφική του 20ου αιώνα.</p><p><br />Ζούμε σε εποχή πονηρή (πότε δεν ήταν έτσι;;;)</p><p><br />Ζούμε σε μία εποχή που η εξουσία προβάλει το ανάλγητο πρόσωπο της με την πιο μεγάλη ένταση (ή μήπως απλά τελειώνουν τα τεχνάσματα;;)<br /><br />Ζούμε σε μία εποχή που οι Έμποροι αλλά και οι μωροί και αφελείς ακόλουθοί τους, μας ταλανίζουν με την παραμύθα του Τέλους των Ιδεολογιών.<br /><br />Αυτοί οι τελευταίοι είναι οι... "ευαίσθητοι", ακόμα πιο κακοήθεις, ως μεταστατικοί καρκίνοι, χειρότερη από αυτούς που τους παρασύρουν. </p><p><br />Ζούμε σε μία εποχή, δεν θα κουραστώ να το λέω, που αργά ή γρήγορα, θα κληθούμε να αποφασίσουμε που είμαστε και σε ποια πλευρά στεκόμαστε.<br /><br />Έρχεται η στιγμή ν’α αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις. </p><p>Το θυμάστε αυτό ε; </p><p><br />Στην εποχή της "αρπαχτής" και της συναλλαγής, το μελό κάθε είδους είναι "Απέναντι" και εχθρικό για κάθε Ανθρωπιστική Αξία.</p><p><br />"<em>Ράγκα-παράγκα λοιπόν το θούριον. Με την λαλιάν αυτών που ομιλούν στην οικουμένη - ή όταν τα συνήθη λόγια δεν αρκούν</em>" που έλεγε και ο Εμπειρίκος.</p><p><br />Ας γίνουμε αυστηροί. Έλεος πια, η χωρίς όρια επιείκια στη Βλακεία δεν συνιστά καλοσύνη αλλά Φ.Π.Α. (Φόρος Προστιθέμενης Ανοησίας) </p><p><br />Ας γίνουμε κριτικοί.</p><p><br />Ας καταλάβουμε ότι για να προχωρήσουμε ένα ή έστω μισό βήμα ΔΕΝ μπορούμε να είμαστε διαρκώς αρεστοί προς όλους και όλα. Το να επιδιώκεις διαρκώς να είσαι αρεστός παντού, είναι ο συντομότερος δρόμος για την απόλυτη ανυπαρξία. </p><p><br />Ας αποβάλλουμε από τον αέρα μας την βλακεία, όποτε την νιώθουμε να "πνέει".</p><p><br />Και, ας κάνουμε και ένα βήμα πέρα από της ψηφιακές κουβέντες. </p><p> </p><p>Το να μακαρίζουμε "εκείνη την εποχή" που υπήρχαν τα έξοχα καφενεία με τον Βάρναλη τον Τσαρούχη, τον έναν και τον άλλο, είναι μια ήττα. Στο χέρι μας είναι να παρέμβουμε και να υπάρξουμε και να κάνουμε την φωνή μας να ακουστεί, όσο μπορεί.</p><p><br /><em>Ή όχι</em>;<br /><br />Έλεγε ο Ρόμπερτ Μούζιλ, σε μία διάλεξη του Περί Βλακείας στη Βιέννη, το 1937:<br /><br /><br /><em>Κάποιος που αποτολμά να μιλήσει περί βλακείας, διατρέχει σήμερα τον κίνδυνο να βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση: ενδέχεται να το ερμηνεύσουν ως αλαζονεία ή ακόμα και ως διατάραξη της σύγχρονης εξέλιξης.<br /><br />Εγώ ο ίδιος έγραψα πριν μερικά χρόνια: Αν η βλακεία δεν ήταν σχεδόν απαράλλαχτα όμοια με την πρόοδο, το ταλέντο, την ελπίδα ή τη βελτίωση, κανείς δε θα δεχόταν να είναι βλαξ. Αυτό συνέβη το 1931, και κανείς δε θα διανοηθεί να αμφισβητήσει πως ο κόσμος έχει από τότε προοδεύσει και εξελιχθεί! Έτσι λοιπόν, έχει γίνει μάλλον επιτακτικό το ερώτημα: τι ακριβώς είναι η βλακεία; Δε θα ήθελα επίσης να παραλείψω να αναφέρω πως, ως συγγραφέας, γνωρίζω τη βλακεία πολύ μεγαλύτερο διάστημα, θα μπορούσα μάλιστα να πω πως ορισμένες φορές είχα μαζί της συναδελφικές σχέσεις!<br /><br />Εξάλλου, μόλις γεννηθεί ένας λογοτέχνης βρίσκεται αντιμέτωπος με μία σχεδόν απερίγραπτη αντίδραση, που φαίνεται ικανή να πάρει κάθε μορφή: προσωπική, όπως για παράδειγμα η σεβάσμια μορφή ενός καθηγητού της φιλολογίας, ο οποίος, συνηθισμένος να στοχεύει σε αποστάσεις απροσδιόριστες, αστοχεί ολέθρια στο παρόν, ή αφηρημένα γενική, όπως τη μορφή της αλλοίωσης του αντικειμενικού κριτηρίου από το εμπορικό, αφότου ο Θεός, με τη δυσνόητη για εμάς Χάρη Του, παραχώρησε τη γλώσσα των ανθρώπων και στους παραγωγούς ομιλουσών τανινών.<br /><br />Έχω ήδη περιγράψει κατά καιρούς περισσότερα από αυτά τα φαινόμενα αλλά δεν είναι απαραίτητο να επαναλάβω ή να ολοκληρώσω τον απολογισμό (ίσως μάλιστα να είναι αδύνατο, αν λάβουμε υπ’ όψη μιας τάση μεγαλοποίησης που διακρίνει σήμερα τα πάντα): είναι αρκετό να υπογραμμίσω ως βέβαιο συμπέρασμα πως η αφιλότεχνη διάθεση ενός λαού δεν εκφράζεται μόνο σε δύσκολες εποχές και με ωμό τρόπο, αλλά και στις καλές και με κάθε δυνατό τρόπο, έτσι ώστε η καταπίεση και η απαγόρευση να διαφέρουν πλέον από τους τιμητικούς διδακτορικούς τίτλους, τις αναγορεύσεις των ακαδημαϊκών και τις απονομές βραβείων μόνο ως προς το βαθμό. Ανέκαθεν υποπτευόμουν πως αυτή η πολύμορφη αντίδραση απέναντι στην τέχνη και το εκλεπτυσμένο πνεύμα, ενός λαού που κομπάζει ως φιλότεχνος, δεν είναι παρά βλακεία, πιθανώς ένα ιδιαίτερο είδος της, μια ιδιαίτερη, αισθητική ή ακόμα και συναισθηματική βλακεία ή οποία εν πάσει περιπτώσει εκφράζεται έτσι ώστε αυτό που αποκαλούμε ωραίο πνεύμα θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα και μια ωραία βλακεία.<br /><br />Ακόμα και σήμερα δεν έχω κανέναν ιδιαίτερο λόγο να αναθεωρήσω αυτήν την αντίληψη. Φυσικά δε μπορούμε να αποδώσουμε στη βλακεία όλα όσα αλλοιώνουν ένα τόσο αμιγώς ανθρώπινο μέλημα όπως είναι η τέχνη – πρέπει να συμπεριλάβουμε και τα διάφορα είδης της έλλειψης χαρακτήρα, όπως μας έχουν διδάξει οι εμπειρίες, των τελευταίων κυρίως, ετών.<br /><br /> Ούτε μπορούμε όμως να ισχυριστούμε πως η έννοια της βλακείας δεν έχει εδώ καμία θέση επειδή αφορά τη νόηση και όχι τα συναισθήματα, ενώ αντιθέτως η τέχνη εξαρτάται από αυτά. Αυτό θα ήταν σφάλμα, γιατί ακόμα και η αισθητική απόλαυση είναι συγχρόνως κρίση και αίσθημα.</em></p><p><em></em> </p><p><span style="color:#3366ff;">Το κείμενο αυτό είχε πρωτογραφτεί με αφορμή μια πολύ ενδιαφέρουσα παρέα πεζογράφων, ποιητών και δοκιμιογράφων που στην κυριολεξία είχαν μεταφέρει στο διαδίκτυο την ατμόσφαιρα των φιλολογικών καφενείων άλλων εποχών. </span></p><p><span style="color:#3366ff;">Καθώς το κοιτούσα σήμερα το πρωί, σκέφθηκα να το μεταφέρω εδώ, με ελάχιστες διορθώσεις και με ελεύθερη βέβαια στο καθένα τη διεργασία της αναγωγής. Θα μπορούσε κάλλιστα, να μιλάει για οτιδήποτε και όχι αυστηρά για την Λογοτεχνία ή την Τέχνη στο διαδίκτυο, αλλά για την Πολιτική κλπ. Αλλά, όλα ένα δεν είναι στο τέλος; </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114716620456528025?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1146652907603100492006-05-03T12:49:00.000+03:002006-05-03T14:27:31.090+03:00<a href="http://www.geocities.com/ajondo/pic_Iraq-Death.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.geocities.com/ajondo/pic_Iraq-Death.jpg" border="0" /></a> <span style="color:#ff0000;"><em>Ο μικρός Ali Mohammed κλαίει με αγωνία. Η ακατάσχετη διάρροια από την οποία υποφέρει, ένα από τα πολλά συμπτώματα που του προκάλεσε το απεμπλουτισμένο ουράνιο των απελευθερωτών. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στις 4 Ιουνίου του 2004 σε ένα νοσοκομείο στη Βαγδάτη. Ο Ali «γλύτωσε» οριστικά από τα βάσανα του κόσμου αυτού στις 19 του ίδιου μήνα. Είναι η πιο ανώδυνη φωτογραφία που έχω. Τα θύματα του ουρανίου στο Ιράκ, είναι όλα στις μικρές ηλικίες και οι παραμορφώσεις τους ξεπερνούν τους χειρότερους εφιάλτες. Ασφαλώς, είναι το τίμημα για να είμαστε ασφαλείς εμείς στην πολιτισμένη δύση.<br /><br /></em></span><a href="http://assets.in.gr/dGenesis/assets/Content5/Photo/702646_b.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://assets.in.gr/dGenesis/assets/Content5/Photo/702646_b.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#ff0000;"><em>O παγετώντας Ζέπου στο ανατολικό Θιβέτ έχει αρχίσει να λιώνει, σχηματίζοντας ένα νέο ποτάμι. Για χιλιάδες και χιλιάδες χρόνια, παρέμεινε αμετάβλητος. Τώρα, τε-λειώνει και οι επιπτώσεις του φαινομένου (συνολικά) είναι ήδη ορατές σε όλον τον πλανήτη και θα είναι δραματικές σε πολύ λίγα χρόνια. Δυστυχώς.<br /></em></span><br /></span></em><a href="http://arabic.cnn.com/2002/earth_summit/9/3/row.oil/story.starvation.jpg~1030967794780273200.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://arabic.cnn.com/2002/earth_summit/9/3/row.oil/story.starvation.jpg~1030967794780273200.jpg" border="0" /></a> <span style="color:#ff0000;"><em>Ούτε πόλεμος , ούτε τίποτα. Απλώς πείνα και λειψυδρία. Μέχρι να τελειώσετε την ανάγνωση του κειμένου θα έχουν ήδη πεθάνει κάποιες εκατοντάδες άνθρωποι, συνάνθρωποι, συγκάτοικοι μας στον ίδιο πλανήτη, έτσι, από πείνα και έλλειψη πόσιμου νερού. Τόσο απλά. Τα κόστος των γευμάτων για τους ηγέτες της G8 των τελευταίων ετών, έχει υπολογισθεί πως θα μπορούσαν να εξοικονομήσουν πόρους ζωής για πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπους στον τρίτο κόσμο.<br /></em></span><a href="http://www.thememoryhole.org/war/iraqis_tortured/abu-ghraib_sbs21.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.thememoryhole.org/war/iraqis_tortured/abu-ghraib_sbs21.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#ff0000;"><em>Περήφανος Βρετανός στρατιώτης κατατροπώνει τον εχθρό της ανθρωπότητας στο Ιράκ.<br />Εμείς, τα βλέπουμε στην τηλεόραση. Άλλοι αλλάζουν κανάλι επί τόπου για να μην αλλοιώσουν τη γεύση της μπριζόλας τους άλλοι μένουν άφωνοι και διαγράφουν από τη μνήμη αυτό που είδαν και άλλοι συνεχίζουν το δείπνο τους χασκογελώντας. Κάποιοι, συσσωρεύουν οργή. Από αυτούς κάποιοι λιγότεροι, ίσως αύριο χαρακτηρισθούν επικίνδυνοι για τη δημόσια τάξη και τη ευημερία μας. Γιατί, ίσως εκφράσουν πρακτικά την οργή τους. </em></span><br /><p><em><span style="color:#ff0000;"></span></em></p><p></p><br /><em><span style="color:#ff0000;"></span></em><br /><em><span style="color:#ff0000;"></span></em><br /><span style="color:#ffffff;"><em></em>OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO</span><br /><span style="color:#ffffff;"></span><br /><span style="color:#ffffff;"></span><br /><br /><span style="color:#ffffff;">Καλημέρα λοιπόν…<br /><br />Ενδιαφέρον το εξής θα έλεγα.<br /><br />Το προηγούμενο θέμα, για την τραγωδία του Τσερνόμπιλ , είχε πολύ καλή αναγνωσιμότητα –επισκεψιμότητα αλλά «σκοράρισε» χαμηλά σε σχόλια.<br /><br />Αν μάλιστα το είχα κατεβάσει τη δεύτερη μέρα, θα είχε μείνει με 3-4 σχόλια όλα κι όλα.<br /><br />Γιατί άραγε; Γιατί δεν είναι ας πούμε «προκλητικό» όπως τα άρθρα για την Βίσση και τη Γιουροβίζιον;<br /><br />Μάλλον , γιατί τούτο εδώ, είναι πραγματικά, δυσάρεστο ζήτημα ε;<br /><br />Όπως σοφά παρατήρησε και η προ των Πυλών Αικατερίνη, είναι ίσως «δύσκολο» θέμα.<br /><br />Αναρωτιέμαι τι θα πει δύσκολο και τι εύκολο. Δεν ξέρω πια…αυτό που ξέρω, είναι πως όλο και πιο πολύ, οτιδήποτε μας προκαλεί , οτιδήποτε μας βυθίζει σε συλλογισμό, τόσο πιο δύσκολο χαρακτηρίζεται.<br /><br />Άλλη μια νίκη του χαβαλέ;<br /><br />Θα σταθώ σε κάτι που είπε η Lemon: «Που τα βρήκα αυτά»…αναρωτήθηκε και στη συνέχεια η φίλη μας πάλι αναρωτήθηκε «γιατί δεν τα δείχνει αυτά η τηλεόραση»….<br /><br />Η απάντηση στο πρώτο , πολύ εύκολη, μια απλή έρευνα στο διαδίκτυο για εικόνες «Chernobyl victims» απέδωσε αμέσως πλήθος φωτογραφιών.<br /><br />Ανέβασα εδώ λίγες χαρακτηριστικές και τις πιο ανώδυνες μιας που δεν πιστεύω στο «μήνυμα μέσω της φρίκης».<br /><br />Στο δεύτερο ερώτημα όμως η απάντηση είναι κάπως πιο περίπλοκη.<br /><br />Από όσα είδα εγώ , τόσο οι τηλεοράσεις όσο και οι εφημερίδες, είχαν αρκετά αφιερώματα στην επέτειο των 20 χρόνων από την τραγωδία.<br /><br />Στην Αθήνα μάλιστα έγιναν και κάποιες εκδηλώσεις εκ των οποίων πολύ ενδιαφέρουσα ήταν η σχετική έκθεση φωτογραφίας που διοργάνωσε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων η Greenpeace.<br /><br />Άρα, το πρόβλημα δεν είναι το τι πληροφόρηση υπάρχει, αλλά γιατί εμείς δεν την βρίσκουμε , δεν τη βλέπουμε, δεν την παίρνουμε χαμπάρι, ενώ κυκλοφορεί γύρω μας.<br /><br />Φοβάμαι, πως είναι αποτέλεσμα διαφορετικών παραμέτρων.<br /><br />Στην Ελλάδα αφ ενός ουδέποτε διδαχτήκαμε να είμαστε Ενεργοί Πολίτες, έτσι όπως κατά Παράδοση είναι οι Γάλλοι και οι Βρετανοί (ακόμα). Δεν μετέχουμε στα του Δήμου και στα της Πόλεως για να θυμηθώ και τους Έλληνες προγόνους της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.<br /><br />Σαν καθημερινό σύμπτωμα, αυτό, προκαλεί την ύπνωση στα ανακλαστικά μας, δεν είμαστε δηλαδή σε εγρήγορση αναφορικά με το τι μας συμβαίνει.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, είναι σαφές, πως υπάρχει κάτι καινούργιο στον αέρα, μου είναι αδύνατο να αγνοήσω τα τόσα πολύ καλογραμμένα και απολύτως σκεπτόμενα blogs που ανακαλύπτω κάθε μέρα, δεν θα αναφέρω εδώ τώρα ονομαστικά, είναι βέβαιο πως θα λησμονήσω πολλά. Άλλωστε, κάθε τι καλό –κατά την κρίση μου βέβαια- το προσθέτω δίπλα στους δεσμούς.<br /><br />Ποιος ξέρει; Το διαδίκτυο είναι ίσως η «γιάφκα» του μέλλοντος. Ίσως και του παρόντος αν σκεφθεί κανείς πως το Κατά της Παγκοσμιοποίησης Κίνημα όταν ξέσπασε για πρώτη φορά στο Seattle, έδεσε και οργανώθηκε μέσω του ιστού.<br /><br />Ίσως, στο μέλλον, έτσι όπως τώρα «γνωριζόμαστε» και αυτομάτως σχεδόν διαχωριζόμαστε σε «κυκλώματα» ή «παρέες» με βάση κάποια κοινή συνισταμένη σε ορισμένες αρχές , να προκύψουν μέσα από όλα αυτά αργότερα ενέργειες και κινήσεις με εξωστρέφεια προς την Κοινωνία και τις εξελίξεις.<br /><br />Προς το παρόν πάντως, παραμένουμε στη συντριπτική μας πλειοψηφία άπραγοι, επαγγελματίες τηλεθεατές του καθημερινού μας θανάτου, οι και βολεμένοι πίσω από τη θεωρία που μου ανέλυε χθες ένας φίλος, πως όλα , μα όλα είναι απολύτως στημένα, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, οπότε δεν έχει κανείς να κάνει τίποτα παρά να κάτσει και να περιμένει το τέλος του κόσμου, του συστήματος,κλπ.<br /><br />Μπορεί και να είναι έτσι. Μπορεί, όλα μα όλα να είναι στην εντέλεια στημένα. Όμως, σαν θεωρία, αν σκεφτεί κάποιος πόσο βολεύει το ίδιο το σύστημα, μοιάζει να είναι μέρος του Στησίματος.<br /><br />Χθες, το ξένα πρακτορεία, μετέδωσαν πως περίπου 400 δελφίνια ξεβράστηκαν στις ακτές της Ζανιβάρης ματωμένα αλλά χωρίς εξωτερικές πληγές.<br /><br />Η είδηση, πέρασε και στο ελληνικό in.gr<br />Αιτία θανάτου; Κατά σχεδόν απόλυτη πιθανότητα τα sonar του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού…<br /><br />Αν το είχα κάνει αυτό το τραγικό και απαράδεκτο γεγονός σήμερα θέμα, ανεβάζοντας και τις σχετικές φωτογραφίες των αθώων θυμάτων στα βαμμένα από αίμα παράλια της Ζανιβάρης, είμαι σχεδόν βέβαιος, πως κάποιος, με πολύ καλή πίστη θα βρίσκονταν να με ρωτήσει «που τα βρήκα όλα αυτά».<br /><br />Και όμως, είναι όλα εδώ, εκεί, γύρω μας. Και το διαδίκτυο, είναι και το λέω με απόλυτη σιγουριά αυτό, το καλύτερο μέσο πληροφόρησης που υπήρξε ποτέ. Κυρίως, γιατί σε μεγάλο βαθμό είναι ακόμα ανεξέλεγκτο από την Εξουσία.<br /><br />Αλλά και παλιά, στην προ διαδικτύου εποχή, θυμάμαι πολύ καλά τι γίνονταν.<br /><br />Κάθε φορά που τελείωνα μια εκπομπή μου στο ραδιόφωνο, αργά τη νύκτα, χτύπαγε το τηλέφωνο, ή σε λίγες μέρες είχε μαζευτεί στη γραμματεία της ΕΡΤ ένα πακέτο γράμματα. Όλα σχεδόν με το ίδιο ερώτημα «Που τα βρήκες αυτά;» «Βρε μπαγάσα που τα ανακαλύπτεις;»<br /><br />Απάντηση: Στις σελίδες των Νέων, της Καθημερινής, της Ελευθεροτυπίας , στο τάδε περιοδικό, κλπ. Παντού. Το «έδειξε» και η τηλεόραση.<br /><br />Πάντα, μου έκανε εντύπωση αυτό. Και συνεχίζει να μου κάνει. Αξίζει δε να σημειώσω πως δεν είμαι κάποιος που ξοδεύει πολύ χρόνο σε εφημερίδες περιοδικά και διαδίκτυο. Διαβάζω γρήγορα και επιλεκτικά και στον υπολογιστή μου σπάνια θα κάτσω πάνω από μισή ώρα την ημέρα για διαδικτυακή έρευνα.<br /><br />The truth is out there.<br /><br />Here there and everywhere.<br /><br />Πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας ορθάνοιχτα.<br /><br />Πρέπει να ανοίξουμε το στόμα μας.<br /><br />Πρέπει να ρισκάρουμε.<br /><br />Πρέπει να ξεπεράσουμε το σύνδρομο της ωριμότητας που ορίζει την οργή και τη δράση σαν εφηβικό προνόμιο. </span><br /><br /><span style="color:#ffffff;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114665290760310049?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com49tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1146423114952089342006-04-30T20:56:00.000+03:002006-05-03T12:29:33.813+03:00<a href="http://www.ecplanet.com/pic/2005/09/1126920414/chernobyl.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.ecplanet.com/pic/2005/09/1126920414/chernobyl.jpg" border="0" /></a> Τα περίχωρα στη Belarus μετά το "ατύχημα".<br /><a href="http://www.newint.org/issue382/pics/chernobyl-4.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.newint.org/issue382/pics/chernobyl-4.jpg" border="0" /></a> Βρέφος, με τον εγκέφαλό του να έχει αναπτυχθεί σε εξωκρανιακή μεμβράνη.....<br /><a href="http://www.metoffice.com/environment/images/Europe_movie.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.metoffice.com/environment/images/Europe_movie.gif" border="0" /></a><span style="color:#ffcc00;"> Κάντε κλικ στο χάρτη για να δείτε σε μεγάλο μέγεθος την εξάπλωση σε ελάχιστο χρόνο του ραδιενεργού νέφους σε όλη την Ευρώπη. Το Τσερνόμπιλ, είναι εδώ, σκοτώνει και θα σκοτώνει για πολύ ακόμα.<br /></span><a href="http://www.newint.org/issue382/pics/chernobyl-1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.newint.org/issue382/pics/chernobyl-1.jpg" border="0" /></a> Δεν μπορούν να περπατήσουν, έρπουν μόνο και προσπαθούν να παίξουν μεταξύ τους στον μικρόκοσμο μιας "κοινωνίας" της Επόμενης Μέρας. Η φωτογραφία είναι του 86, δέκα χρόνια μετά, κανένα δεν ζει πια...<br /><a href="http://www.newint.org/issue382/pics/chernobyl-3.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.newint.org/issue382/pics/chernobyl-3.jpg" border="0" /></a> Ένας από τους ήρωες της τραγωδίας, που χωρίς κανένα προστατευτικό μέσο πήγε στον αντιδραστήρα 4 και προσπάθησε να σβήσει τη φωτιά. Το αποτέλεσμα, εμφανές. Ζει, ακόμα στην ίδια περιοχή κυρίως με τη βοήθεια εθελοντών.<br /><a href="http://www.newint.org/issue382/pics/chernobyl-5.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.newint.org/issue382/pics/chernobyl-5.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114642311495208934?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1146156719374987782006-04-27T19:35:00.000+03:002006-04-27T20:43:56.990+03:00<a href="http://www.culture.gr/4/42/421/42101/42101t/00/l421at15.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.culture.gr/4/42/421/42101/42101t/00/l421at15.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Οι φήμες ήταν έντονες και επίμονες.<br /><br />Κάτι πολύ σοβαρό και «ύψιστης σημασίας» συνέβαινε στην Πάφο τον τελευταίο καιρό, κάτι που θα άλλαζε –όπως έλεγαν- ακόμα και την ίδια την ιστορία.<br /><br />Μεταφέρω εδώ την είδηση, έτσι όπως είναι εκφρασμένη με τελείως προσωπικό τρόπο στο ημερολόγιο του Μ.Φ. ενός εκ των ελαχίστων δημοσιογράφων που κάλυψαν το γεγονός από μέσα.<br /><br />« <em>Ο ήλιος στην περιοχή έκαιγε με εκείνη την ιδιαίτερη ένταση της Κύπρου, που κόβει την ανάσα ακόμα και στα τζιτζίκια.<br /><br />Όλα ξεκίνησαν όταν τυχαία, τελείως τυχαία, ένας βοσκός σκόνταψε σε κάτι μεταλλικό και βρέθηκε φαρδύς πλατύς στο χώμα, καθώς αναζητούσε ίσκιο για να ξαποστάσει στις απόκρημνες πλαγιές του Ακάμα.. Μόλις σηκώθηκε, πλησίασε να δει τι ήταν αυτό στο οποίο είχε σκοντάψει. Λάσπη ξεραμένη που πρόδιδε ωστόσο ένα ενδιαφέρον σχήμα από κάτι καρφωμένο στο έδαφος. Ο βοσκός, έβγαλε την ξερή λάσπη με τα χέρια και λίγο μετά αποκάλυψε τη λαβή ενός σπαθιού. Προσπάθησε να τραβήξει έξω από το χώμα το ξίφος αλλά χωρίς επιτυχία. Τελικά το άφησε εκεί, φοβήθηκε μη κάνει καμιά ζημιά με το τράβα τράβα καθώς έμοιαζε για τα καλά χωμένο εκεί</em>.<br /><br />Η<em> λαβή περίτεχνη και στην κορφή της ένας ήλιος με 16 ακτίνες, κάτι του θύμισε αλλά δεν ήταν σίγουρος τι. Για καλό και για κακό, σκέπασε το εύρημα με λίγα κλαδιά και έφυγε. Την άλλη μέρα το πρωί, ενημέρωνε τις αρχές. Αρχαιολογικές, αστυνομικές, εκκλησιαστικές, ότι αρχές γενικά του ήρθαν στο μυαλό.<br /></em><br /><em>Ένας βαριεστημένος υπάλληλος της αρχαιολογίας, με εντολή του διευθυντή του, χρεώθηκε να συνοδέψει τον βοσκό στο σημείο του ευρήματος για να δει τι σε τι τέλος πάντων είχε σκοντάψει αυτός ο άνθρωπος. Μαζί κι ένας αστυνομικός. Ο υπάλληλος της Αρχαιολογίας, αναγνώρισε αμέσως το Μακεδονικό έμβλημα , άφησε τον αστυνομικό εκεί να φυλάει την περιοχή και με τον βοσκό, επέστρεψαν στην πόλη. Εκεί, του είπε «εντάξει, πήγαινε σπίτι σου τώρα, δε σε χρειαζόμαστε άλλο». Ο βοσκός κάτι πήγε να πει «μα και μου…εν να μου πείτε ιντα πούναι;» αλλά ο άλλος είχε φύγει ήδη.</em><br /><br />Το νέο κυκλοφόρησε γρήγορα. Οι αρχαιολόγοι, πίστευαν πως βρήκαν το περίφημο σπαθί του Αλέξανδρου, αυτό που σύμφωνα με την ιστορία και το μύθο είχε κατασκευαστεί στη Σαλαμίνα στην Κύπρου και με το οποίο έκοψε τον διαβόητο Γόρδιο Δεσμό.<br /><br />Τι γύρευε όμως το σπαθί στην Κύπρο; Ο στρατηλάτης αποκλείεται να το χάρισε ή να το έδωσε σε κάποιον. Εξ όσων γνωρίζουμε επίσης, δεν έφθασε η χάρις του ποτέ μέχρι το νησί της Αφροδίτης και του Απόλλωνα.<br /><br />Τα πράγματα μπερδεύτηκαν ακόμα πιο πολύ, όταν ολόκληρη η περιοχή αποκλείστηκε για τα καλά σε μία περίμετρο αρκετών χιλιομέτρων, κατασκευάστηκε σε ελάχιστο χρόνο ένας οικισμός και άρχισαν να καταφθάνουν ο ένας μετά τον άλλον από όλο τον κόσμο Αρχαιολόγοι και Ιστορικοί.<br /><br />Σε δημοσιογράφους δεν είχαν δοθεί άδειες για να προσεγγίσουν, τους δε κατοίκους της περιοχής δεν τους χρησιμοποιούσαν ούτε για βοηθητικές δουλειές.<br /><br />Εγώ, ζώντας στην Κύπρο δυο χρόνια τώρα ως ανταποκριτής της αθηναϊκής εφημερίδας « Το Ρήμα της Ενημέρωσης» είχα αποκτήσει μερικές διασυνδέσεις σε όλες σχεδόν τις Αρχές και έτσι μάθαινα από πρώτο σχετικά χέρι το τι συμβαίνει.<br /><br />Για λίγες μέρες, δεν κινήθηκε τίποτα δεν ακούσαμε τίποτα καινούργιο. Το βράδυ της 22ας μου τηλεφώνησε ο Μιχάλης Φουρνίδης από τη Λευκωσία (<em>Ο Μ.Φ. που αναφέρω στην αρχή</em>) από το ραδιόφωνο Κάστρα fm και μου είπε «να βρεθούμε σε μισή ωρίτσα στο City Pride; Κοντά στο σπίτι σου είναι» Όχι του είπα, δεν αντέχω τη φασαρία και τα μεγάφωνα ντούπου ντούπου θα με πιάσει υστερία. Πάμε στο Costa Coffee οκ; «Εντάξει» είπε και ο Μιχάλης και βρεθήκαμε εκεί. Ήταν ξαναμμένος , είχε σημειώσεις και φωτογραφίες μαζί του.<br /><br />-Τι έγινε βρε συ; Του είπα.<br />- Της τρελής απάντησε για να συμπληρώσει: απόψε θα κάνει διάγγελμα ο Πρόεδρος.<br />- Τι έγινε; Πάμε για δημοψήφισμα πάλι; Νέο σχέδιο; Από το Ανάν στο Αμάν;<br /><br />-Όχιιιι….σχετικά με τα ευρήματα στην Πάφο.<br /><br />-Καλά με δουλεύεις; Που ακούστηκε να κάνει διάγγελμα ένας Πρόεδρος κράτους για…αρχαιολογικά ευρήματα; Ακόμα και αν είναι μέγιστης σημασίας, είναι δουλειά του Υπουργού Πολιτισμού…έτσι εν είναι;<br /><br />-Βρήκανε τον τάφο του Μεγαλέξαντρου. Στην Πάφο. Εκεί, στην πλαγιά. Το σπαθί, ήταν καρφωμένο πάνω στη μαρμάρινη πλάκα του τάφου. Ολόκληρο επίγραμμα υπάρχει χαραγμένο πάνω και μέσα βρέθηκαν τα οστά του η περικεφαλαία του και προσωπικά αντικείμενα που πιστοποιούν πως είναι πράγματι ο Μακεδόνας. Έχει γίνει της μουρλής σου λέω, βρήκανε πάπυρο που εκ του προχείρου σου λέω τι γράφει: «<em>Είμαι ο Αλέξανδρος, Βασιλέας των Ελλήνων ήρθα στην Κύπρο να κοιμήσω τη ζωή μου για να μείνω φρουρός αιώνιος αυτής της άκρης της πατρίδας που ες αεί θα κινδυνεύει, έτσι όπως μοιάζει με καράβι στα όρια τα θαλάσσια</em>.»<br /><br />-………..και ο…Πρόεδρος;<br /><br />- τι ώρα είναι; Α…τώρα θα βγει…μα που ζεις; Από το μεσημέρι η τηλεόραση και τα ραδιόφωνα αναγγέλλουν το έκτακτο διάγγελμα…Να ρε συ….βλέπεις; Ανάβουν την τηλεόραση.<br /><br />Ένας σερβιτόρος, πράγματι άναβε τη συσκευή στο ΡΙΚ και αμέσως μετά είδαμε τη γνώριμη εικόνα του Προεδρικού γραφείου. Ο Γιάννος Γιάννου , του ΡΙΚ με ένταση είπε : « <em>σε δυο λεπτά αναμένουμε να έρθει ο Πρόεδρος, είναι χαρακτηριστικό αγαπητοί τηλεθεατές πως έχουν κληθεί όλα τα δίκτυα, Κυπριακα, Ελληνικά Ευρωπαϊκά Αμερικανικά καθώς και Ασιατικά. Υπάρχει πάρα πολύς κόσμος εδώ και βέβαια πολύ μεγάλη αγωνία καθώς δεν γνωρίζει κανείς τι θα εξαγγείλει ο Πρόεδρος. Στενοί συνεργάτες του , τους οποίους προσεγγίσαμε , μας είπαν απλώς να μην ανησυχούμε…Όμως, να ο Πρόεδρος αγαπητοί τηλεθεατές, να ο Πρόεδρος</em>….»<br /><br /><br />….Αγαπητοί συμπατριώτες, αγαπητοί Έλληνες της Κύπρου, όπως ίσως ήδη έχετε ακούσει, μια μεγάλη ανακάλυψη έγινε στην αγαπημένη μας μικρή πατρίδα, μικρή αλλά με ιστορία μεγάλη. Στην επαρχία της Πάφου, εκεί, στην Ανατολική πλαγιά του Ακάμα , βρέθηκε ο τάφος του μεγαλύτερου Έλληνα όλων των εποχών , βρέθηκε ο τάφος του Αλέξανδρου, του Μεγαλέξαντρου καθώς και το ιστορικό ξίφος με το οποίο είχε κόψει τον Γόρδιον Δεσμόν , που όπως είναι γνωστό είχε κατασκευαστεί στην Σαλαμίνα. Από σήμερα, όλος ο κόσμος στρέφει το βλέμμα σε τούτην εδώ την πολύπαθη γη, που η μοίρα της φύλαγε να φωτιστεί από το αιώνιο ησυχαστήριο του λαμπρότερου άνδρα όλων των εποχών (<em>λυγμός</em> )<br /><br />Αντιλαμβάνεστε, πως η πατρίδα μας θα γίνει πια κέντρο επισκέψεων εκατομμυρίων ανθρώπων που θα θελήσουν να έρθουν και να αποτίσουν φόρον τιμής στον στρατηλάτη που πήρε στους ώμους του τον Ελληνισμό και τον ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου. Αντιλαμβάνεστε, ότι εκατομμύρια άνθρωποι, θα θελήσουν να προσκυνήσουν το σκήνωμα του ανδρός , του μόνου ίσως που του πρέπει τέτοια τιμή.<br /><br /><br />Για αυτό και εγώ, εμείς, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της νήσου και σε συνεννόηση με την Κυβέρνηση των Αθηνών ,προκειμένου να τιμήσουμε την επιλογή του Αλέξανδρου να ταφεί εδώ και να προστατεύει με το πνεύμα του αυτή τη γη, αποφασίσαμε να μετονομάσουμε την πατρίδα μας από Κύπρο σε Νέα Μακεδονία και την επαρχία Πάφου σε Μικρή Αλεξάνδρεια. Τυχόν επιπλοκές με τα Σκόπια, θα……....<br /><br /><br />Είχα πάψει να ακούω, είχα ζαλιστεί από όλα αυτά, οι θαμώνες της καφετέριας ήταν πετρωμένοι με το στόμα ανοιχτό και σιγά σιγά άρχισαν να θολώνουν σε μία πολύχρωμη μάζα που κινιόνταν κυκλικά…<br /><br />Κούνησα απότομα το κεφάλι μου δεξιά κι αριστερά, και με το χέρι πολύ βαρύ έφερα το ρολόι μου μπροστά στα μάτια μου…<br /><br />Η ώρα ήταν 8 και 45 λεπτά, το βράδυ….είχα κοιμηθεί τελείως λιποθυμικά όλο το απόγευμα και αυτό το αρνί, πεντανόστιμο με την ανδριώτικη γέμιση, αλλά μου έπεσε ποοολύ βαρύ τελικά.<br /><br />Άκου εκεί….βρέθηκε ο τάφος του Αλέξανδρου στην…Κύπρο! Και βγήκε και ο Πρόεδρος και έκανε την Κύπρο Μακεδονία! Φαντάζεστε να είχε τέτοιο χιούμορ η ιστορία;<br /><br /><br />(<span style="color:#3366ff;">ο πίνακας στην κορυφή, είναι ο Μέγας Αλέξανδρος, μια τοιχογραφία του Θεόφιλου (1868-1934). </span>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114615671937498778?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1145627160397394792006-04-21T16:34:00.000+03:002006-04-21T16:46:00.426+03:00<a href="http://www.geocities.com/Pentagon/Base/4343/pht/emcr01.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.geocities.com/Pentagon/Base/4343/pht/emcr01.jpg" border="0" /></a> <em>Ο Παπαδόπουλος δεν είναι φασίστας. Είναι ένας αγνός στρατιώτης που διαπνέεται από κάποιο δεξιό ρομαντισμό. Είναι οπωσδήποτε μετριοπαθής σε σχέση με τον φανατικό της υπόθεσης, τον Λαδά, άτομο εξαιρετικά ακραίων τάσεων"</em> ... έγραφε χαρακτηριστικά προς τους προϊσταμένους του στο Φόρεϊν Οφις, την άνοιξη του 1967, ο πρεσβευτής της Εργατικής κυβέρνησης της Βρετανίας στην Αθήνα.<br /><br />Ρομαντικός στην καλύτερη περίπτωση και ίδιος ο συντάκτης της παραπάνω αναφοράς, πρέσβης Σερ Ραλφ Μάρεϊ, στις περισσότερες εκθέσεις του προς το Λονδίνο συνιστούσε ανοχή προς το καθεστώς των πραξικοπηματιών, μεταξύ των οποίων διέβλεπε και θετικά στοιχεία που.. <em>"επιτέλους θα καθάριζαν την κόπρο του Αυγείου".</em><br /><span style="color:#ffcc00;">-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-</span><br />Το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου 1967 , έδινε στίγμα καιρού αίθριου και ουρανού ανέφελου.<br /><br />Γύρω στις 7 και 15 ο Μ.Π. κατηφόρισε όπως κάθε μέρα από το σπίτι του της οδού Ναϊάδων στο Παλαιό Φάληρο για να πάρει το λεωφορείο , να πάει στη δουλειά. Είχε δυο επιλογές:<br /><br />Το 32 , Αμφιθέα-Παλαιό Φάληρο και το 1 , Έδεμ.<br /><br />Αμφότερα κατέληγαν στο Σύνταγμα από όπου το γραφείο ήταν ζήτημα πεντάλεπτου περιπάτου , καφέ και τυρόπιτας στον Περικλή της οδού Νίκης ; Βουλής ; δεν θυμάμαι....<br /><br />Την προηγούμενη μέρα , είχε πάρει το 32 , οπότε , για ποικιλία πήγε στην παραλιακή , στη στάση Φλοίσβος να πάρει το « ‘Εδεμ» .<br /><br />Ήταν άλλωστε και κάπως πιο καλή γραμμή αυτή της παραλίας , πιο καθαρή , πιο αρχοντική.<br /><br /> ‘Έτσι του φαίνονταν τουλάχιστον , επειδή εξυπηρετούσε κυρίως τα σπίτια της παραλιακής που τότε ακόμα ήταν συνήθως ωραίες πέτρινες μονοκατοικίες.<br /><br />Βρήκε τη λεωφόρο Ποσειδώνος άδεια, ούτε ένα αυτοκίνητο δεν περνούσε.<br /><br />Τελείως έρημη και η θάλασσα απέναντι ήταν ακόμα ένα με το μπλε μολυβί του ουρανού.<br />Ένιωσε πολύ έντονα πως η ησυχία που επικρατούσε, ήταν τελείως <em>αφύσικη</em>.<br /><br />Αυτή τη λέξη χρησιμοποίησε και αργότερα όταν εξηγούσε πως αισθάνθηκε την ατμόσφαιρα.Πάντα την είχε έτοιμη στην άκρη τη γλώσσας του για κάθε τι που δεν του πήγαινε την έκφραση «αφύσικο, αφύσικα πράγματα αφύσικη συνήθεια» κλπ.<br /><br />Δεν έλεγε ποτέ «περίεργο» ή «παράξενο». Όταν κάτι ήταν ανώμαλο, ήταν απλά <em>α-φυσικό,</em> κόντρα στη φυσική τάξη πραγμάτων.<br /><br />Γύρισε το κεφάλι του αριστερά , καθώς τον τράβηξε ο ήχος μοτοσικλετών και αυτοκινήτων που ανέβαιναν τη λεωφόρο , προερχόμενα από την μεριά της Γλυφάδας.<br /><br />Μοτοσικλέτες μπροστά και πίσω της Ελληνικής Αστυνομίας .<br /><br />Στη μέση , μια μεγάλη Πλύμουθ της εποχής , μαύρη , σαν τη Φορντ του Μάνου Χατζηδάκη αλλά φευ , όχι αυτή...<br /><br />Μέσα στην Πλύμουθ , το παρατηρητικό μάτι του Μ.Π. διέκρινε , ένα έγχρωμο αμερικάνο στρατιωτικό, σίγουρα υψηλόβαθμο από τα χρυσά αστέρια που κοσμούσαν το σακάκι του.<br /><br />Με ένα πούρο κολλημένο στο στόμα , μιλούσε έντονα σε κάποιους άλλους μέσα στο αυτοκίνητο , σε κάποιους άλλους στρατιωτικούς που έμοιαζαν Έλληνες...<br /><br />Ο Μ.Π. , δεν χρειάστηκε τίποτα άλλο να δει για να καταλάβει.<br />Κεραυνοβολημένος , με κόπο έκανε μεταβολή και μετά από λίγο έμπαινε στο διαμέρισμα της Ναϊάδων 34 , απέναντι από το 1ο Δημοτικό Σχολείο όπου τα μικρά παιδιά έπαιζαν , αναμένοντας ματαίως τους δασκάλους να φθάσουν. - <em>Έχουμε δικτατορία</em> .<br /><br />Είπε , και μηχανικά σήκωσε το τηλέφωνο.Νεκρό.<br />Άνοιξε το ραδιόφωνο.<br />Εμβατήρια , περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός , Είμαι Έλλην και το καυχώμαι , και ενδιάμεσα μια φωνή κάθε πέντε λεπτά ομιλούσε περί των Πεπρωμένων της Φυλής , περί των Αρχαίων Προγόνων και της Αρετής των Φαντάρων μας που όλοι είναι στην ψυχή Σπαρτιάται και έχουν οδηγό την Παναγία .<br /><br />Με άλλα λόγια , άρτζι μπούρτζι και λουλάς...<br /><br />Το έκλεισε το ραδιόφωνο και περιέπεσε σε θλίψη και σιωπή.<br /><br />Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα στον ιππόδρομο , μια ώρα νωρίτερα, έπεφτε αιμόφυρτος ο Πρόεδρος της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού χτυπημένος στο κεφάλι με τον υποκόπανο του περιστρόφου ενός ...σπαρτιάτη φαντάρου καθοδηγημένου προφανώς από την Παναγία , σε εκατοντάδες σπίτια σε όλη την Ελλάδα η Στρατιωτική Αστυνομία πραγματοποιούσε εφόδους , συλλήψεις αλλά και καταστροφές βιβλίων , συχνά απλά επειδή είχαν κόκκινο εξώφυλλο ή το όνομα του συγγραφέα έμοιαζε με ρώσικο.<br /><br />Μεταξύ άλλων , συνελήφθη και ένας μέτριος ρώσος χορευτής της Λυρικής , Σέργιος Τένοβιτς , δεξιός , δεξιότατος και φυγάς από την Σοβιετική Ένωση , όπου και ανακρίθηκε έντονα για να ομολογήσει πως ήταν πράκτορας της KGB...<br /><br />Δίπλα στον Μαρξ , τον Έγκελς , τον Λένιν , γίνονταν κομμάτια και ο χριστιανός-υπαρξιστής Μπερντιάεφ , λόγω του ρωσικού ονόματός του , ενώ σε καραντίνα έμπαιναν ακόμα και ο Αισχύλος , ο Ευριπίδης και ο Σοφοκλής.<br /><br />Η Ελλάδα , έμπαινε στη μεγάλη νύχτα , στο σκοτάδι των <span style="color:#3333ff;">Ελλήνων Χριστιανών</span>.<br /><br /><br />Η Ελλάδα που μέχρι πριν από λίγο ζούσε με το δικό της τρόπο την άνοιξη της δεκαετίας του 60 έχανε για άλλη μια φορά το νήμα της φυσιολογικής εξέλιξης της .<br /><br />Η Ελλάδα , που προσπάθησε να επουλώσει τα μεταπολεμικά και μετά-εμφυλιακά της τραύματα με την διάδοση της Ποίησης , με την άνθηση του Θεάτρου , με την εξάπλωση της Νέας Ελληνικής Μουσικής , έγινε μια τεράστια φυλακή .<br /><br />Μια φυλακή που μέσα στα επτά χρόνια , αλλοίωσε και διέφθειρε σημαντικά τον τρόπο σκέψης των Ελλήνων και ανακάτεψε την Ιστορική Μνήμη.<br /><br />Το χειρότερο , έσπειρε την εξαγορά συνειδήσεων σε μια ολόκληρη κοινωνία , σαν τρόπο επιβίωσης.<br /><br />‘Ένας λαός, ήδη κουρασμένος και επιβαρημένος με τραύματα βαριά , σε μεγάλο βαθμό έπνιξε την οργή και την πικρία και στη συνέχεια σε δυστυχώς μεγάλο βαθμό παραδόθηκε στα ήθη που έφερε η δικτατορία.Άρτος και θεάματα , χάρισμα αγροτικών χρεών , δημιουργία πλαστής ευημερίας , επαγγελματικές άδειες με το κιλό σε περιπτερούχους , ταξιτζήδες , εργολάβους , ψιλικατζήδες ,φαινομενική «ησυχία τάξη και ασφάλεια» .<br /><br />Και βέβαια , όλοι αυτοί που πήραν άδειες άσκησης κάποιου επαγγέλματος , ανταπέδωσαν με τις καλές τους υπηρεσίες προς την Ασφάλεια.Η Ελλάδα , γέμισε χαφιέδες , ο όποιος κοινωνικός ιστός διερράγη , ο Παναθηναϊκός έφτασε στον τελικό του Γουέμπλεϊ , η χυδαιότητα έγινε καθεστώς , τα βασανιστήρια σε βάρος όποιου δεν ήταν αρεστός καθημερινότητα , οι βιασμοί στην Μπουμπουλίνας ήταν η διασκέδαση των φρουρών της πατρίδας , και η Κύπρος ως άλλη Ιφιγένεια σηματοδοτεί το τέλος(;) του δράματος , αλλά δεν επιφέρει την κάθαρση με αποτέλεσμα την στο διηνεκές Ιστορική Εκκρεμότητα να ταλανίζει στο έπακρο την Κοινωνία μας μέχρι σήμερα.<br /><br />Ένιωσα την ανάγκη να γράψω μερικές αράδες για την σημερινή κατάμαυρη επέτειο.<br /><br />Θα μπορούσα να γράψω πάμπολλες σελίδες , αλλά προσπάθησα να συγκρατηθώ.<br /><br />Θεωρώ , την επταετία των συνταγματαρχών , υπεύθυνη σε μεγάλο βαθμό για το σημερινό χάλι της Ελλάδας γιατί , κατά τη γνώμη μου είναι αυτή που δεν επέτρεψε την ωρίμανση της Πολιτιστικής Άνοιξης που γνώρισε ο τόπος στις αρχές της δεκαετίας του 60.<br /><br />Εκείνη η εποχή , μέσα από τη συγκυρία είχε καταφέρει από τη μια να κομίζει Δώρα Πολιτισμού και από την άλλη να τα επικοινωνεί σε μεγάλες μάζες. Αν είχε εξελιχθεί , ενδεχομένως , αν μη τι άλλο , να είχαμε κερδίσει μια στοιχειωδώς ενήλικη κοινωνία .Η Δικτατορία , λειτούργησε σαν μια χωρίς αναισθητικό έκτρωση , σε ότι κυοφορούσε τότε η Κοινωνία.<br /><br />Οι αλλαγές που επέφερε το καθεστώς στις κοινωνικές ομάδες , προκάλεσαν ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια άρα και ανάγκη να «βολευτούμε» όπου και όπως μπορούμε , κατάλυσαν κάθε έννοια Αρχών στη ζωή του ατόμου.<br /><br />Το εφιαλτικό βαλς του <span style="color:#3333ff;">Στρατού</span> , της <span style="color:#3333ff;">Εκκλησίας</span> και της<span style="color:#3333ff;"> Δεξιάς</span> , με πίστα την πλάτη της Ελλάδας , ακόμα αντηχεί φάλτσο , παράταιρο και αηδιαστικό.<br /><br />Στην περίοδο 67-74 , έχουμε την εν ψυχρώ δολοφονία των εν δυνάμει Αντιστάσεων που οφείλει να έχει μια κοινωνία έναντι της παραβίασης στοιχειωδών και βασικών Αρχών.<br /><br />(<em>το στιγμιότυπο που περιγράφω στην αρχή , είναι απόλυτα αληθινό , Μ.Π. είναι ο πατέρας μου Μικές Πήττας. Το καταγράφω έτσι όπως ακριβώς μας τα διηγήθηκε αμέτρητες φορές στα χρόνια που ακολούθησαν</em>)<br /><br /><br />Και λίγα λόγια για το υπόβαθρο όχι το άμεσα πολιτικό (αυτά έχουν γραφτεί χιλιάδες φορές) αλλά το Πολιτισμικό.<br /><br />Αυτό δηλαδή που ορίζει το μέλλον μιας Κοινωνίας.<br /><br />Στην κατατραυματισμένη Ελλάδα της μετεμφυλιακής περιόδου , κάπου στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 50 , στο Παρίσι , φθάνει ένας φάκελος στο σπίτι του τότε νεαρού και ανερχόμενου κλασικού Έλληνα συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη.<br /><br />Ο φάκελος περιέχει τα ανέκδοτα ακόμα κείμενα της ποιητικής σύνθεσης του Οδυσσέα Ελύτη , Άξιον Εστί. Στέκονται σαν αφορμή για να γυρίσει τότε ο συνθέτης την πλάτη του στην καριέρα που ονειρεύονταν στον ευρύ ευρωπαϊκό χώρο και να επιστρέψει άρον –άρον στην Ελλάδα για να συναντηθεί με τον Ποιητή.<br /><br />Παράλληλα , αρχίζει και δουλεύει τον πρώτο κύκλο τραγουδιών που στηρίζονται σε «μεγάλη ποίηση» , δηλαδή πάνω στον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου , μια ποιητική σύνθεση που ακόμα δεν έχει εκτιμηθεί σε βάθος , μια σύνθεση που παντρεύει με τρόπο σοφό τη Λόγια Ποίηση με τη Δημοτική παράδοση και το Μανιάτικο Μοιρολόι.<br /><br />Τα τραγούδια , δεν αργούν να φτάσουν στα χείλη των πολλών , δεν αργούν να ακουστούν από τους οικοδόμους την ώρα της δουλειάς.<br /><br />Παράλληλα, αλλά εν περιλήψει: Ο Σαββόπουλος , με το δικό του μουσικό ιδίωμα , μεταφέρει στην Ελλάδα ένα κλίμα Dylan εμπλουτισμένο με τους στίχους του που μέλλουν να διαπαιδαγωγήσουν τουλάχιστον 2-3 γενιές.<br /><br />Ο Μάνος Χατζηδάκης , σαν άλλη πλευρά του νομίσματος Θεοδωράκης προσφέρει όχι μόνο ανεξάντλητες μελωδικές γραμμές που γίνονται αγαπητές , αλλά και τους στίχους του Γκάτσου και άλλων.<br /><br />Ο Νότης Μαυρουδής καθιστά αγαπητή έως μανίας την κλασική κιθάρα , με την παρέμβασή του στο Νέο Κύμα. Πάλι μέσα από το ακριβό έργο του Μίκη Θεοδωράκη , ο Λόγος του Σεφέρη , του Ελύτη , του Σικελιανού καθίστανται ζάχαρη στα χείλη των Ελλήνων αλλά και σκαλιστήρι της Ιστορικής Μνήμης.<br /><br />Λίγο πιο πέρα , ο Κάρολος Κουν με το Θέατρο Τέχνης και ο Λεωνίδας Τριβιζάς με το Λαϊκό Πειραματικό Θέάτρο αλλά και ο Γιώργος Μιχαηλίδης , καταφέρνουν να γεμίζουν ασφυκτικά τα Θέατρα τους , με τον Αισχύλο , τον Ευριπίδη , τον Σοφοκλή αλλά και με τον Ιονέσκο , τον Άλμπυ , τον Ουίλιαμς και τον Μίλερ.<br /><br />Οι μπουάτ , ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια όχι μόνο στην Πλάκα , αλλά και στα Ελληνικά νησιά του Θέρους και σε επαρχιακές πόλεις γεμίζοντας τις καρέκλες και φέρνοντας στον κόσμο καλό τραγούδι και Ποίηση. Την ίδια εποχή , η δεξιές κυβερνήσεις απαγορεύουν στον Κουν να ανεβάσει τις Όρνιθες του Αριστοφάνη λογοκρίνοντας τον Αρχαίο συγγραφέα και κάνοντας την Ελλάδα σαν κράτος ρεζίλη.<br /><br />Ο Γιάννης Χρήστου στην Ελλάδα και ο Γιάννης Ξενάκης στη Γαλλία, αντλώντας ευθέως από την Ελληνική Αρχαιότητα , παντρεύουν τις αδιανόητες για την εποχή τους εμπνεύσεις τους με το Αρχαίο Δράμα και επαναφέρουν την Ιεροπραξία στην Επίδαυρο μέσα από έναν ιδιαίτερο Ορθολογικό Μυστικισμό.<br /><br /><br />Και ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς.Το τι έγινε στην Ελλάδα από το 58 περίπου μέχρι το φονικό του 67 , είναι κάτι που αν το συλλάβει κανείς θα ζαλιστεί.<br /><br /><br />Κανείς δε γνωρίζει βέβαια πως θα είχε εξελιχθεί ο τόπος αν δεν είχε μεσολαβήσει η δικτατορία.<br />Ωστόσο, πάντα ένιωθα πως η άθλια συμμορία των συνταγματαρχών, πραγματοποίησε εκείνη την ημέρα μια <strong>εν ψυχρώ έκτρωση στην Ελλάδα, δένοντάς την στο κρεβάτι και ξεριζώνοντας με βία και χωρίς αναισθητικό το κυοφορούμενο μέλλον της</strong>.<br /><br />Η βία και η χυδαιότητα εκείνης της περιόδου σε συνδυασμό με την ακύρωση πολλών ονείρων των Ελλήνων αργότερα για μια πραγματική Αλλαγή, διαμόρφωσαν φοβάμαι αμετάκλητα τον «ωχαδερφισμό» και τον «χαβαλέ» σαν κύριο συστατικό της νεοελληνικής συνείδησης.Και δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω και εδώ, την για άλλη μια φορά προδοτική και επαίσχυντη στάση της εκκλησίας που με εξαίρεση ελάχιστους χαμηλόβαθμους ιεράρχες, όχι απλώς ανέχτηκε, αλλά συνεργάστηκε και πρωτοστάτησε στο όνειδος.Άλλωστε, το σύνθημα της συμμορίας των απριλιανών ήταν το γνωστό «<span style="color:#3333ff;">Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών</span>».<br /><br /><br />Και είναι αυτό που έκανε τον Γιώργο Σεφέρη να κλείσει το χειρόγραφο του Οκτωβρίου του 1968 με το ακόλουθο επίγραμμα, που φέρει τίτλο «Από Βλακεία»:<br /><br /><br /><span style="color:#ffcc00;"><em>Ελλάς· πυρ! Ελλήνων· πυρ! Χριστιανών· πυρ!Τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;</em></span><br /><span style="color:#ffcc00;"><em></em></span><br /><span style="color:#3366ff;">(</span>επιτέλους κατάφερα να επιστρέψω στο blog μου μετά από αρκετές μέρες. Έχω αρκετές σημειώσεις, μόνο που ο φόρτος εργασίας αυτών των ημερών δεν άφησε τίποτα να ολοκληρωθεί<span style="color:#3366ff;">.)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114562716039739479?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com58tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1144598598304094352006-04-09T18:24:00.000+03:002006-04-12T11:02:10.766+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/prathi1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/prathi1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/Nef3.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/Nef3.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/Nef2.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/Nef2.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/1600/Nefeli.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/Nefeli.0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><p><em><span style="color:#3333ff;">9 Απριλίου 1989</span></em></p><p><span style="color:#3366ff;">Μαιευτήριο ΗΡΑ ώρα 6 και 45 ακριβώς, είχες ολοκληρώσει την έξοδο σου προς αυτόν τον Κόσμο. </span></p><p><span style="color:#3366ff;">Τη μαμά σου, είναι αλήθεια, δεν την ταλαιπώρησες καθόλου…Σκέψου, ότι 7 και κάτι πίναμε με τη μαμά σου καφέ στο καφενείο του Μαιευτηρίου. Λίγο μετά, στις 10 ακριβώς , ο αείμνηστος ο Ρούσσος ο Κούνδουρος...έκανε την άφιξή σου "πρώτη είδηση" στο δελτίο εκείνης της όπως και σήμερα Κυριακής! Λίγο πιο πριν είχαν έρθει τα αμέτρητα λουλούδια που είχε στείλει. Θυμάμαι ακόμα την έκπληξη της μητέρας σου:....<em>μα ποιος τα έστειλε όλα αυτά;</em> </span></p><p><span style="color:#3366ff;">Ναι Νεφέλη μου, τα πρώτα λουλούδια που σου έστειλαν, είχαν σταλεί από έναν εκ των τελευταίων πραγματικών αρχόντων και κιμπάρηδων αυτής της πόλης, για να μην πω της χώρας. </span></p><p><span style="color:#3366ff;"></span></p><p><span style="color:#3366ff;">Νεφέλη μου, Μονάκριβή μου, Χρόνια σου Πολλά και Καλά. Το μόνο που σου εύχομαι-πέρα από το να προσέχεις τον Εαυτό σου και την υγεία σου, είναι στη ζωή σου να έχεις <strong>δικά σου</strong> Ονειρα και να παλέψεις για αυτά. </span></p><p><span style="color:#3366ff;"></span></p><p><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:lucida grande;"><span style="color:#3366ff;"><span style="color:#ff0000;">ΧΡΟΝΙΑ</span> <span style="color:#33cc00;">ΠΟΛΛΑ</span> <span style="color:#cc33cc;">ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ</span> <span style="color:#993399;">ΜΟΥ</span> </span><span style="color:#3333ff;">ΝΕΦΕΛΗ!!!!</span></span></span></p><p><span style="font-size:85%;color:#3333ff;">(<em><span style="font-size:100%;">Εκείνο το βράδυ, από την ώρα που καταλάβαμε πως έρχεσαι, κάθε τόσο έβγαινα στη βεράντα του σπιτιού της Φιλοθέης και χάζευα τα άστρα. Καθώς τα κοιτούσα , ένιωθα πως από στιγμή σε στιγμή θα δω μια πολύχρωμη τσουλήθρα να πέφτει από τον ουρανό και εσένα να γλιστράς και να έρχεσαι. Αλλά και όλους τους 9 μήνες που είχαν προηγηθεί, είχα αυτή την αίσθηση και έψαχνα να βρω το άστρο από το οποίο θα ξεπηδήσεις. Τελικά, το άστρο έλαμψε στο πρόσωπό σου μόλις ήρθες. Και ήρθες γελώντας. Γιατί εκείνος ο εξαίρετος γιατρός, ο κος Φάνης Τσιώτας, αντί να σου δώσει εκείνη τη γελοία σφαλιάρα για να κλάψεις και να αναπνεύσεις, σου γαργάλησε την πατουσίτσα για να γελάσεις. Γέλασες στην αγκαλιά μου, γιατί ο Φάνης σε έδωσε αμέσως σε μένα μόλις βγήκες και αμέσως σε έβαλα στην κοιλιά της μαμάς σου και εσύ, χμ…πρώτη δουλειά στον Κόσμο να κάνεις «κακά». Με άλλα λόγια, μας….<br /><br />Και εδώ που τα λέμε, ίσως ήταν πολύ φιλοσοφημένο αυτό ε;</span></em> )</span></p><p><span style="font-size:180%;color:#3333ff;"></span></p><p><span style="font-size:180%;color:#3333ff;"></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114459859830409435?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1144398443205611632006-04-07T11:03:00.000+03:002006-04-07T11:51:27.713+03:00<a href="http://img410.imageshack.us/img410/6719/lechatnoir21ua.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img410.imageshack.us/img410/6719/lechatnoir21ua.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://artfiles.art.com/images/PRODUCTS/large/10099000/10099448.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://artfiles.art.com/images/PRODUCTS/large/10099000/10099448.jpg" border="0" /></a> <a name="SECTION000110000000000000000"><span style="color:#ff0000;">Macavity: The Mystery Cat</span></a><span style="color:#ff0000;"> By T.S.Elliot</span>.<br /><br /><i>Macavity's a Mystery Cat: he's called the Hidden Paw -<a name="line414"> </a>For he's the master criminal who can defy the Law.<a name="line415"> </a><br />He's the bafflement of Scotland Yard, the Flying Squad's despair:<a name="line416"> </a><br />For when they reach the scene of crime - Macavity's not there!<br /><br />Macavity, Macavity, there's no one like Macavity,<a name="line418"> </a><br />He's broken every human law, he breaks the law of gravity.<a name="line419"> </a><br />His powers of levitation would make a fakir stare,<a name="line420"> </a>And when you reach the scene of crime - Macavity's not there!<a name="line421"> </a><br />You may seek him in the basement, you may look up in the air -<a name="line422"> </a>But I tell you once and once again, Macavity's not there!<br /><br /><br />Mcavity's a ginger cat, he's very tall and thin;<a name="line424"> </a><br />You would know him if you saw him, for his eyes are sunken in.<a name="line425"> </a><br />His brow is deeply lined with thought, his head is highly domed;<a name="line426"> </a><br />His coat is dusty from neglect, his whiskers are uncombed.<a name="line427"> </a><br />He sways his head from side to side, with movements like a snake;<a name="line428"> </a><br />And when you think he's half asleep, he's always wide awake.</i><br /><br /><br /><br /><a name="line413"></a><br /><a href="http://artfiles.art.com/images/products/large/10029000/10029396.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://artfiles.art.com/images/products/large/10029000/10029396.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://blog.chosun.com/web_file/blog/402/27902/1/two-black-cats.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://blog.chosun.com/web_file/blog/402/27902/1/two-black-cats.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://www.affordadornments.com/media/lg10782.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.affordadornments.com/media/lg10782.gif" border="0" /></a><i>Macavity, Macavity, there's no one like Macavity,<a name="line430"> </a><br />For he's a fiend in feline shape, a monster of depravity.<a name="line431"> </a><br />You may meet him in a by-street, you may see him in the square -<a name="line432"> </a><br />But when a crime's discovered, then Macavity's not there!<br /><br />He's outwardly respectable. (They say he cheats at cards.)<a name="line434"> </a><br />And his footprints are not found in any file of Scotland Yard's.<a name="line435"> </a><br />And when the larder's looted, or the jewel-case is rifled,<a name="line436"> </a><br />Or when the milk is missing, or another Peke's been stifled,<a name="line437"> </a><br />Or the greenhouse glass is broken, and the trellis past repair -<a name="line438"> </a><br />Ay, there's the wonder of the thing! Macavity's not there!<br /><br /><br />And when the Foreign Office find a Treaty's gone astray,<a name="line440"> </a><br />Or the Admiralty lose some plans and drawings by the way,<a name="line441"> </a><br />There may be a scrap of paper in the hall or on the stair<br />-<a name="line442"> </a>But it's useless to investigate - Mcavity's not there!<a name="line443"> </a><br />And when the loss has been disclosed, the Secret Service say:<a name="line444"> </a>`<br />It must have been Macavity!' - but he's a mile away.<a name="line445"> </a><br />You'll be sure to find him resting, or a-licking of his thumbs,<a name="line446"> </a><br />Or engaged in doing complicated long-division sums.<br /><br />Macavity, Macavity, there's no one like Macavity,<a name="line448"> </a><br />There never was a Cat of such deceitfulness and suavity.<a name="line449"> </a><br />He always has an alibi, and one or two to spaer:<a name="line450"> </a><br />At whatever time the deed took place - MACAVITY WASN'T THERE!<a name="line451"> </a><br />And they say that all the Cats whose wicked deeds are widely known<a name="line452"> </a><br />(I might mention Mungojerrie, I might mention Griddlebone)<a name="line453"> </a><br />Are nothing more than agents for the Cat who all the time<a name="line454"> </a><br />Just controls their operations: the Napoleon of Crime!</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114439844320561163?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1144135961608162802006-04-04T09:59:00.000+03:002006-04-04T10:57:40.623+03:00<a href="http://www.wga.hu/detail/p/palma/giovane/apollo.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.wga.hu/detail/p/palma/giovane/apollo.jpg" border="0" /></a>Ποιώ - Κάνω - Δημιουργώ.<br /><br />Ποιητής.<br /><br /><br />Τι είναι η Ποίηση; ...<br /><br /><em>Τι είναι η Πατρίδα μας;</em><br /><br />Και δεν με απασχολεί το τι "Είναι η Ποίηση στις μέρες μας" όπως ίσως θα μπορούσε κάποιος να βάλει το ζήτημα, αν υποθέσουμε βέβαια πως υπάρχει ένα τέτοιο θέμα.<br /><br />Ποίηση Τραγούδι.<br />Για αυτό μιλώ.<br /><br />Και δεν εννοώ εδώ τη "μελοποίηση".Ούτε τα "στιχάκια" ή τις ομοιοκαταληξίες.<br /><br />Η Ποίηση, <em>είναι</em> τραγούδι (τραγουδώ-εω: εξυμνώ δια φράσεων ποιητικών / Δημητράκου 1964).<br /><br />Πρέπει να τραγουδιέται από τους Ποιητές, να απαγγέλλεται, <em>να περιφέρεται στη κοινωνία να προφέρεται και να προσφέρεται με Πάθος στους ανθρώπους.</em><br /><br /><br /><span style="color:#990000;">Η Ποίηση είναι Λόγος Ιερός.</span><br /><span style="color:#990000;"></span><br />Ανατρέπει το Χρόνο στο συναίσθημα, ακόμα και στην πιο «δύσκολη» μορφή της. Εάν είναι αληθινή, διαθέτει πάντα το πλέον ευθύβολο όπλο.<br /><br />Την έννοια που εκπορεύεται από την Λέξη, έννοια που συνυπάρχει εξ' απαλών ονύχων με την μουσική του ήχου αυτής της Λέξης, με τη μουσική που συνθέτουν όλες οι συντεταγμένες λέξεις μαζί...<br /><br />Το Ποίημα.<br /><br />Φτάνω να πω, πως η Ποίηση, οφείλει να Λειτουργείται από τους Ποιητές όπως ακριβώς θα Λειτουργούσε το Λόγο της η όποια Εκκλησία προς το όποιο εκκλησίασμα...<br /><br />Τι άλλο θα όφειλε να είναι μια Εκκλησία από την μεταλαμπάδευση του δράματος και της ευφροσύνης; Ας μην λησμονάμε και την έννοια της λέξης ''Εκκλησία'', εννοώ ασφαλώς την <em>προ</em>χριστιανική.<br /><br />Τι το διαφορετικό έχει η Ποίηση;<br /><br />Στην Ποίηση μάλιστα, ο πυρήνας της αγωνίας <em>δεν</em> ξεκινά από τους Θεούς και τη θέση του Ανθρώπου απέναντί τους - δια των Θεων.<br /><br /><em>Η Ποίηση είναι ο δια του Ανθρώπου Λόγος Μνήμης για το τι του συμβαίνει</em> (των Θεών συμπεριλαμβανομένων) <em>με το φορτίο της βιωματικής του εμπειρίας στο Χρόνο.</em><br /><br />Η Ποίηση, είναι νομίζω, η συγγενέστερη προς τη Φιλοσοφία Τέχνη, κρατάει όμως την πολύτιμη διαφορά της θυμικής διαδικασίας στη δημιουργία της γεγονός που την εξοπλίζει με ένα ισχυρό επικοινωνιακό όπλο, το Νοήμον Συναίσθημα.<br /><br />Φαντάζομαι, πως ο κάθε Δημιουργός Άνθρωπος μπορεί να ισχυρισθεί τα ίδια, για την Τέχνη που ασκεί, με ίσως κάποιες διαφορές που ορίζονται από τις εκάστοτε ιδιαιτερότητες του αντικειμένου.<br /><br />Αυτό πάντως που με ωθεί να γράφω αυτά που γράφω εδώ, έχουν ως αφορμή την τάση που έχουμε, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι πάντως ή έστω ανεπίτρεπτα πολλοί να αποδεχόμαστε την Ποίηση, σαν μια Τέχνη ερμητική που λειτουργεί αεροστεγώς, στο περιθώριο της ζωής, πράγμα που πιστεύω πως αντιτίθεται στην ίδια τη φύση της Τέχνης και της Ποίησης βέβαια.<br /><br />Η Ποίηση, πρέπει να βγει έξω.<br /><br />Δεν ισχυρίζομαι πως αυτό είναι εύκολο, η "πρόσωπο με πρόσωπο" έκθεση σε ένα άγνωστο κοινό είναι πάντα ένα δύσκολο ξεγύμνωμα, αλλά γιατί αυτό το ξεγύμνωμα να μη δρα διττά και αμφίσημα για όλους;<br /><br />Ποιος είπε ότι το λεγόμενο κοινό... οι ακροατές δεν είναι διαθέσιμοι στο να παρασυρθούν στην ταλάντωση που πηγάζει από μια παλλόμενη φωνή ενώ αυτή κοινωνεί την αλήθεια της;<br /><br />Πολύ περισσότερο πάντως οι Ακροατές από όσο οι Αναγνώστες.<br /><br />Ακούω συχνά ,πως η Ποίηση δεν διαβάζεται και γι αυτό τάχα δύσκολα εκδίδεται.<br /><br />Η Ποίηση όμως, εκπέμπεται δια του προφορικού ζέοντως Λόγου και μετά ο Ακροατής, με τον αντίλαλο της Απαγγελίας στη Μνήμη, έχοντας πλέον αποκρυπτογραφήσει και διαγνώσει τους ζωτικούς τονισμούς, μετατρέπεται σε εύφορο, γόνιμο και καρποφόρο Αναγνώστη.<br /><br />Είναι τουλάχιστον παράδοξο στην Ελλάδα, η Ποίηση να είναι τόσο περιθωριοποιημένη όταν πρόκειται για την πιο αρχαία και πάραυτα ζωντανή Τέχνη του τόπου.<br /><br /><br /><em>Εξ ομμάτων δ' ήστραπτε σελας</em> αντιλαλεί ο Αισχύλος και η φωνή του φθάνει μέχρις εδώ να γεμίσει δύναμη και πίστη τους διαθέτοντες φωνή.<br /><br />Φωνή, που με κόπο μεγάλο και οδύνη κρατούν σθεναρή οι ολίγοι, σε μια κοινωνία που ορίζεται όλο και πιο ασφυκτικά από μέτρα και κανόνες έξω από τις ανθρώπινες διαστάσεις.<br /><br />Εδώ λοιπόν, μπαίνει ακόμα μια έννοια, αυτή της ευθύνης.<br /><br />Ναι, της ευθύνης και δεν το λέγω αυτό με τον τρόπο που πριν από όχι πολλά χρόνια μιλούσαμε για στράτευση.<br /><br /><br />Όχι, όχι, όχι. Οι σημαίες, ή μάλλον οι <em>σημαιοφόροι</em> φρόντισαν να ασελγήσουν με τον απεχθέστερο τρόπο στο πολυτιμότερο κομμάτι μας, στα όνειρα μας...<br /><br /><span style="color:#cc0000;">(Χωρίς να τα ακυρώσουν ασφαλώς.)</span><br /><br />Η ευθύνη είναι προσωπική και καθίσταται κοινή και συνολική μόνο από την συγκυρία της ανάληψης της από κάποιους λίγους, πολλούς, δεν έχει σημασία.<br /><br />Η ευθύνη είναι μεγάλη και αφορά τις ελάχιστες αντιστάσεις που μπορούμε να προβάλουμε έναντι των πυροβολισμών που δεχόμαστε καθημερινά από τις επαναληπτικές καραμπίνες των πάσης φύσεως αρμοδίων για την αισθητική που μας παιδαγωγεί.<br /><br />Το βάρος είναι μεγάλο, έναντι όλων αυτών που με κάθε τρόπο έχουν βαλθεί να μας αλλάξουν με το ζόρι και να μας κάνουν κάτι άλλο από αυτό που είμαστε, γιατί έτσι τους βολεύει, γιατί έτσι αποφάσισαν πως πρέπει για το καλό μας και για το... καλό της Ελλάδας.<br /><br />Για το καλό μας, είναι που μας θέλουν κυριολεκτικά να είμαστε <em>εκτός τόπου και χρόνου, ζαλισμένοι, απορημένοι, άπραγοι κι ανίκανοι να προβάλλουμε την οργή μας... οργή, για την οποία φτάνουμε να αμφιβάλουμε για την ορθότητα της μερικές φορές, αν είναι δυνατόν</em>!<br /><br />Ίσως πάλι, όλα όσα συμβαίνουν καλώς να συμβαίνουν, γιατί έτσι πρέπει, γιατί θα... εκσυγχρονισθούμε θα γίνουμε ανταγωνιστικοί, γιατί αλλιώς θα χαθούμε ως έθνος κλπ κλπ κλπ ...Μα ακόμα κι αν είναι έτσι, τότε, η ανάγκη για την ύπαρξη ενός <span style="color:#cc0000;">Αντίβαρου Λόγου</span>, είναι έντονη, για να υπάρξει μια <em>στοιχειώδης </em>ισορροπία.<br /><br />Αλίμονο αν η Αλήθεια μονό-πωληθεί -όπως τείνει- από τους τεχνοκράτες, τους επαγγελματίες πολιτικούς, τους managers και τους κάθε λογής διάφορους που σαν αποκλειστικό όραμα έχουν την συντήρηση της όποιας μορφής εξουσίας διαθέτουν.<br /><br />Η Ποίηση, ανέκαθεν άνηκε στη Ζωή.<br /><br />Από την αρχαία Ελλάδα έως τη δημοτική παράδοση, τους ποιητάρηδες της Κύπρου, έως τους Τροβαδούρους της Δύσης, η Ποίηση ήταν και είναι ο Λόγος της Μνήμης, ο Λόγος της Προφητείας.<br /><br />Και, η Ποίηση δεν έφυγε ούτε στιγμή από την πατρίδα της, παρέμεινε ζωντανή, όρθια, μέρος μιας παράδοσης άσβεστης αιώνων .<br /><br />Περιμένει λοιπόν να ξαναμπεί στη μάχη, πρέπει να ξαναμπεί στη μάχη να αναδείξει τη δύναμη του Λόγου της.<br /><br />Σε αυτό, οφείλουν να συμβάλλουν οι εκδότες και οι Δήμοι "καθ' άπασαν την επικράτεια" και βέβαια οι Ποιητές, σπάζοντας την ενίοτε αυτάρεσκη ερμητικότητά τους.<br /><br />Ο Ποιητής, είναι ένας παραμυθάς.<br /><br />Κουβαλάει εντός του, τους μύθους και τα φαντάσματα του και ό,τι καταγράφει, ακόμα και στον πιο κλειστό υποκειμενισμό της έκφρασής του, η αλήθεια αυτού του υποκειμενισμού, σε συνάρτηση με το έρμα του Λόγου που διατυπώνει, αφορά κυριολεκτικά τους πάντες, αφορά τον κόσμο ολόκληρο.<br /><br />Η κοινωνία έχει ανάγκη την Ποίηση και την Ποιητική πράξη.<br /><br /><br />Διψάει γι αυτή και το δείχνει συχνά. Χωρίς έπαρση, χωρίς φόβο, με αγάπη, το Ποιητικό σώμα της Ελλάδας, πρέπει να προσεγγίσει την ψυχή των Ελλήνων, μια ψυχή που καθημερινά ορφανεύει όλο και πιο πολύ από όσα την συντήρησαν στους αιώνες:<br /><br />Από τη Σκέψη και τ Όνειρο. Ή αν θέλετε, από το <em>Σκεπτόμενο Όνειρο.</em><br /><em></em><br /><em>Ποιητήν πάντα στοχάζεσθαι ψυχαγωγίας, ου διδασκαλίας,</em> ο ποιητής στην ψυχή μιλά, δεν κάνει διδασκαλία, έλεγε ο Ερατοσθένης ...<br /><br />Μήπως χάνουμε την Ψυχή μας σιγά σιγά;<br /><br />Μήπως χάνουμε την Σκέψη μας επίσης;<br /><br /><br /><i> <span style="color:#3366ff;">ο πίνακας στην κορυφή είναι ο Apollo and Marsyas του Palma Giovane. Γεννήθηκε στη Βενετία το 1544 όπου και πέθανε το 1626</span></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114413596160816280?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1143707326507996622006-03-30T10:48:00.000+03:002006-03-30T11:28:50.926+03:00<a href="http://www.stwing.upenn.edu/~durduran/cyprus14.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.stwing.upenn.edu/~durduran/cyprus14.gif" border="0" /></a> ............Η εντός των τοιχών Λευκωσία σε πολύ παλαιό χάρτη<br /><a href="http://www.stwing.upenn.edu/~durduran/saray.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.stwing.upenn.edu/~durduran/saray.gif" border="0" /></a> ...............και δυο φωτογραφίες της του 19ου αιώνα<br /><a href="http://www.stwing.upenn.edu/~durduran/lefkosa2.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.stwing.upenn.edu/~durduran/lefkosa2.gif" border="0" /></a> <i>Ήθελαν να βγουν έξω εκείνο το βράδυ, να φάνε, να πιούνε ένα ποτήρι κρασί να γιορτάσουν ίσως κάτι, δεν έχει σημασία.<br /><br />Είπανε, να πάνε στου Ζανέτου, στην παλιά πόλη, την λεγόμενη και εντός των τειχών Λευκωσία.<br /><br />Εκείνος συνήθιζε να αποκαλεί την συγκεκριμένη ταβέρνα, «Ναό» έχοντας πλήρη συνείδηση της βαρύτητας της συγκεκριμένης λέξης.<br /><br />Άλλωστε, κατά τις αντιλήψεις του, οι Ναοί οφείλουν να υπάρχουν μόνο για να τιμούν οι άνθρωποι τις Ηδονές της ζωής και τον Ενθουσιασμό, ενθυμούμενος πάντα πως στην πραγματικότητα Ενθουσιασμός δεν είναι άλλο από την Ένθεη Ουσία του Ανθρώπου.<br /><br />Παρόλο που ήταν καθημερινή ήξερε πως μάλλον δεν θα έβρισκαν τραπέζι αν δεν έκαναν μια κράτηση και μάλιστα, ίσως ήταν ήδη αργά κάπου στις έξι το απόγευμα.<br /><br />Ο Ναός, πάντα σφύζει από ζωή, δεν πέφτει ποτέ ούτε καρφίτσα που λέμε με την πανύψηλη και πληθωρική –πάντα γελαστή- φιγούρα του Ζανέτου να κυκλοφορεί διαρκώς από τραπέζι σε τραπέζι για να σιγουρευτεί πως όλοι περνούν καλά.<br /><br />Μόνο που ξαφνικά, συνειδητοποίησαν πως δεν είχαν τον αριθμό. Η λύση, απλή: «πληροφορίες καταλόγου».<br /><br />Τηλεφώνησε λοιπόν, «παρακαλώ θα ήθελα τον αριθμό της ταβέρνας Ζανέτος στη Λευκωσία» «ναι κύριε, ακούστε τον αριθμό που ζητήσατε, ευχαριστούμε που μας καλέσατε».<br /><br />Σημείωσε το νούμερο και αμέσως μετά τηλεφώνησε.<br /><br />-Ναι...;<br />-Καλησπέρα, ο Παναγιώτης ο Ζανέτος είναι εκεί να κάνω μια κράτηση για απόψε;<br />-Α...κύριε μου εν εδώ του Ζανέτου, εδώ εν του Ζανετίδη στον Άγιο Δομέτιο μα και δαμέ , ταβέρνα μαγερκό είναι και όλο κάμουν το λάθος (πολύ γελαστά). Μισό λεπτούιν κύριε να εύρω τον αριθμό να σου τον δώκω.<br />-Δεν πειράζει, μη σας βάζω σε κόπο, θα τον βρω από τις πληροφορίες.<br />-Οï..οϊ ε να στον εδώκω εγώ...να, ηύρα τονε, γράφε...<br />-ευχαριστώ πολύ<br />-παρακαλώ κύριε καληνύχτα. </i><br /><br /><br />Σκέψου στην Αθήνα, να σου συμβεί κάτι ανάλογο. Να πάρεις κατά λάθος ένα άλλο εστιατόριο και, να σου δώσουν χωρίς δεύτερη κουβέντα και με το χαμόγελο το τηλέφωνο του ανταγωνιστή...Το φαντάζεστε; Εγώ πάντως όχι!<br />Στην καλύτερη περίπτωση, θα σου πουν ένα βαρύ «λάθος κάνετε εδώ είναι του Ταδόπουλου» και γδρουπ!...θα σου κλείσουν το τηλέφωνο.<br /><br />Η Λευκωσία, είναι μικρή. Αλλά αυτό δεν φτάνει από μόνο του για να στηρίξει την ανθρωπιά που συναντάς πάμπολλες φορές στο δρόμο, στο κατάστημα , στο περίπτερο. Και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι μικρές. Στο Λουξεμβούργο άραγε θα συμβεί κάτι τέτοιο;<br /><br />Μας διαφεύγει πολλές φορές, εμάς που μένουμε εδώ, πως η Λευκωσία είναι μια πρωτεύουσα –και όχι επαρχία της Αθήνας. Μια βόλτα, αρκεί να σε κάνει να καταλάβεις που βρίσκεσαι. Δεν υπάρχει σχεδόν πια καμία μεγάλη εταιρία, όμιλος, πολυεθνικό κατάστημα που να μην είναι εδώ. Και ειδικά από την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι παρουσίες πολλαπλασιάζονται σαν τα μανιτάρια στο χωράφι.<br /><br />Οι μεγάλες εταιρίες Marketing Διαφήμισης και Στρατηγικής Επικοινωνίας είτε είναι ήδη εδώ, είτε καταφθάνουν η μία μετά την άλλη και βέβαια είναι στελεχωμένες από εξειδικευμένους ανθρώπους που εργάζονται σε καθαρά δυτικούς ρυθμούς (όχι ελληνικούς, εδώ οι άνθρωποι δουλεύουν-δεν κάνουν πλάκα και χαβαλέ) και το επίπεδο των ιδιωτικών τουλάχιστον υπηρεσιών είναι εξαιρετικά υψηλό.<br /><br />Και όμως, για κάποιους λόγους η Λευκωσία παρότι Πρωτεύουσα με όλα τα συνεπακόλουθα, ακόμα κρατάει στην ανάσα της μια παύση , κάνει μια στάση στα δευτερόλεπτα , για ένα βλέμμα , για μια ματιά, για μια μυρουδιά, για μια κουβέντα καλή που δε στοιχίζει τίποτα.<br /><br /> Ίσως να φταινε τα γιασεμιά και τα νυχτολούλουδα που το βράδυ σαν έρθει σε ζαλίζουν ακόμα και μέσα στα διαμερίσματα, λες και τα αρώματα τρυπώνουν από τις γρίλιες των σπιτιών απρόσκλητα.<br /><br />Σίγουρα δεν είναι η μόνη μυρουδιά, μιας που γύρω στις 8, όπου και να πας στις γειτονιές της Λευκωσίας θα σε αρπάξει από τη μύτη το κοψίδι στη σούβλα.<br /><br />Στη Λευκωσία , υπάρχει μία απόλυτη βεβαιότητα:<br /><br /> Όσο η γη θα γυρίζει, στην Κύπρο, θα γυρίζουν καθημερινά και οι σούβλες.<br /><br />Και αυτός εκεί, ο τύπος, με τα μανίκια τα ανασηκωμένα που είναι πάνω από τα κάρβουνα με ένα ποτήρι ζιβανία στο χέρι, το πρωί, στις 8 και 30 μπορεί κάλλιστα να είναι «ατσαλάκωτος» πίσω από το γραφείο του ελέγχοντας την πρόοδο κάποιων εργασιών πολύ σημαντικών και απαιτητικών.<br /><br />Αυτή, είναι μία όψη της ζωής στην Κύπρο. Ασφαλώς δεν είναι η μόνη και ασφαλώς δεν είναι όλες οι όψεις ειδυλλιακές. Διόλου μάλιστα.<br /><br />Ωστόσο, είναι αλήθεια, πως εδώ, ακόμα, η καθημερινότητα σου κλείνει το μάτι με έναν τρόπο τελείως απροσδόκητο πολύ συχνά, θυμίζοντάς σου πως είσαι άνθρωπος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114370732650799662?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1143524792758668722006-03-28T08:38:00.000+03:002006-03-28T09:03:42.183+03:00<p><a href="http://www.noel-plus.cz/daniel.pavelka/50/50_30.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.noel-plus.cz/daniel.pavelka/50/50_30.jpg" border="0" /></a> <span style="color:#ff0000;">ε...τέτοια μέρα είπα και εγώ να κάνω ένα μπάνιο πρωί πρωί....<br /></span><a href="http://www.noel-plus.cz/daniel.pavelka/50/50_10.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.noel-plus.cz/daniel.pavelka/50/50_10.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#ff0000;">το αποτέλεσμα ήρθε γρήγορα, η Ελένη με αγκάλιασε και μου είπε: <i>Επιτέλους, μετά από 50 χρόνια. Χρόνια πολλά αγάπη μου!</span></i><br /><em></em><br /><em>(<span style="color:#3366ff;">στο μεταξύ να πω ένα ευχαριστώ στους Ημίαιμο, Alombar42, Foufouto, Kleio & CD που πρόλαβαν να πουν ευχές στο προηγούμενο post</span>) </em></p><p><em><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7221/1971/320/Nefeli.jpg" border="0" /></em></p><span style="color:#ff0000;">Βέβαια, προηγήθηκε όλων η Νεφέλη μου, που μου είπε <em><span style="color:#3366ff;">Χρόνια πολλά Μπάμπά μου</span></em> από χτες το πρωί! Φαίνεται ήξερε πως κανονικά, θα είχα γεννηθεί στις 27 αλλά με πήρε ο ύπνος και καθυστέρησα</span><span style="color:#ff0000;">!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114352479275866872?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1143460475856832152006-03-27T14:50:00.000+03:002006-03-27T15:10:58.136+03:00<a href="http://www.syruss.com/dogs/images/dog0001.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.syruss.com/dogs/images/dog0001.gif" border="0" /></a><br /><a href="http://www.beaniemotion.com/heiressani.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.beaniemotion.com/heiressani.gif" border="0" /></a> <span style="color:#ff0000;">Χρόνια σου πολλά και καλά με πολλά με ισόβια γουργουρητά </span><br /><span style="color:#ff0000;">Μαύρε Γάτε , χρόνια σου πολλά και σένα Ημίαιμε και καλά ταξίδια.</span><br /><p><span style="color:#ff0000;"></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114346047585683215?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1143211679291875832006-03-24T16:30:00.000+02:002006-03-24T17:07:10.923+02:00<a href="http://www.librosalacarta.com/imgs/hotelart/MCasares/Sin_titulo_8.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.librosalacarta.com/imgs/hotelart/MCasares/Sin_titulo_8.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Μετά από την....καταβύθισή μας στα σημαντικά πολιτιστικά δρώμενα της πατρίδας, ανάπαυλα με δύο ποιήματα. Δεν έχουν ενταχθεί ακόμα σε εκδομένη συλλογή, ωστόσο το ένα ( <em>μέγας</em>) δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο πολύ καλό φιλολογικό περιοδικό Ύλαντρον που εκδίδει με τους συνεργάτες του ο Καθηγητής Φιλόλογος Ποιητής και συγγραφέας Μιχάλης Πιερής (Πανεπιστήμιο Κύπρου) και το άλλο (<em>Βασιλεύς Guadrimaculatus</em>) σε κάποιες φιλολογικές σελίδες του διαδικτύου. Ανήκουν πάντως, στον ίδιο «κύκλο» , θα το έλεγα «ιστορικού σαρκασμού» χωρίς να είμαι και βέβαιος για αυτό.<br /><br /><br /><br />μέγας<br /><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Απέθαντα είναι τα τραύματα της ιστορίας. </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Ες αεί , ανακυκλώνουν ανάπηρη τη βούληση των Ανθρώπων, </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">έτσι όπως αυτή κατέστη από την Κυριαρχία των Ενοχοποιών .</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Των Ανθρώπων, που διακαώς επιθυμούν </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">να γεράσουν και να ξεκουραστούν, </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">μα στέκουν ανήμποροι </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">και ισοβίως κλειδωμένοι στο φως του καθρέφτη , </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">δέσμιοι μιας ανεξάντλητης εφηβείας, </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">αυτής που αξιόποινη ορίζεται τόσους αιώνες.</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Τραγικόν εστί. </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Τραγικό πολύ, καθώς μετά θάνατον </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">αναρωτιόταν αν εν ζωή είχε υπάρξει Αυτοκράτωρ ή Δούλος. </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Μόνον.</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Καθώς, νύκτωρ πλέον , </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">αμυδρά διακρίνει τυχόν μετάξι διαδήματος </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">από φροντισμένο κουρέλι.</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">-Μην είναι σημαία; </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Κι αν είναι το εσώρουχο... </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">εκείνης που ενόμισε Λαμπρή και το κράτησε εκεί </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">στου κρεβατιού την άκρη λάβαρο μιας επικράτειας </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">που εν τέλει διατήρησε αλώβητα τα τείχη της;</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Αναρωτιέται ακόμη, για το μάταιο </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">των πολέμων του και το άσκοπο </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">των ομοβροντιών στις οποίες υποχρέωσε </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">τα όπλα που του δόθηκαν.</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Υπέταξε;</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Υποτάχθηκε; </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Υπήρξε;</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Η Θάλασσα που βάφτισε Θάλασσα τον θυμάται άραγε; </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Βασιλεύς Μάταιος, Υπηρέτης περιττός , </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">αυτός, που προσπάθησε να αλλάξει το ρουν του ποταμού, </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">ήθελε να ξαναφέρει τις εκβολές εκεί που ανήκουν, </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">έτσι όπως «θα έπρεπε».</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Τι μέγας μεταξοσκώληξ Θεοί, </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">τι μέγας. </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Ο εν τοις ουρανοίς </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">αυτοϊκανοποιούμενος </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">εντός του παραδείσου του, </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">μονήρης.</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Αμφιβάλλει ακόμα και αν έχει </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">πεθάνει.</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><br /><span style="color:#cc0000;">-0-</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#ffffff;">Βασιλεύς Guadrimaculatus </span><br /><span style="color:#ffffff;"></span><br /><span style="color:#ffffff;"></span><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Εστέφθη ανυποψίαστος και, αμελής ων στα επί της ζωής, </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">δεν αντελήφθη το νόημα των ψιθύρων κατά την διάρκεια της τελετής. </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"> Πασίχαρης κοιτούσε με λαιμαργία τα χρυσοποίκιλτα άμφια </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">που έκρυπταν τα λιπόσαρκα κορμιά των λειτουργών του Θείου Έρωτος , ανίκανος εκείνη τη στιγμή να αντιληφθεί το μέγεθος </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">της εν εξελίξει υποκρισίας </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">καθώς και την δυνητική συμμετοχή των στο κέλευσμα </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">μιας τυχόν ανατροπής του. </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Περίεργο…όταν συντόμως πολύ ανεκάλυψε </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">το ανύπαρκτο έρμα των και την ανά πάσα στιγμή </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">απόσυρσή τους από την εξουσία στην οποία τον είχαν ευλογήσει , </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">επί μακρόν , γονυπετής σχεδόν εκλιπαρούσε : </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">μείνετε μαζί μου , μείνετε , θα είμαι ό,τι ονειρευτήκατε… </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Μιλάμε για πολύ πράμα, για δαρμούς, κλάματα, μύξες κι οδύνες. </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Εν τούτοις όταν ήρθαν την έσχατη φορά </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">και μάλιστα του εδήλωσαν πως τον αποκηρύσσουν </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">και τον κηρύσσουν έκπτωτο από Κύριο , </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">αυτός το δέχθηκε ασμένως, προφανώς κουρασμένος, </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">από το Θέατρον της Ιστορίας. </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Καλύτερα μόνος είπε, παρά συνωμότης της μοίρας των άλλων.</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Βαρέθηκα. </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Επαρουσίασε ασφαλώς το διάβημά του, ως ύψιστη μεγαλοψυχία, </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">προσθέτοντας αποφασισμένος: θα πράξω ότι εσείς μου πείτε Κύριοι , </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">εφ όσον αυτό συμφέρει την πατρίδα και την Ιεραρχία.</span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;"></span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">Εν μέσω μιας ωκεανίων διαστάσεων ηρεμίας , </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">απεμπόλησε επιτέλους τις ευθύνες του και ελεύθερος </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">ξαναφόρεσε την κορώνα του Ενός </span></em><br /><em><span style="color:#ffcc00;">ή και του Κανενός. </span></em><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br /><span style="color:#cc0000;">*</span><span style="color:#3366ff;">Guadrimaculatus :η κλινική ονομασία του γνωστού Κώνωπος του Ανωφελούς, υπεύθυνου για εκατομμύρια θανάτους στο παρελθόν .Ανωφελής και Κώνωψ, πλην όμως καταστροφικός, ως οι παράφοροι εραστές της εξουσίας.</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">Ο πίνακας που κοσμεί τα δυο ποίηματα είναι του Αργεντινού ζωγράφου Martin Casares και δεν έχει τίτλο. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/19838149-114321167929187583?l=opusdays.blogspot.com' alt='' /></div>hardrainnoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-19838149.post-1142968182873649412006-03-21T20:23:00.000+02:002006-03-21T21:09:43.250+02:00<a href="http://www.clickhere.gr/pictures/images/pics/makeup2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.clickhere.gr/pictures/images/pics/makeup2.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br />«<em><span style="color:#ffcc00;">Το Λάρνακον , είναι Πόλις παράλια της Κύπρου όπου στην Αρχαιότητα εμφανιζότανε το Λαρναίον Ύδωρ, τέρας κατά τι μικρότερον της Λερναίας Ύδρας</span></em>».<br /><br />(γραφτό μαθητή γυμνασίου στην Αθήνα 1988 ήδη στη δεύτερη τετραετία της «Αλλαγής»)<br /><br />Βλέποντας λοιπόν το χάλι του Χαβαλελλαδιστάν μπορώ να σκεφτώ πως ο παραπάνω μαθητής μπορεί αυτή τη στιγμή να κατέχει κάποια υψηλή θέση στο Υπουργείο Παιδείας, να γράφει με σε κάποια εφημερίδα να παρουσιάζει κάποιο δημοφιλές πρόγραμμα στην TV ή και να διευθύνει ένα τηλεοπτικό κανάλι, από αυτά που είναι αφοσιωμένα στην «αποστολή της ενημέρωσής μας».<br /><br />Μπορεί κιόλας να έχε