21.4.06

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών.

Ο Παπαδόπουλος δεν είναι φασίστας. Είναι ένας αγνός στρατιώτης που διαπνέεται από κάποιο δεξιό ρομαντισμό. Είναι οπωσδήποτε μετριοπαθής σε σχέση με τον φανατικό της υπόθεσης, τον Λαδά, άτομο εξαιρετικά ακραίων τάσεων" ... έγραφε χαρακτηριστικά προς τους προϊσταμένους του στο Φόρεϊν Οφις, την άνοιξη του 1967, ο πρεσβευτής της Εργατικής κυβέρνησης της Βρετανίας στην Αθήνα.

Ρομαντικός στην καλύτερη περίπτωση και ίδιος ο συντάκτης της παραπάνω αναφοράς, πρέσβης Σερ Ραλφ Μάρεϊ, στις περισσότερες εκθέσεις του προς το Λονδίνο συνιστούσε ανοχή προς το καθεστώς των πραξικοπηματιών, μεταξύ των οποίων διέβλεπε και θετικά στοιχεία που.. "επιτέλους θα καθάριζαν την κόπρο του Αυγείου".
-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-
Το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου 1967 , έδινε στίγμα καιρού αίθριου και ουρανού ανέφελου.

Γύρω στις 7 και 15 ο Μ.Π. κατηφόρισε όπως κάθε μέρα από το σπίτι του της οδού Ναϊάδων στο Παλαιό Φάληρο για να πάρει το λεωφορείο , να πάει στη δουλειά. Είχε δυο επιλογές:

Το 32 , Αμφιθέα-Παλαιό Φάληρο και το 1 , Έδεμ.

Αμφότερα κατέληγαν στο Σύνταγμα από όπου το γραφείο ήταν ζήτημα πεντάλεπτου περιπάτου , καφέ και τυρόπιτας στον Περικλή της οδού Νίκης ; Βουλής ; δεν θυμάμαι....

Την προηγούμενη μέρα , είχε πάρει το 32 , οπότε , για ποικιλία πήγε στην παραλιακή , στη στάση Φλοίσβος να πάρει το « ‘Εδεμ» .

Ήταν άλλωστε και κάπως πιο καλή γραμμή αυτή της παραλίας , πιο καθαρή , πιο αρχοντική.

‘Έτσι του φαίνονταν τουλάχιστον , επειδή εξυπηρετούσε κυρίως τα σπίτια της παραλιακής που τότε ακόμα ήταν συνήθως ωραίες πέτρινες μονοκατοικίες.

Βρήκε τη λεωφόρο Ποσειδώνος άδεια, ούτε ένα αυτοκίνητο δεν περνούσε.

Τελείως έρημη και η θάλασσα απέναντι ήταν ακόμα ένα με το μπλε μολυβί του ουρανού.
Ένιωσε πολύ έντονα πως η ησυχία που επικρατούσε, ήταν τελείως αφύσικη.

Αυτή τη λέξη χρησιμοποίησε και αργότερα όταν εξηγούσε πως αισθάνθηκε την ατμόσφαιρα.Πάντα την είχε έτοιμη στην άκρη τη γλώσσας του για κάθε τι που δεν του πήγαινε την έκφραση «αφύσικο, αφύσικα πράγματα αφύσικη συνήθεια» κλπ.

Δεν έλεγε ποτέ «περίεργο» ή «παράξενο». Όταν κάτι ήταν ανώμαλο, ήταν απλά α-φυσικό, κόντρα στη φυσική τάξη πραγμάτων.

Γύρισε το κεφάλι του αριστερά , καθώς τον τράβηξε ο ήχος μοτοσικλετών και αυτοκινήτων που ανέβαιναν τη λεωφόρο , προερχόμενα από την μεριά της Γλυφάδας.

Μοτοσικλέτες μπροστά και πίσω της Ελληνικής Αστυνομίας .

Στη μέση , μια μεγάλη Πλύμουθ της εποχής , μαύρη , σαν τη Φορντ του Μάνου Χατζηδάκη αλλά φευ , όχι αυτή...

Μέσα στην Πλύμουθ , το παρατηρητικό μάτι του Μ.Π. διέκρινε , ένα έγχρωμο αμερικάνο στρατιωτικό, σίγουρα υψηλόβαθμο από τα χρυσά αστέρια που κοσμούσαν το σακάκι του.

Με ένα πούρο κολλημένο στο στόμα , μιλούσε έντονα σε κάποιους άλλους μέσα στο αυτοκίνητο , σε κάποιους άλλους στρατιωτικούς που έμοιαζαν Έλληνες...

Ο Μ.Π. , δεν χρειάστηκε τίποτα άλλο να δει για να καταλάβει.
Κεραυνοβολημένος , με κόπο έκανε μεταβολή και μετά από λίγο έμπαινε στο διαμέρισμα της Ναϊάδων 34 , απέναντι από το 1ο Δημοτικό Σχολείο όπου τα μικρά παιδιά έπαιζαν , αναμένοντας ματαίως τους δασκάλους να φθάσουν. - Έχουμε δικτατορία .

Είπε , και μηχανικά σήκωσε το τηλέφωνο.Νεκρό.
Άνοιξε το ραδιόφωνο.
Εμβατήρια , περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός , Είμαι Έλλην και το καυχώμαι , και ενδιάμεσα μια φωνή κάθε πέντε λεπτά ομιλούσε περί των Πεπρωμένων της Φυλής , περί των Αρχαίων Προγόνων και της Αρετής των Φαντάρων μας που όλοι είναι στην ψυχή Σπαρτιάται και έχουν οδηγό την Παναγία .

Με άλλα λόγια , άρτζι μπούρτζι και λουλάς...

Το έκλεισε το ραδιόφωνο και περιέπεσε σε θλίψη και σιωπή.

Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα στον ιππόδρομο , μια ώρα νωρίτερα, έπεφτε αιμόφυρτος ο Πρόεδρος της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού χτυπημένος στο κεφάλι με τον υποκόπανο του περιστρόφου ενός ...σπαρτιάτη φαντάρου καθοδηγημένου προφανώς από την Παναγία , σε εκατοντάδες σπίτια σε όλη την Ελλάδα η Στρατιωτική Αστυνομία πραγματοποιούσε εφόδους , συλλήψεις αλλά και καταστροφές βιβλίων , συχνά απλά επειδή είχαν κόκκινο εξώφυλλο ή το όνομα του συγγραφέα έμοιαζε με ρώσικο.

Μεταξύ άλλων , συνελήφθη και ένας μέτριος ρώσος χορευτής της Λυρικής , Σέργιος Τένοβιτς , δεξιός , δεξιότατος και φυγάς από την Σοβιετική Ένωση , όπου και ανακρίθηκε έντονα για να ομολογήσει πως ήταν πράκτορας της KGB...

Δίπλα στον Μαρξ , τον Έγκελς , τον Λένιν , γίνονταν κομμάτια και ο χριστιανός-υπαρξιστής Μπερντιάεφ , λόγω του ρωσικού ονόματός του , ενώ σε καραντίνα έμπαιναν ακόμα και ο Αισχύλος , ο Ευριπίδης και ο Σοφοκλής.

Η Ελλάδα , έμπαινε στη μεγάλη νύχτα , στο σκοτάδι των Ελλήνων Χριστιανών.


Η Ελλάδα που μέχρι πριν από λίγο ζούσε με το δικό της τρόπο την άνοιξη της δεκαετίας του 60 έχανε για άλλη μια φορά το νήμα της φυσιολογικής εξέλιξης της .

Η Ελλάδα , που προσπάθησε να επουλώσει τα μεταπολεμικά και μετά-εμφυλιακά της τραύματα με την διάδοση της Ποίησης , με την άνθηση του Θεάτρου , με την εξάπλωση της Νέας Ελληνικής Μουσικής , έγινε μια τεράστια φυλακή .

Μια φυλακή που μέσα στα επτά χρόνια , αλλοίωσε και διέφθειρε σημαντικά τον τρόπο σκέψης των Ελλήνων και ανακάτεψε την Ιστορική Μνήμη.

Το χειρότερο , έσπειρε την εξαγορά συνειδήσεων σε μια ολόκληρη κοινωνία , σαν τρόπο επιβίωσης.

‘Ένας λαός, ήδη κουρασμένος και επιβαρημένος με τραύματα βαριά , σε μεγάλο βαθμό έπνιξε την οργή και την πικρία και στη συνέχεια σε δυστυχώς μεγάλο βαθμό παραδόθηκε στα ήθη που έφερε η δικτατορία.Άρτος και θεάματα , χάρισμα αγροτικών χρεών , δημιουργία πλαστής ευημερίας , επαγγελματικές άδειες με το κιλό σε περιπτερούχους , ταξιτζήδες , εργολάβους , ψιλικατζήδες ,φαινομενική «ησυχία τάξη και ασφάλεια» .

Και βέβαια , όλοι αυτοί που πήραν άδειες άσκησης κάποιου επαγγέλματος , ανταπέδωσαν με τις καλές τους υπηρεσίες προς την Ασφάλεια.Η Ελλάδα , γέμισε χαφιέδες , ο όποιος κοινωνικός ιστός διερράγη , ο Παναθηναϊκός έφτασε στον τελικό του Γουέμπλεϊ , η χυδαιότητα έγινε καθεστώς , τα βασανιστήρια σε βάρος όποιου δεν ήταν αρεστός καθημερινότητα , οι βιασμοί στην Μπουμπουλίνας ήταν η διασκέδαση των φρουρών της πατρίδας , και η Κύπρος ως άλλη Ιφιγένεια σηματοδοτεί το τέλος(;) του δράματος , αλλά δεν επιφέρει την κάθαρση με αποτέλεσμα την στο διηνεκές Ιστορική Εκκρεμότητα να ταλανίζει στο έπακρο την Κοινωνία μας μέχρι σήμερα.

Ένιωσα την ανάγκη να γράψω μερικές αράδες για την σημερινή κατάμαυρη επέτειο.

Θα μπορούσα να γράψω πάμπολλες σελίδες , αλλά προσπάθησα να συγκρατηθώ.

Θεωρώ , την επταετία των συνταγματαρχών , υπεύθυνη σε μεγάλο βαθμό για το σημερινό χάλι της Ελλάδας γιατί , κατά τη γνώμη μου είναι αυτή που δεν επέτρεψε την ωρίμανση της Πολιτιστικής Άνοιξης που γνώρισε ο τόπος στις αρχές της δεκαετίας του 60.

Εκείνη η εποχή , μέσα από τη συγκυρία είχε καταφέρει από τη μια να κομίζει Δώρα Πολιτισμού και από την άλλη να τα επικοινωνεί σε μεγάλες μάζες. Αν είχε εξελιχθεί , ενδεχομένως , αν μη τι άλλο , να είχαμε κερδίσει μια στοιχειωδώς ενήλικη κοινωνία .Η Δικτατορία , λειτούργησε σαν μια χωρίς αναισθητικό έκτρωση , σε ότι κυοφορούσε τότε η Κοινωνία.

Οι αλλαγές που επέφερε το καθεστώς στις κοινωνικές ομάδες , προκάλεσαν ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια άρα και ανάγκη να «βολευτούμε» όπου και όπως μπορούμε , κατάλυσαν κάθε έννοια Αρχών στη ζωή του ατόμου.

Το εφιαλτικό βαλς του Στρατού , της Εκκλησίας και της Δεξιάς , με πίστα την πλάτη της Ελλάδας , ακόμα αντηχεί φάλτσο , παράταιρο και αηδιαστικό.

Στην περίοδο 67-74 , έχουμε την εν ψυχρώ δολοφονία των εν δυνάμει Αντιστάσεων που οφείλει να έχει μια κοινωνία έναντι της παραβίασης στοιχειωδών και βασικών Αρχών.

(το στιγμιότυπο που περιγράφω στην αρχή , είναι απόλυτα αληθινό , Μ.Π. είναι ο πατέρας μου Μικές Πήττας. Το καταγράφω έτσι όπως ακριβώς μας τα διηγήθηκε αμέτρητες φορές στα χρόνια που ακολούθησαν)


Και λίγα λόγια για το υπόβαθρο όχι το άμεσα πολιτικό (αυτά έχουν γραφτεί χιλιάδες φορές) αλλά το Πολιτισμικό.

Αυτό δηλαδή που ορίζει το μέλλον μιας Κοινωνίας.

Στην κατατραυματισμένη Ελλάδα της μετεμφυλιακής περιόδου , κάπου στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 50 , στο Παρίσι , φθάνει ένας φάκελος στο σπίτι του τότε νεαρού και ανερχόμενου κλασικού Έλληνα συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη.

Ο φάκελος περιέχει τα ανέκδοτα ακόμα κείμενα της ποιητικής σύνθεσης του Οδυσσέα Ελύτη , Άξιον Εστί. Στέκονται σαν αφορμή για να γυρίσει τότε ο συνθέτης την πλάτη του στην καριέρα που ονειρεύονταν στον ευρύ ευρωπαϊκό χώρο και να επιστρέψει άρον –άρον στην Ελλάδα για να συναντηθεί με τον Ποιητή.

Παράλληλα , αρχίζει και δουλεύει τον πρώτο κύκλο τραγουδιών που στηρίζονται σε «μεγάλη ποίηση» , δηλαδή πάνω στον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου , μια ποιητική σύνθεση που ακόμα δεν έχει εκτιμηθεί σε βάθος , μια σύνθεση που παντρεύει με τρόπο σοφό τη Λόγια Ποίηση με τη Δημοτική παράδοση και το Μανιάτικο Μοιρολόι.

Τα τραγούδια , δεν αργούν να φτάσουν στα χείλη των πολλών , δεν αργούν να ακουστούν από τους οικοδόμους την ώρα της δουλειάς.

Παράλληλα, αλλά εν περιλήψει: Ο Σαββόπουλος , με το δικό του μουσικό ιδίωμα , μεταφέρει στην Ελλάδα ένα κλίμα Dylan εμπλουτισμένο με τους στίχους του που μέλλουν να διαπαιδαγωγήσουν τουλάχιστον 2-3 γενιές.

Ο Μάνος Χατζηδάκης , σαν άλλη πλευρά του νομίσματος Θεοδωράκης προσφέρει όχι μόνο ανεξάντλητες μελωδικές γραμμές που γίνονται αγαπητές , αλλά και τους στίχους του Γκάτσου και άλλων.

Ο Νότης Μαυρουδής καθιστά αγαπητή έως μανίας την κλασική κιθάρα , με την παρέμβασή του στο Νέο Κύμα. Πάλι μέσα από το ακριβό έργο του Μίκη Θεοδωράκη , ο Λόγος του Σεφέρη , του Ελύτη , του Σικελιανού καθίστανται ζάχαρη στα χείλη των Ελλήνων αλλά και σκαλιστήρι της Ιστορικής Μνήμης.

Λίγο πιο πέρα , ο Κάρολος Κουν με το Θέατρο Τέχνης και ο Λεωνίδας Τριβιζάς με το Λαϊκό Πειραματικό Θέάτρο αλλά και ο Γιώργος Μιχαηλίδης , καταφέρνουν να γεμίζουν ασφυκτικά τα Θέατρα τους , με τον Αισχύλο , τον Ευριπίδη , τον Σοφοκλή αλλά και με τον Ιονέσκο , τον Άλμπυ , τον Ουίλιαμς και τον Μίλερ.

Οι μπουάτ , ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια όχι μόνο στην Πλάκα , αλλά και στα Ελληνικά νησιά του Θέρους και σε επαρχιακές πόλεις γεμίζοντας τις καρέκλες και φέρνοντας στον κόσμο καλό τραγούδι και Ποίηση. Την ίδια εποχή , η δεξιές κυβερνήσεις απαγορεύουν στον Κουν να ανεβάσει τις Όρνιθες του Αριστοφάνη λογοκρίνοντας τον Αρχαίο συγγραφέα και κάνοντας την Ελλάδα σαν κράτος ρεζίλη.

Ο Γιάννης Χρήστου στην Ελλάδα και ο Γιάννης Ξενάκης στη Γαλλία, αντλώντας ευθέως από την Ελληνική Αρχαιότητα , παντρεύουν τις αδιανόητες για την εποχή τους εμπνεύσεις τους με το Αρχαίο Δράμα και επαναφέρουν την Ιεροπραξία στην Επίδαυρο μέσα από έναν ιδιαίτερο Ορθολογικό Μυστικισμό.


Και ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς.Το τι έγινε στην Ελλάδα από το 58 περίπου μέχρι το φονικό του 67 , είναι κάτι που αν το συλλάβει κανείς θα ζαλιστεί.


Κανείς δε γνωρίζει βέβαια πως θα είχε εξελιχθεί ο τόπος αν δεν είχε μεσολαβήσει η δικτατορία.
Ωστόσο, πάντα ένιωθα πως η άθλια συμμορία των συνταγματαρχών, πραγματοποίησε εκείνη την ημέρα μια εν ψυχρώ έκτρωση στην Ελλάδα, δένοντάς την στο κρεβάτι και ξεριζώνοντας με βία και χωρίς αναισθητικό το κυοφορούμενο μέλλον της.

Η βία και η χυδαιότητα εκείνης της περιόδου σε συνδυασμό με την ακύρωση πολλών ονείρων των Ελλήνων αργότερα για μια πραγματική Αλλαγή, διαμόρφωσαν φοβάμαι αμετάκλητα τον «ωχαδερφισμό» και τον «χαβαλέ» σαν κύριο συστατικό της νεοελληνικής συνείδησης.Και δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω και εδώ, την για άλλη μια φορά προδοτική και επαίσχυντη στάση της εκκλησίας που με εξαίρεση ελάχιστους χαμηλόβαθμους ιεράρχες, όχι απλώς ανέχτηκε, αλλά συνεργάστηκε και πρωτοστάτησε στο όνειδος.Άλλωστε, το σύνθημα της συμμορίας των απριλιανών ήταν το γνωστό «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».


Και είναι αυτό που έκανε τον Γιώργο Σεφέρη να κλείσει το χειρόγραφο του Οκτωβρίου του 1968 με το ακόλουθο επίγραμμα, που φέρει τίτλο «Από Βλακεία»:


Ελλάς· πυρ! Ελλήνων· πυρ! Χριστιανών· πυρ!Τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;

(επιτέλους κατάφερα να επιστρέψω στο blog μου μετά από αρκετές μέρες. Έχω αρκετές σημειώσεις, μόνο που ο φόρτος εργασίας αυτών των ημερών δεν άφησε τίποτα να ολοκληρωθεί.)

59 σχόλια:

cyrusgeo είπε...

Σ' ευχαριστώ γι' αυτό το ποστ. Πραγματικά. Είπες όλα όσα θα ήθελα να πω. Όλα.

i-adespoti είπε...

Οτι πρέπει το κείμενο για τέτοια μαυρη μέρα.

αλήθεια δε σου κάνει εντύπωση που όλα τα δοκτατορικά και φασιστικά καθεστώτα κι όλες οι φασιστοειδείς αποχρώσεις τους εχουνε κάτι το γελοίο μέσα τους;
και ψιλοφοβάμαι που βλέπω και σήμερα ορισμένες γελοίες φάτσες, πατριδοκάπηλες, εθνικιστικές και ξενόφοβες.

οτι πρέπει για τη μέρα το κείμενο.
ο φασισμός των χριστιανών λέω καμια φορά...

Λύσιππος είπε...

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών
Ανευ Βουλής και εκλογών
Ετσι το εθνικό πολίτευμα
Ταρατατζούμ!
Ταρατατζούμ!

Το μόνο που θυμάμαι είναι ο Παττακός στα Γιάννενα με το μυστρί να κάνει εγκαίνια.

Και μετα η Κύπρος.

Rodia είπε...

..Καθολικώς Διαμαρτυρομένων!!!

..μη το ξεχνάμε αυτό, ε!

:-) πολύ καλό άρθρο!!!

raffinata είπε...

μπράβο! είναι όλα ακόμα νωπά για να περάσουν στη λήθη...

The wise Aineolach είπε...

Παρα πολυ ωραιο, ομολογω πως δεν ηξερα καλα το πολιτιστικο πλαισιο πριν την δικτατορια (και κατα συνεπεια ποσο χειροτερη ηταν για την Ελλαδα η δικτατορια) και αυτο το ποστ ξεκαθαρισε καποια πραγματα.Μπραβο σας.

Χαρτοπόντικας είπε...

To 1967 πήγαινα Δημοτικό. Το πραξικόπημα ήταν μια αφορμή για απρόσμενες διακοπές. Όταν γυρίσαμε όμως στο σχολείο διαπιστώσαμε ότι ήταν και τύχη γιατί ο σωβάς της οροφής της τάξης είχε ξεκολήσει και μιά άσπρη σκόνη κάλυπτε τα θρανία. Δεν ξέρω αν ενείχε κίνδυνο τραυματισμού αλλά την τρομάρα τη γλυτώσαμε.
Αργότερα, διάβασα στον Αστερίξ ότι το μόνο που φοβούνται οι Γαλάτες είναι μην πέσει ο ουρανός στο κεφάλι τους και συνέδεσα τα δύο γεγονότα.
Όντως στους Έλληνες τότε είχε συμβεί το αδιανόητο: τους είχε πέσει ο ουρανός (που τόσο ωραία περιγραφεις ότι στερέωναν από τα μέσα του 50) στο κεφάλι.

Και κάτι άλλο: το να υπάρχουν τύραννοι είναι ήδη πολύ κακό για να αντέξεις το να είναι και ηλίθιοι.

περαστικός είπε...

Άνοιξα για λίγο την τηλεοπτική συσκευή, ώρα ειδήσεων. Ρεπορτάζ,η δημοσιογράφος χώνει ένα μικρόφωνο μπροστά σε τουρίστες, μετανάστες και Έλληνες που τρώνε κρέας σε ταβέρνες, το μεγάλο θέμα, "μα καλά, κρέας τη Μεγάλη Παρασκευή;", "Στην Ελλάδα δεν τρώμε κρέας σήμερα". Το καλοχτεσνισμένο τσ@!*νι - παρουσιαστής του δελτίου εκφέρει την τελική κρίση "τα έχουμε ισοπεδώσει όλα!". Ρίχνω μια μούντζα στην τηλεόραση και γελάω, γελάω με αηδία.

Πάνος είπε...

Από τα πιο ενδιαφέροντα ποστ. Σε ορισμένα σημεία έχω κάποιες παρατηρήσεις - αν είμαστε καλά, θα επανέλθω.

alombar42 είπε...

Θα ήθελα να γράψω σελίδες αλλά δεν είναι του παρόντος.
Δυο παρατηρήσεις μόνο:
- οι συνταγματάρχες βρήκαν πρόσφορο έδαφος, δεν ήταν ειδυλλιακά τα πράγματα
- οι συνειδήσεις εξακολουθούν να είναι φθηνές

ellinida είπε...

Καλημέρα γειτονάκι !
Πολύ ωραίο ποστ . Την θυμάμαι πολύ καλά αυτή τη μέρα . Παιδάκι ήμουν , είχα καθήσει στα σκαλιά της εισόδου της πολυκατοικίας και έβλεπα τα στρατιωτικά οχήματα που πέρναγαν στην Ποσειδώνος . Ηρθε ο πατέρας μου και με πήρε μέσα . Μου εξήγησε τι συμβαίνει "έρχονται δύσκολες ώρες" . Θυμάμαι και τα επόμενα χρόνια που μας έλεγε να μην μεταφέρουμε τίποτα απ'όσα ακούμε μέσα στο σπίτι .
Πόσες αναμνήσεις μου ξύπνησες !
Εχω αρκετά να διηγηθώ . Ισως κάποια μέρα κάτσω να τα γράψω .
Καλή Ανάσταση .

ΕΡΜΕΙΑΣ είπε...

Αγαπητέ φίλε Γιώργο νιώθω περήφανος που σε προέτρεψα να μεταφέρεις αυτό το έξοχο κείμενο και εδώ για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι οτι το σημερινό πολιτιστικό χαλι του τόπου μας τελικά και την ιστορία του έχει και την λογική του εξήγηση.
Ενα μεγάλο ευχαριστώ γιατι μας κάνεις κοινωνούς (έστω και σταγόνα σταγόνα) των πολλών έξοχων κειμένων που κρατάς ακομα στο συρτάρι σου.
Κειμένων που μέσα τους φυσάει η αύρα ενος πολιτικοποιημένου ευαίσθητου ΕΛΛΗΝΑ που τιμά το ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ.
Να είσαι πάντα καλά.

not me just us είπε...

@ cyrusgeo Ευχαριστώ για τα λόγια σου, η αλήθεια είναι πως απλά είπα τα πράγματα, σε λόγο σχεδόν προφορικό, έτσι όπως τα νιώθω και έτσι όπως τα έχω καταλάβει.

Επίσης αλήθεια είναι, πως από αυτή τη χρονογράφημα απουσιάζουν πολλά , μα πάρα πολλά.

Τόσο στο τι οδήγησε τα πράγματα μέχρι εκεί, όσο και σε αναφορές για πρόσωπα που μπορεί να είναι λιγότερο γνωστά και καταναλώσιμα (όπως ο Θεοδωράκης για παράδειγμα) που ωστόσο είχαν σημαίνουσα παρουσία.

Όμως, αν επιχειρούσα να κάνω μια πλήρη ιστορική καταγραφή, αυτό δεν θα ήταν «χρονογράφημα» αλλά ιστορικό δοκίμιο. Κάτι , που απέχει των προθέσεών μου και ενδεχομένως των δυνατοτήτων μου.

@ i-adespoti συμφωνούμε.

Άλλωστε η έννοια του γελοίου, του απολύτως γελοίου, περιέχει και την θλιβερότητα που φέρνει η γελοιότητα μαζί της.

Ο Φασισμός, ο Εθνικισμός, είναι από τη φύση τους «γελοιότητες» γιατί έτσι και αλλιώς για να υπάρξουν στηρίζονται στην αποδοχή των απελπισμένων και εν ολίγοις ανερμάτιστων μαζών.

Και το κυριότερο πάντα φυτρώνουν σε εποχές κοινωνικών κρίσεων , επενδύουν συστηματικά στην ανασφάλεια των πολλών και την θωρακίζουν με εκδικητική ρητορεία.

Η οποία ρητορεία , αν γίνουν εξουσία με τον έναν ή άλλο τρόπο θα μεταβληθεί αυτομάτως σε χυδαία βία στο οποιοδήποτε Άλλο.

Ο χριστιανικός φασισμός, είναι μια μεγάλη συζήτηση που για να γίνει θέλει χρόνο και ηρεμία.

Κατά την άποψή μου το ζήτημα είναι πολύ βαθύ και προσδιορίζεται όχι τόσο στον χριστιανισμό αλλά στην επιβολή του Μονοθεϊσμού (άρα και του Ισλαμ) σαν εργαλείο θρησκευτικής ερμηνείας του κόσμου με τρόπο που να βολεύει αφ ενός τις «εξ αποκαλύψεως αλήθειες» (αυθαιρεσίες) και αφ ετέρου την εγκαθίδρυση του Συστηματικού Αυταρχισμού που εκπορεύεται από την εξουσία του Ενός (Θεού, Μονάρχη και πάει λέγοντας)

@ Λύσιππε , ακριβώς αυτό που αναφέρεις με τον Παττακό και το μυστρί, είναι μία από τις ακριβείς εκφάνσεις της γελοιότητας που πάνε αγκαλιά με τη βία και τη χυδαιότητα.

@ Ροδιά…ναι, Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών Καθολικώς Διαμαρτυρομένων. Το ιστορικό ευφυολόγημα του Γεωργίου Παπανδρέου.


@ raffinata, κάνουν ότι τους περνάει από το χέρι για να περάσουν τα πάντα στην αμνησία. Και το έχουν καταφέρει σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό.

@ The wise Aineolach. Ευχαριστώ. Το πολιτιστικό πλαίσιο που περιέγραψα είναι κυριολεκτικά περίληψη της περίληψης. Λείπουν πάρα πολλά πράγματα και κυρίως το ευρύτερο Πολιτικό πλαίσιο / context στο οποίο μέσα όλα αυτά αναπτύχθηκαν.


@ Χαρτοπόντικα και εγώ στο Δημοτικό πήγαινα το 1967, στο δημοτικό απέναντι από το σπίτι της οδού Ναίάδων. Ακόμα θυμάμαι, πως ήμουν στη βεράντα του σπιτιού εκείνο το πρωινό , ήδη είχαν πάει παιδιά στο σχολείο, ήθελα να κατέβω να παίξω μαζί τους αλλά η μητέρα μου με κράτησε μέσα γιατί πρόσεξε πως το σχολείο ήταν κλειστό και δεν είχαν έρθει οι δάσκαλοι. Μετά από λίγο, γύρω στις 8 παρά τέταρτο γύρισε ο πατέρας μου από την Ποσειδώνος και έφερε τα «νέα». Και , ναι, οι τύραννοι είναι κατά κανόνα «ηλίθιοι» με την έννοια πως η Τυραννία αντίκειται ή θα έπρεπε να αντίκειται στην ανθρώπινη φύση. (έστω τη μη αλλοτριωμένη ανθρώπινη φύση)

@Περαστικέ , φοβάμαι πως οι αφορμές για να γελάει κανείς με αηδία , στην σύγχρονη Ελληνική Κοινωνία δεν έχουν τελειωμό.

@ Πάνο, καλά να είμαστε-πρώτα από όλα- και περιμένω με πολύ ενδιαφέρον τις δικές σου παρατηρήσεις.

@ alombar42 ασφαλώς και βρήκαν «πρόσφορο» έδαφος δηλαδή για μένα δικαιολογίες για το πραξικόπημα. Αυτό δε σημαίνει τίποτα ωστόσο γιατί δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να νομιμοποιήσει έστω και στο ελάχιστο το τι έπραξαν. Πρόσφορα έδαφος τι ήταν; Η πολιτική αναταραχή της εποχής;
Να το πούμε απλά κα καθαρά. Η χούντα των συνταγματαρχών που στην πραγματικότητα πρόλαβε αυτή των Στρατηγών πρόλαβε τις εκλογές από τις οποίες θα προέκυπτε σύμφωνα με όλα τα στοιχεία, Κεντροαριστερά , με κυβέρνηση μη ελεγχόμενη από την Ουάσιγκτον. Ας μην ξεχνάμε το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο της εποχής και κυρίως τη Μέση Ανατολή. Για τις συνειδήσεις που αναφέρεις, φοβάμαι πως είναι ακόμα φθηνότερες τώρα.

@ Ελληνίδα, να τα γράψεις και να τα διηγηθείς. Νομίζω πως όποιος έχει και μπορεί να καταθέτει μνήμη ιστορική οφείλει να το κάνει ακόμα και αν είναι τελείως προσωπική η ματιά. Κάθε τι, προσθέτει ψηφίδες στο παζλ.

@ Ερμεία. Σε ευχαριστώ πολύ.

Πολλά βιβλία έχουν γραφτεί για αυτή την υπόθεση, πιστεύω πως αν όχι το σημαντικότερο σίγουρα πολύ πολύ σημαντικό την «Γέννηση του Νεοφασισμού στην Ελλάδα» του Γιάννη Κάτρη που καταγράφει με κάθε λεπτομέρεια το τι συνέβη στον τόπο από το τέλος του εμφυλίου και εντεύθεν. Είναι ιστορικά ακριβέστατο και γραμμένο τόσο καλά, σχεδόν κινηματογραφικά, που νομίζεις πως βλέπεις ταινία του Κώστα Γαβρά.

alombar42 είπε...

Πρόσφορο έδαφος ήταν η πολιτική αναταραχή, η απαίδευτη μάζα και βεβαίως η συμφωνία του Β'ΠΠ που όριζε την Ελλάδα σαν δυτικόφιλη και... κάπως έπρεπε να προκύψει. Οπως το είπες: αν δε γινόταν η χούντα, θα γινόταν κάτι άλλο, γιατί το αριστερό ρεύμα θα δυνάμωνε και οι "φίλοι μας" δεν το ήθελαν αυτό - ίσως αιφνιδιάστηκαν αλλά τελικά αγκάλιασαν τη Χούντα.

Μαύρος Γάτος είπε...

Καλησπέρα φίλε μου Γιώργο! Να καταθέσω και την δική μου εκδοχή;

Όλα αυτά είναι παλιά και δεν έχουν σημασία...

Σήμερα....

ΖΗΤΩ!!!!!!!! η

"Ελλάς Ελλήνων Γενικώς
σε στυλ Τουρκομπαρόκ..."



Καλή Ανάσταση εύχομαι
Μίλτος

Μαύρος Γάτος είπε...

Καλησπέρα φίλε μου Γιώργο! Να καταθέσω και την δική μου εκδοχή;

Όλα αυτά είναι παλιά και δεν έχουν σημασία...

Σήμερα....

ΖΗΤΩ!!!!!!!! η

"Ελλάς Ελλήνων Γενικώς
σε στυλ Τουρκομπαρόκ..."



Καλή Ανάσταση εύχομαι
Μίλτος

Sailor είπε...

Καλησπέρα!
Όλα αυτά είναι παλιά και δεν έχουν
πιά καμιά σημασία.
Ήταν μια φαρσοκωμωδία από όλους
παιγμένη με αληθοφάνεια.
Το αποτέλεσμα το βλέπουμε τώρα.
Τα μάτια είναι τα μοναδικά
που λένε την αλήθεια !

Καλή Ανάσταση !

ο γιος της Θάλασσας !

Silent Altitude είπε...

Αρκετά ενδιαφέρον κείμενο που επιτρέπει σε εμάς που δε τα ζήσαμε από πρώτο χέρι να πληροφορηθούμε άγνωστες πτυχές της Ιστορίας και του Πολιτισμού μας.

Δυστυχώς για μας τους Έλληνες (γιατί Έλληνας αισθάνομαι έστω και αν δεν γεννήθηκα στην Έλλάδα) έχουμε την ικανότητα ή τάση να γινόμαστε ιδανικοί αυτόχειρες.

Στη σημερινή μας κοινωνία δυστυχώς φαίνεται ότι κυριαρχούν ανθρώποι ρηχοί με μνήμη χρυσόψαρου που ξεχνάνε τόσο εύκολα και τόσο συντομα τι υπέφερε και τι υποφέρει ακόμα ο Ελληνισμός εξαιτίας της επταετίας. Το καλυτερο παράδειγμα; ΚΥΠΡΟΣ

Ακόμα μια φορά συγχαρητήρια για το κείμενο, ότι πρέπει για μια θλιβερή επέτειο που έχουμε χρέος ΝΑ ΜΗΝ ξεχνάμε.

Καλή Ανάσταση

Ανώνυμος είπε...

Φανατισμός και μάλιστα άκρατος. Γιατί πυροβολούμε συνεχώς την Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών? Γιατί ουσιαστικά ο σκοπός δεν είναι να πυροβολήσουμε την Χούντα αλλά το κάθε τι που έχει να κάνει με τη θρησκευτική συνείδηση της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού. Αυτός είναι ο στόχος και αυτό δεν είναι ούτε δημοκρατικό ούτε ηθικό γιατί φαίνεται ότι δεν υπάρχει σεβασμός στα όποια πιστεύω των άλλων και αυτή είναι η πραγματική χούντα που πάει να περάσει σήμερα βέβαι χωρίς επιτυχία φυσικά γιατί ο Έλληνας παραμένει και θα παραμείνει και Ελληνας και Χριστιανός.. Μήπως θέλουμε την Ελλάδα Αλβανών Μουσουλμάνων, η την Ελλάδα ψευτοκουλτουριαριδων αθέων? Εγώ προτιμώ το Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών πάντως εάν το συγκρίνω με τα άλλα δύο. Το ίδιο προτιμούν και το 97% τουλάχιστον των Ελλήνων. Εγώ προτιμώ να κάνω Πάσχα και Χριστούγεννα στη χώρα μου ακολουθώντας και τις παραδόσεις της χώρας μου, παρά να κάνω "Πάσχα" στην Κίνα και την Β. Κορέα όπως η Παπαρήγα η καλή η αντί να χαίρομαι το κατσικάκι και το κοκορέτσι μου να πηγαίνω να βλέπω τις εκθέσεις ζωγραφικής του κάθε άσχετου καλλιτέχνη της δεκάρας…

Φίλε Γιώργο, όσο και να προσπαθούν κάποιοι να ξεριζώσουν τον Έλληνα από τις ρίζες και τις παραδόσεις του δεν πρόκειται ποτέ να το καταφέρουν. Απλά γραφικοί και λίγοι θα παραμένουν. Η Ελλάδα θα είναι πάντα χώρα Ελλήνων και Χριστιανών και θα γιορτάζουμε και το Πάσχα και τα Χριστούγεννα έτσι όπως πάντοτε τα γιορτάζαμε.

Εάν αυτό χαλάει κάποιους η δεν τους αρέσει να πάνε στην Κίνα και την Β. Κορέα μαζί με την Παπαρήγα...

Χριστός Ανέστη φίλε Γιώργο καθώς και στους υπόλοιπους φίλους.

NAVAGOS

cyrusgeo είπε...

@Ανώνυμο: Χα-χα-χα! Καλό! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;

Να 'σαι καλά, αδελφέ -- καινούργιο συκώτι έκανα...

Sailor είπε...

Ανώνυμο ? και να γελάσω δεν αξίζει!
Σε αυτή την κοινότητα δεν έχουν καμιά θέση οι Ανώνυμοι.
Οι νονοί,οι προστάτες
οι νταβατζήδες οι μαστρωποί
της ανθρώπινης αξιοπρέπειας δεν έχουν καμιά θέση εδώ σ΄αυτή
την Πατρίδα.
ο γιος της Θάλασσας !

Mikrouli είπε...

Σε ευχαριστώ για τη ζωντανή "ματιά" σε ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας που δεν έζησα αλλά έχω μόνο διαβάσει για αυτό.

Πολύ καλό!

:ο)

Χριστός Ανέστη!

Ανώνυμος είπε...

@cyrusgeo
Εγώ το ξέρω το άλλο με το Τοτό, εσύ ξέρεις το άλλο με τον Αλβανό?

@sailor
Είσαι και χαζούλης φίλε! Πρώτα πρώτα δεν ειμαι ανώνυμος. Εάν δεν ήσουν τόσο μονόφθαλμος θα έβλεπες ότι υπογράφω σαν "NAVAGOS". Δεν έχω BLOG για να φαίνεται κάποιο nick γιαυτο και φαίνεται σαν "ανώνυμος". Εξάλλου ο Γιώργος προβλέπει στο blog του τη δυνατότητα να εκφράζουν τη γνώμη τους όλοι και όσοι δεν έχουν κάποιο blog. Επομένως φίλε σε αυτή την κοινότητα συμμετέχουν όλοι και οι ανώνυμοι εάν δεν έχεις καταλάβει με το μυαλουδάκι σου....
Βέβαια για να καταλάβεις θα πρέπει εκτός από μυαλουδάκι να έχεις και στοιχειώδη δημοκρατικά ιδεώδη...
Επίσης να σε πληροφορίσω οτι είμαι και γνωστός και φίλος του Γιώργου που έχει αύτό το blog. Άρα δεν είμαι τόσο ανώνυμος όσο νομίζεις. Είμαι τόσο ανώνυμος όσο μπορεί να είμαι πίσω από το "NAVAGOS" και ακριβώς τόσο ανώνυμος όσο είσαι και εσύ πίσω απο το "sailor".

Κατάλαβες φίλε? Και εάν δεν σου αρέσει ο αντίλογος ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΘΕΣΗ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ!

Όσο για το εάν γέλασες η όχι ξέρεις δε με απασχολεί καθόλου, όσο για δε τους νταβατζίδες και τους νονούς προστάτες και μαστρωπούς να τα αναφέρεις αυτά σε εκείνους που κάνεις παρέα.Όύτε με ξέρεις ούσε σε ξέρω αλλά εγώ δεν έβρισα κανέναν ΑΡΧΙΦΑΣΙΣΤΑ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΕ!

ΓΙΩΡΓΟ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΟ ΠΟΣΤ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΑΡΚΕΤΑ ΜΑΣ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ 10 ΚΙΛΑ ΤΟ ΕΝΑ, ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΙΜΙΤΕΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑΛΑΚΙΑΣ.....

Ανώνυμος είπε...

Γιώργο sorry που ξεχασα να υπογράψω παραπάνω ο NAVAGOS είμαι.

Υ.Γ υπάρχουν και κολλημένοι που θα αρχίσουν τις παπαριες περί ανωνύμων πάλι....

Πάνος είπε...

Θα ξεκινήσω το σύντομο (ελπίζω) σχόλιό μου, από την ακόλουθη φράση του οικοδεσπότη:

Και δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω και εδώ, την για άλλη μια φορά προδοτική και επαίσχυντη στάση της εκκλησίας που με εξαίρεση ελάχιστους χαμηλόβαθμους ιεράρχες, όχι απλώς ανέχτηκε, αλλά συνεργάστηκε και πρωτοστάτησε στο όνειδος

Η αλήθεια είναι πως ουδείς υψηλόβαθμος ή χαμηλόβαθμος ιεράρχης ή ηγούμενος (πχ από το Άγιον Όρος) εξέφρασε την παραμικρή ενόχληση για τη χούντα (μοναδική εξαίρεση, ο παπα- Πυρουνάκης). Αντιθέτως, οι ιεράρχες επέδειξαν ιδιαίτερο ζήλο για τη στήριξη της «Επαναστάσεως» εκτρεπόμενοι ακόμα και σε αηδείς ύμνους προς «την επί Γης Δέσποινα» - την κυρα Γιώργαινα δηλαδή (αναλυτικά για όλα αυτά έχει γράψει ο ΙΟΣ της Ελευθεροτυπίας – υπάρχουν στο δικτυακό τους τόπο)

Ένα το κρατούμενο η Εκκλησία. Αλλά υπάρχουν κι άλλα: Ο στρατός, για παράδειγμα. Συνεργάστηκε / υποτάχτηκε η μεγάλη μάζα των αξιωματικών στη χούντα, ναι ή όχι; Κι αν δε λάβουμε στα σοβαρά υπόψη το «κίνημα» του Κοκού, μονάχα μια σοβαρή αντιχουντική ενέργεια εκδηλώθηκε μέσα από τις ένοπλες δυνάμεις, αυτή του Ναυτικού – που κορυφώθηκε με τις ενέργειες του «Βέλος».

Αυτό που έκαναν η Εκκλησία και οι Ένοπλες Δυνάμεις (συνεργασία / υποταγή) το έκαναν και πολλοί ακόμα: Η Δικαιοσύνη, η Ακαδημία Αθηνών, τα Πανεπιστήμια. Ανάμεσα στους δικαστικούς, τους ακαδημαϊκούς και τους πανεπιστημιακούς της εποχής υπήρξαν ορισμένοι (ελάχιστοι) που διακινδύνευσαν τη θέση τους – και πολλά ακόμα – αντιτιθέμενοι στη χούντα. Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία τους είτε συνεργάστηκε ευχαρίστως, είτε υποτάχτηκε, χωρίς πολλά πολλά.

Συνολικά η κρατική μηχανή, με τη στενή και την ευρεία έννοια, έπεσε σαν ώριμο φρούτο στην αγκαλιά της χούντας. Από τον ΟΠΑΠ μέχρι τα νοσοκομεία και από τη ΔΕΗ ως τα Υπουργεία, ουσιαστικά η χούντα δεν αντιμετώπισε κανένα σοβαρό πρόβλημα με το κράτος, ούτε με τους κοινωνικούς θεσμούς. Ήταν πολύ φυσικό, γιατί σε επίπεδο εξουσίας (έκφραση της οποίας είναι οι κρατικές /κοινωνικές δομές) η χούντα δεν υπήρξε ΤΟΜΗ, αλλά ΣΥΝΕΧΕΙΑ του μετεμφυλιακού status quo.

Αν αυτό ακούγεται περίεργο, σκεφτείτε πότε απολύθηκαν οι τελευταίοι κρατούμενοι του εμφυλίου. Πότε καταργήθηκαν οι παρακολουθήσεις /το φακέλωμα / τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων / η παντοδυναμία της χωροφυλακής στην ύπαιθρο / πότε νομιμοποιήθηκε το ΚΚΕ / πότε επέστρεψε η μεγάλη μάζα των πολιτικών προσφύγων κλπ. Ο εμφύλιος ΣΥΝΕΧΙΖΟΤΑΝ (μονομερώς) όταν ήρθε η χούντα – και τα βρήκε όλα όσα της χρειαζόντουσαν έτοιμα!

*

Μια ενδιαφέρουσα παράμετρος έχει να κάνει με το πολιτικό προσωπικό της εποχής – αν ληφθεί υπόψη ότι ο Κ. Καραμανλής (η μοναδική πολιτική προσωπικότητα με σχετικό κύρος) βρισκόταν εκτός Ελλάδος. Παπανδρέου (ο υπ’ αριθμ. 1 υπεύθυνος και ένοχος για τα Δεκεμβριανά), Κανελλόπουλος (Μακρόνησος = ο Νέος Παρθενών), ο εσμός των αποστατών με επικεφαλής τον Μητσοτάκη… Με λίγα λόγια ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ από δαύτους με πραγματικό (δηλ. μη πελατειακό) λαϊκό έρεισμα. Και πάνω απ’ όλους αυτούς ο θλιβερός «ανώτατος άρχων», ο Κοκός, ο οποίος ΥΠΕΓΡΑΨΕ το βασιλικό διάταγμα για τη σύσταση της πρώτης χουντικής κυβέρνησης – αντί να πει ορθά κοφτά στον Παττακό να βάλει το στυλογράφο εκεί που ήξερε!

Με άλλα λόγια, σε πολιτικό επίπεδο η χούντα έπαιζε χωρίς αντίπαλο, στο γήπεδό της, το γήπεδο του μετεμφυλιακού κράτους / θεσμών / πολιτικής (για την αριστερά, παρακάτω). Ο «κεντρώος» - δηλαδή ο ψηφοφόρος του Παπανδρέου, δηλαδή ο παλιός ΕΑΜίτης που δεν είχε ξεμπλέξει ακόμα καλά καλά με την Ασφάλεια, μια σκασίλα είχε να ξαναβάλει το κεφάλι του στο ντορβά- για χάρη τίνος; Η χούντα ήταν, σε στρητηγικό επίπεδο, η συνέχεια της ίδιας πολιτικής, με άλλα μέσα. Και η πολιτική (αντικομμουνισμός / κυριαρχία ΗΠΑ κλπ) ήταν δεδομένη για όλους. Με την πάροδο των ετών άλλαξαν κάποια δεδομένα, αλλά εδώ μιλάμε πάντοτε για το 1967.

*

Επειδή το κείμενο παραμεγάλωσε, σταματάω εδώ - και επανέρχομαι με το επόμενο σχόλιο.

Πάνος είπε...

Ας ξεκινήσω το δεύτερο σχόλιό μου και πάλι με ένα απόσπασμα (από σχόλιο) του οικοδεσπότη:

Να το πούμε απλά και καθαρά. Η χούντα των συνταγματαρχών που στην πραγματικότητα πρόλαβε αυτή των Στρατηγών πρόλαβε τις εκλογές από τις οποίες θα προέκυπτε σύμφωνα με όλα τα στοιχεία, Κεντροαριστερά, με κυβέρνηση μη ελεγχόμενη από την Ουάσιγκτον

Η αλήθεια είναι η ακριβώς αντίστροφη: η χούντα μπόρεσε να επιβληθεί επειδή δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα «κεντροαριστεράς». Επειδή αυτό ακούγεται μάλλον τραβηγμένο, σπεύδω να εξηγηθώ.

Με τη λήξη του εμφυλίου, το ΚΚΕ επέλεξε την τακτική «το όπλο παρά πόδα». Όσο περνούσαν τα χρόνια, αυτό μετατρεπόταν στην πολιτική «καμιά συνεργασία με τον ταξικό εχθρό» - του Κέντρου συμπεριλαμβανομένου. Η τακτική αυτή ακολουθήθηκε με μεγάλη συνέπεια από την ηγεσία (που βρισκόταν στο εξωτερικό) αλλά δημιούργησε μεγάλες εσωτερικές τριβές στην αριστερά. Λέγεται (από ιστορικούς, όπως ο Γ. Μαργαρίτης) ότι η αποκήρυξη Πλουμπίδη οφείλεται στο γεγονός ότι ο τελευταίος άφηνε κάποια περιθώρια για συνεργασία με το Κέντρο.

Από την άλλη μεριά, οι καταδιωκόμενοι επαρχιώτες του ΕΑΜ κατέφυγαν στα μεγάλα αστικά κέντρα (κυρίως στην Αθήνα) και επειδή δεν υπήρχε καμιά άλλη δυνατότητα εργασίας, δούλεψαν στο κύκλωμα της οικοδομής – την "ατμομηχανή της ανάπτυξης" εκείνη την περίοδο. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 πολλοί απ’ αυτούς (και μάλλον οι πιο …δραστήριοι τέως ΕΑΜίτες) είχαν ήδη γίνει εργολάβοι, παρέμεναν de facto ακροατήριο του ΚΚΕ, αλλά ψήφιζαν μαζικά Ένωση Κέντρου, δηλαδή Παπανδρέου (με μία και μόνη εξαίρεση, όταν η ΕΔΑ αναδείχτηκε αξιωματική αντιπολίτευση και …κούφανε το σύμπαν).

Να μην ξεχνάμε και τις μεγάλες μάζες των τέως ταγματασφαλιτών, των ανταρτόπληκτων, των παραδοσιακών βασιλικών κλπ, οι οποίοι δεν ήταν μεν απόλυτη πλειοψηφία, αλλά αποτελούσαν ένα σημαντικότατο τμήμα του ελληνικού λαού. Γι’ αυτούς η χούντα (την οποία υποστήριξε έμπρακτα και ο βασιλιάς) δεν ήταν κάτι υποχρεωτικά κακό – για να μην πούμε πως βρισκόταν μέσα στην πολιτική τους «κουλτούρα».

Αυτός είναι και ο (πρακτικός) λόγος που δεν αντέδρασε κανένας στις 21.4.1967. Οι λίγοι, έτσι κι αλλιώς, πιστοί του ΚΚΕ συνελήφθησαν αμέσως. Οι πολλοί (τέως του ΕΑΜ, ψηφοφόροι του Κέντρου) δεν είχαν ούτε την πολιτική βούληση, ούτε καμιά οργάνωση (οι πελατειακές σχέσεις με τους βουλευτές του Κέντρου δεν ήταν βέβαια οργάνωση) αλλά είχαν ξεκάθαρο το πολιτικό πλαίσιο: η Ελλάδα, ακόμα κι αν είχε πρωθυπουργό τον Παπανδρέου, ήταν: α. αμερικάνική αποικία, β. αντικομμουνιστική αποικία και γ. αποικία που τη διοικούσε το βαθύ κράτος (και παρακράτος) με επικεφαλής το Παλάτι. Επιπλέον, το 1967 απείχε από το 1949 μόλις δεκαοχτώ χρόνια…

Μοιάζει λοιπόν αφελής η απορία που διατυπώνεται «μα που ήταν οι οικοδόμοι;» (το έγραψε ο Νίκος Δήμου, στο δικό του επετειακό ποστ). Οι «οικοδόμοι» είχαν ακόμα στο πετσί τους τις διώξεις από το ’45 και μετά, προερχόντουσαν από μια τρομερή ήττα (συντριβή, για την ακρίβεια) και προσπαθούσαν για την κοινωνική τους ενσωμάτωση. Αν άκουγαν όμως από τους σεπτούς φορείς της αστικής τάξης (τους απογόνους των κοτσαμπάσηδων που παρίσταναν την αστική τάξη…) δηλαδή τις ηγέτιδες δυνάμεις της κοινωνίας (πανεπιστημιακούς, οικονομική ελίτ, διοικούσα Εκκλησία, βουλευτές – πολιτευτές κλπ) ένα ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ θα κατέβαιναν στους δρόμους. Όπως το είχαν κάνει για την Κύπρο και για την προάσπιση της δημοκρατικής νομιμότητας (Ιουλιανά) λίγα μόλις χρόνια νωρίτερα – ανταποκρινόμενοι στις προσκλήσεις Κεντρώων ή και Δεξιών πολιτικών.

Είναι ντροπή να αποδίδεται ο ψόγος της μη αντίδρασης στην επιβολή της χούντας στους αγρότες και στους «οικοδόμους». Αλλωνών ήταν η πρώτη και κύρια ευθύνη – και δεν ανταποκρίθηκαν, όπως δεν είχαν ανταποκριθεί (επαρκώς, τουλάχιστον) και στην Κατοχή.

Και βέβαια είναι λάθος να γίνεται λόγος για «κεντροαριστερά» στα 1967.

*

Για τα πολιτιστικά κλπ, σε επόμενο (τελευταίο) σχόλιο.

Πάνος είπε...

Ο οικοδεσπότης δίνει χαρακτηριστικά παραδείγματα παραγωγής πολιτισμού, τα χρόνια πριν τη χούντα (Μίκης, Ρίτσος, Επιτάφιος, Χατζιδάκις, μπουάτ, Μαυρουδής κλπ) και καταλήγει:

Το τι έγινε στην Ελλάδα από το 58 περίπου μέχρι το φονικό του 67 , είναι κάτι που αν το συλλάβει κανείς θα ζαλιστεί

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι ακριβώς έτσι. Σε πολλές ακόμα χρονικές περιόδους του εικοστού αιώνα ως το 1967 (και σχεδόν πάντοτε σε δύσκολες ή τραγικές πολιτικές ή εθνικές συνθήκες) παρατηρήθηκαν ανάλογες εξάρσεις και επιτεύγματα. (Ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι, μεγάλη ποίηση και λογοτεχνία, «γενιά του ‘30» κλπ). Οι Θεοδωράκης – Χατζιδάκις υπήρξαν πράγματι οι κορυφαίοι της δεκαετίας του ’60 – αλλά παρέμειναν κορυφαίοι και στις επόμενες δεκαετίες, μετά τη χούντα.

Εδώ, νομίζω, βρίσκεται ο κόμπος: με την πτώση της χούντας απελευθερώθηκε μια τεράστια δυναμική – μεταξύ των άλλων και στο πεδίο του πολιτισμού. Μεγάλο μέρος της εξατμίστηκε, αλλά πολλά πράγματα έμειναν και σήμερα τα θεωρούμε αυτονόητα (πχ η εμπέδωση της θεσμικής τάξης στο πολίτευμα αλλά και η αναγνώριση της σημασίας της λαϊκής μουσικής – ο Μπιθικώτσης στο Ηρώδειο). Το εκκρεμές κινήθηκε αποφασιστικά προς την άλλη πλευρά, την αντιδιαμετρική της χούντας. Το ότι δεν έμεινε εκεί, αλλά ισορρόπησε κάπου …στη μέση, ήταν μάλλον φυσιολογική εξέλιξη.

Ήδη οι δυνατότητες στο πεδίο του πολιτισμού είναι (θεωρητικά) απεριόριστες. Καμιά σχέση με τη θλιβερή περίοδο της χούντας ή την επίσης θλιβερή περίοδο ΠΡΙΝ τη χούντα, όπου τα πάντα καθοριζόντουσαν από καθεστωτικές (δεξιές) ή κομματικές (αριστερές) νόρμες.

Η χούντα έφερε πολλά πράγματα «πίσω» αλλά λειτούργησε και ως καταλύτης για την απελευθέρωση της ελληνικής κοινωνίας από παραδοσιακούς της καταναγκασμούς (το «πατρίς θρησκεία οικογένεια» είναι ένας μονάχα από τους καταναγκασμούς που χρεοκόπησαν, αν και τελευταία τείνει να επιστρέψει …εξ αριστερών!). Νομίζω ότι είναι λάθος να αποδίδουμε υστερήσεις /παθολογίες / φτήνιες του σήμερα αποκλειστικά στην περίοδο της χούντας – ιδιαίτερα στον τομέα του πολιτισμού.

*

Φίλε Δύοντα – Ανατέλλοντα, αυτά τα ολίγα ως συμβολή στον προβληματισμό που προκάλεσε το κείμενό σου. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

MainMenu είπε...

Γιώργο Χρόνια Πολλά. Εύχομαι να βρεθώ ξανά κάτω από το ραδιοφωνικό σου φεγγάρι και να σαλέψω για τα καλά!

Το κείμενο σου ανατρέπει ένα μύθο που βόλεψε πολλούς...ότι δήθεν η χούντα έσπρωξε τους αριστερούς καλλιτέχνες γιατί μετά πουλούσαν επανάσταση. Αν δεν ήτανε η Χούντα ένας Θεός ξέρει που θα έφτανε ο πολιτισμός. ΤΟ δυναμικό ήταν ανάλογο κι ίσως και καλύτερο από τη γείτονικη Ιταλία. Αλλά όταν ο Παζολίνι έβγαζε τις Αραβικές Νύχτες, εμείς έπρεπε να ξεσκατίζουμε την αστική μας τάξη. Κάπου εκεί στα μέσα του 60, με κατι 1-1-4 κτλ τα βρηκε σκούρα και φώναξε το μπαμπά στρατό.

Τέλος πάντων. Χριστός Ανέστη!

Sailor είπε...

Γεια σου NAVAGOS!
Πιο καλά χαζούλης με χαμόγελο
για τη Ζωή, παρά έξυπνος σαν
και σένα.
Άσε τα δημοκρατικά σου ιδεώδη
για κανέναν άλλο.

ο γιος της Θάλασσας !

cyrusgeo είπε...

@πάνος: Κατ' αρχήν, νομίζω πως η πολιτιστική παραγωγή μιας κοινωνίας δεν είναι καθόλου άσχετη με τα πολιτικά της ρεύματα.

Τα παραδείγματα που φέρνεις μάλλον επιβεβαιώνουν την άποψη του ΔΑ. Η "γενιά του '30" άνθισε καθώς η χώρα βρισκόταν σε περίοδο επούλωσης τραυμάτων και ανέβαινε σε όλα τα επίπεδα -- μια πορεία που κόπηκε απότομα με τον Β' Π.Π. και την κατοχή. Κατά τον ίδιο τρόπο, η "γενιά του '60" άνθισε σε μια περίοδο που η χώρα ανάρρωνε από τον εμφύλιο, και η ανοδική της πορεία (που δεν είναι καθόλου άσχετη με την άνοδο της αριστεράς) κόπηκε απότομα με τη χούντα. Μόνο που αυτή η δεύτερη (απ' αυτές που εξετάζουμε) άνθιση ήταν πολύ πιο πλούσια λόγω των γενικότερων κοινωνικών συνθηκών -- άλλωστε, είχαν περάσει 30 χρόνια.

Το γεγονός ότι ο Χατζιδάκις και Θεοδωράκης παρέμειναν οι κορυφαίοι τραγουδοποιοί και μετά τη χούντα -- μέχρι και σήμερα -- επίσης συνηγορεί υπέρ της άποψης του ΔΑ. Τα χρόνια της χούντας, εάν είχε συνεχιστεί εκείνη η ανοδική πορεία, ο σπόρος τους θα είχε βρει πρόσφορο έδαφος, και ίσως εξελίσσονταν και οι ίδιοι περισσότερο -- ο Θεοδωράκης έχει πάρα πολλά χρόνια να γράψει τραγούδι της προκοπής (τα "συμφωνικά" του έργα και τις όπερες καλύτερα να μην τα πιάσω στο στόμα μου...).

Λες ότι η πολιτιστική παραγωγή πριν τη χούντα καθορίζονταν από καθεστωτικές (δεξιές) ή κομματικές (αριστερές) νόρμες. Σωστά. Αλλά αυτό συμβαίνει σε κάθε κοινωνία όπου υπάρχει έντονη πολιτικοποίηση. Αυτή η φάση πιθανώς θα μετεξελισσόταν σε κάτι ακόμη πιο γόνιμο. Αλλά οι συνταγματάρχες δεν μας έδωσαν την ευκαιρία να δούμε κάτι τέτοιο.

Επίσης διαφωνώ με την εκτίμησή σου ότι η χούντα λειτούργησε και ως καταλύτης για την απελευθέρωση της ελληνικής κοινωνίας από παραδοσιακούς της καταναγκασμούς. Οι καταναγκασμοί αυτοί (τύπου "πατρίδα - θρησκεία - οικογένεια") επιτάθηκαν κατά τη διάρκειά της, και μετά απλώς πέρασαν σε μια περίοδο (αργής...) παρακμής. Σήμερα, δε, ζουν και βασιλεύουν, μόνον που δεν εκφράζονται πλέον τόσο ανοιχτά από τους πολιτικούς -- στους πολίτες, όμως, δεν έχουν πεθάνει, όπως αποδεικνύουν και τα περίπου 3 εκατομμύρια υπογραφές που μάζεψε ο αρχιεπίσκοπος σε εκείνο το απαράδεκτο "δημοψήφισμα" που έκανε ο ίδιος.

Πολλά έγραψα, και αρχίζω να χάνω τον ειρμό μου.

Φιλικά.

Ανώνυμος είπε...

@sailor Γεια σου και σένα.

Είναι λογικό επόμενο όταν κάποιος δεν αναγνωρίζει το λάθος του λόγω εγωισμού και κολλήματος, να το γυρίζει το τροπάρι στο πιο χαλαρό και στο πιο "υπέρ άνω". Ξεχνάει τους νταβατζιδες, τους προστάτες τις "κλειστές κοινότητες" και τις προσωπικές αιχμές και "κοσμητικά επίθετα" και απλά περιαυτολογεί άσκοπα αποφεύγοντας την απάντηση στην απάντηση.. Εξάλλου τι να πεί? Το να λες 2 φορές μαλακίες μπορεί και να τριτώσει και τότε γίνεται και αυτοδικαίως η απονομή...
Αυτό το υφάκι το έχω φάει στη μάπα πολλά χρόνια τώρα από πολλούς ανάλογους συνομιλιτές και δε με συγκινεί καθόλου. ¨Aσε που είναι "Standard" συμπεριφορά προβλεπόμενη και προκαταλαμβανόμενη... Η κατσίκα δεν πρόκειται να μασίσει ταραμά? Μασάει μασάει...

Γεια χαρά φίλε "δημοκράτη"!

Ανώνυμος είπε...

Φτου!

Πάλι ξέχασα να βάλω υπογραφή...

Το παιδί της θάλασσας που ψαρεύει κάτι "ψάρια" ναααααα με το συμπάθιο...

NAVAGOS

cyrusgeo είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
apousia είπε...

Xρόνια Πολλά,δύοντα!
Να είσαι πάντα γερός κι η ζωή σου γεμάτη όμορφες στιγμές..
Να είναι πάντα καλά όλοι αυτοί που ομορφαίνουν τις μέρες σου..
Την αγάπη μου!

alombar42 είπε...

Γιατί πυροβολούμε συνεχώς την Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών?

Από μια άποψη έχεις δίκιο - αφού είναι ήδη νεκρή.

Κατά τα άλλα, ωραία θα ήταν μια Ελλάδα Μορφωμένων Εμβίων. Δυστυχώς, κατά παράφραση του ΚΥΡ:
Ο λαός θέλει,
οι κυβερνήσεις μπορούν,
αλλά η Εκκλησία βαράει :)

--
Σημειώσεις για να θυμάμαι:
1) η δημοκρατία οφείλει να αποδέχεται και τους συστηματικούς εχθρούς της, όπως η Εκκλησία
2) ο νεοφασισμός φοράει το ένδυμα της δημοκρατίας, γιατί περνάει πιο εύκολα τα μηνύματά του

alombar42 είπε...

Παίρνετε μία ντουζίνα τανκς
ένα μυστρί και μία πλάκα
κι αφού ξορκίσετε το Μαρξ,
θεμελιώνετε ατάκα.

Διαλέγετε ένα πτηνόν
εί δυνατόν με δυο κεφάλια,
το στήνετε στον Υμηττό,
με τα φτερά του σαν βεντάλια.

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών,
άνευ βουλής και εκλογών.
Ετσι τα έθνη μόνο ζουν,
ταρατατζούμ.

Ανώνυμος είπε...

Σημειώσεις για να παρατηρήσω:
1) η δημοκρατία οφείλει να αποδέχεται και τους συστηματικούς εχθρούς της, όπως η Εκκλησία

2) ο νεοφασισμός φοράει το ένδυμα της δημοκρατίας, γιατί περνάει πιο εύκολα τα μηνύματά του

Απάντηση¨

1)Η δημοκρατία οφείλει να αποδέχεται και τούς συστηματικούς εχθρούς της, όπως τους κομμουνιστές. (Αρκεί να δει κανείς τι είδους δημοκρατία υπήρξε και υπάρχει στα ολοκληρωτικά καθεστώτα και τις δικτατορίες του προλεταριάτου της πρώην ΕΣΣΔ και των πρώην ανατολικών χωρών, Κίνα, Β. Κορέα κλπ) Να θυμίσω εδώ ότι οι λαοί αυτοί που ελευθερώθηκαν από τον κομμουνισμό έκαναν κωλοτούμπες από τη χαρά τους και επέστρεψαν και στη θρησκεία.... Αυτό μας δείχνει πολλά.....

2)Ο Κομμουνισμός και η ψευτοκουτλουρίαση φοράνε το ένδυμα της δημοκρατίας, γιατί περνάνε πιο εύκολα τα μηνύματά τους. Όμως οι περισσότεροι πλέον γνωρίζουν και δε μασάνε κουτόχορτο....

NAVAGOS

Ανώνυμος είπε...

Φίλε Γιώργο.

Με την ευκαιρία της ονομαστικής σου εορτής σήμερα 24-4-06 σου εύχομαι χρόνια πολλά με ευτυχία και υγεία.

Να είσαι πάντα καλά και η σκέψη μου είναι πάντα κοντά σου να ξέρεις γιατί είσαι και καλός φίλος και υπέροχος άνθρωπος.

Με εκτίμηση και ειλικρινή φιλία

Χρήστος (NAVAGOS).

alombar42 είπε...

Navagos:

Μήπως μπερδεύεις τον Κομμουνισμό (ιδεολογία) με τις χαριτωμένες προσπάθειες υλοποίησής του;

Το καθεστώς των πρώην ανατολικών χωρών ξεκίνησε μεν με αγαθές προθέσεις, αλλά καμμιά σχέση τελικά δεν είχε με Κομμουνισμό - από δικτατορία του προλεταριάτου έγινε δικτατορία του κόμματος - ένα άλλο πρόσωπο του ολοκληρωτισμού.

(συντομογραφίες, άντε να επικοινωνήσεις έτσι, αλλά τέλος πάντων αυτό έχουμε)

JustAnotherGoneOff είπε...

Μπορεί εγώ να μην έχω άμεσα βιώματα από τη χούντα - θυμάμαι τα τανκς στην Γρηγορίου Λαμπράκη, τότε Αθηνών, στον Κορυδαλλό τότε με το Πολυτεχνείο - αλλά σχόλια σαν του Ναυαγού αποδεικνύουν πως το πνεύμα της δήθεν Επανάστασης επιβιώνει ως μια κρυφή προσδοκία να (ξανα)μπουν όλα κάτω από την τάξη του μπαμπούλα της χωροφυλακής, του λιγωμένου για λεφτάααα παπά και της βίτσας του χουντοδιδάσκαλου. Α ξέχασα, και μη εξαιρετέου και του κομμουνιστοφάγου. Περαστικά του Ναυαγού, απέδειξε ότι ο σπόρος του Διχασμού είναι ακόμη ατόφιος μέσα του.

Μια παρατήρηση να προσθέσω, από κάτι που είχα γράψει παλιότερα σε ένα ποστ:

"Ο καλός φασίστας πρέπει να έχει τη λέξη Δημοκρατία ωσάν ευαγγέλιο και φραγγέλιο. Διότι πρέπει να επικαλείται συνεχώς το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. Η Δημοκρατία για τον καλό φασίστα είναι το άλλοθι της ύπαρξής του και πρέπει να το σεβαστεί αυτό όσο ακόμη αυτή η Δημοκρατία υπάρχει".

ΥΓ Καλά, ο Μπιθικώτσης δεν αδόταν ως επίσημος τραγουδοποιός της χούντας σε κείνη τη"ρωμαϊκή" φιέστα στο Παναθηναϊκό Στάδιο;

cyrusgeo είπε...

Ρε παιδιά, μη μασάτε -- πλάκα κάνει ο Ναυαγός. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να τα πιστεύουν αυτά τα πράγματα. Εγώ είχα γράψει σεντονάκι για απάντηση και μετά το έσβησα -- τζάμπα ο κόπος.

cyrusgeo είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
JustAnotherGoneOff είπε...

Α!

not me just us είπε...

Ευχαριστώ όλους για τη συμμετοχή και τις παρατηρήσεις. Όχι, δεν αποδέχομαι τον χαρακτηρισμό του κειμένου ως «φανατικού» μάλλον επιεικές είναι σε σχέση με τη συσσωρευμένη ζημία που έχει προκαλέσει η 21η Απριλίου και η προδικτατορική δεξιά στην Ελλάδα.

Θα «απαντήσω» ή μάλλον θα επιχειρήσω να διαλεχθώ με εξαιρετικά και εν πρώτοις πολύ σωστά σημεία που βάζει ο Πάνος.

Είτε εδώ, είτε ίσως και σε καινούργιο post, αργότερα σήμερα μάλλον προς το βραδάκι.

Ναυαγέ, το σύνθημα Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών δεν είναι δικό μου εφεύρημα, ήταν το κυρίαρχο μότο της δικτατορίας. Στοιχειώδης γνώση σημειολογίας και συμβολισμών καθιστούν εξαιρετικά ευανάγνωστη την επιλογή. Τα λοιπά περί Κορέας, είναι αστεία.

Ευχαριστώ για τις ευχές και, όπως είπα θα επανέλθω αργότερα μόλις βρω χρόνο για να δούμε κάποια πολύ ενδιαφέροντα που γράφτηκαν.

Marialena είπε...

Καλημέρα αγαπητέ μου Δύοντα, Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη σε σένα και την οικογένειά σου! Εγώ ήμουν νήπιο όταν τελείωσε η χούντα και έχω μείνει με αντικρουόμενες απόψεις για την επίδραση της δικτατορίας στον τόπο. Πολιτικά την απεμπολώ και προσπαθώ να διακρίνω το ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων στην επιβολή και διατήρησή της, αλλά μένω και με την απορία του πριν και του μετά!
΄Εχουμε την τάση να ξεχνάμε ακόμα και την πρόσφατη ιστορία μας εμείς οι Έλληνες. Να μην ανασκαλέψουμε τα κακώς κείμενα, τους κρατούντες την εξουσία, τη γενιά που ανδρώθηκε εν μέσω χούντας και μεταπολίτευσης. Ως πότε?
Σε φιλώ με εκτίμηση, Μαριαλένα

Λαμπρούκος είπε...

Ίσως το μόνο καλό που έκανε η Χούντα των Χουνταίων, είναι που όργωσε το χώμα κι ανθίσαν τα λουλούδια που ανέφερες. Όμως δεν την ευχαριστώ για τίποτε, και βέβαια ούτε γι αυτό. Εϋχομαι να είναι καταρραμένοι!

OldSkipper είπε...

Δεν "γνωρισα" την χουντα - το πρωτο μου ξυπνημα ηταν στα γεγονοτα της Νομικης το '73. Βρεθηκα τελειως τυχαια εξω απο την Νομικη και θελησα να μαθω τι γινεται. Η αγαρμπη αντιμετωπιση απο τους μπατσους μου εδωσε να καταλαβω οτι "κατι δεν παει καλα" και ηταν η αφορμη να κανω μερικες ερωτησεις.

Δεν ανηκω σε αυτους που θελουν να ξεχασουν - αλλα αισθανομαι τελειως αναρμοδιος για το θεμα. Μια σοβαρη επιστημονικη μελετη δεν εχει γινει ακομα - μαλλον γιατι θα εθιγε τα δυο μεγαλυτερα κομματα.

Ευχαριστω τον Ανατελλοντα-Δυοντα και τον Πανο γιατι κατεθεσαν προσωπικες μαρτυριες και σκεψεις. Απο τις προσωπικες μαρτυριες θα ξεκινησουν οι μελετητες καποτε για να βρουν την αληθεια.

Επισημαινω ενα ενδιαφερον ποστ της Ληδας (επαγγελματιας στον χωρο της τεχνης ου μην και του J2EE) σχετικα με την πολιτιστικη "προσφορα" της χουντας.

Krotkaya είπε...

Gennithika 10 xronia argotera, opote oli mou i pliroforisi pigazei apo vivlia, istories twn goniwn mou kai afierwmata ston tupo.
Einai nomizw alitheia pws upirxe polu simantiki kallitexniki paragwgi stin ellada prin to 67, tin opoia i Xounta karatomise vevaia, opws kathe diktatoria.
Apo plevras politikis kia dimokratias omws to elleima itan terastio, kai i xounta aplws mia glafuri sunexeia kai epideinwsi aftou pou sunevaiane kai prin. Ta makronisia den anoixan to 67, alla polu nwritera ki oi fimologies peri notheias se ekloges klp gnwstes se sas perisstotero apo o,ti se mena.

Kata ta alla, den borw na mi sumfwnisw 100% me osa eipe o Alombar.
ta sevi mou kai tis efxes mou se olous, ligo kathusterimena...

Ανώνυμος είπε...

Εις το όνομα της Ελλάδας δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας, εις το όνομα της Ελλάδας φυλακίσθηκε ο Γέρος του Μωριά, εις το όνομα της Ελλάδας ήρθε η δικτακτορία Μεταξά, εις το όνομα της Ελλάδας επιχείρησαν να δολοφονήσουν τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εις το όνομα της Ελλάδας ανέλαβε την διακυβέρνηση του τόπου η χούντα των Συνταγματαρχών... εις το όνομα της Ελλάδας... συνεχείς βιασμοί αυτού του τόπου και ο βιαστής συνεχώς να βιάζει εις το όνομα του βιασθέντος... έρμη Ελλάδα!!!

(c) Ο φέρων το φως

not me just us είπε...

Προσπαθώντας να αποφύγω την πολυλογία και τις επαναλήψεις Πάνο, συμφωνώ απόλυτα με το πρώτο σου σχόλιο, στο οποίο νομίζω δίνεις μια σειρά από «λεπτομέρειες» του πολιτικού περιβάλλοντος της εποχής, με τις όποιες τόσο σε επίπεδο γεγονότων όσο και επίπεδο τοποθέτησης δεν μπορεί κανένας στοιχειωδώς αντικειμενικός σχολιαστής να κάτσει «απέναντι».

Η χούντα πράγματι δεν ήταν τίποτα άλλο , σε τελευταία ανάλυση, από τη «φυσική συνέχεια» του μετεμφυλιακού εφιαλτικού σκηνικού και της πρωτόγονης δεξιάς παντοκρατορίας στα πράγματα..

Υπενθυμίζεις και πολύ καλά κάνεις κάποιες πολύ χαρακτηριστικές πτυχές που έστω και σε συμβολικό επίπεδο (δήλωση Κανελόπουλου για νέους Παρθενώνες) αναδεικνύουν το βαθύ σκοτάδι της περιόδου. .

Σε ότι αφορά στο δεύτερο σχόλιό σου, αν θυμάμαι καλά ο Ηλίας Ηλιού ήταν που μετά την προβοκάτσια της ζάχαρης έφερε το όνομα του Παπαδόπουλου μέσα στη Βουλή.

Επίσης, δεν θα πρέπει να λησμονούμε τον ΙΔΕΑ (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών) που συνεστήθει με προτροπές ξένων κέντρων και που κυριολεκτικά έθρεψε το φίδι.

Δε νομίζω τουλάχιστον να απέδωσα ψόγο είτε στους αγρότες είτε σε άλλες ομάδες για τη μη αντίδραση. Αν φάνηκε κάτι τέτοιο, λάθος μου. Ο κόσμος, ήταν ήδη εξαιρετικά κουρασμένος και τραυματισμένος και η ανάλυση που κάνεις σωστή και σε αυτό το σημείο. Ασφαλώς και στη συγκεκριμένη συγκυρία εξέλιπε η Πολιτική Πρωτοπορία- αν και δεν ξέρω τι θα είχε γίνει, αν για παράδειγμα είχε υπάρξει μια μαζική κάθοδος στους δρόμους την 22α Απριλίου. Θα είχε υποχωρήσει η χούντα; Ή θα είχαμε τραγωδία αντίστοιχη με αυτή της 11ης Σεπτεμβρίου 1973 στη Χιλή;

Η αποκήρυξη του Πλουμπίδη που αναφέρεις, είναι μία από τις πλέον τραγικές στιγμές στην ιστορία της Ελληνικής Αριστεράς.

Ωστόσο για το τελικό σου συμπέρασμα ,για την Κεντροαριστερά, έχω τις αμφιβολίες μου.

Η ΕΔΑ μπορεί να μην ήταν πια εκλογικά η δύναμη που την έφερε στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με 24% το 58 , ωστόσο η πιθανότητα μιας ευρύτερης συνεργασίας, δυνάμει υπήρχε. Εκτός αν πάμε στην κριτική περί χρουτσωφικού ρεβιζιονισμού τον οποίον προσάπτουν κάποιοι κύκλοι στην ηγεσία της ΕΔΑ για την πρακτική της. Νομίζω πως αν δει κανείς το συνολικό σκηνικό της εποχής, οι δυνατότητες για μια κοινωνική κεντροαριστερή δυναμική, ήταν απόλυτα υπαρκτή.


Στο τελευταίο σου σχόλιο, συμφωνώ, διαφωνώντας.

Συμφωνώ στην ανάλυση, κυρίως σε όλα όσα αναφέρεις για τη γενιά του 30 κλπ, ωστόσο, η περίοδος της δικτατορίας, προκάλεσε κατά τη γνώμη μου αρκετά παράπλευρα προβλήματα που επηρεάζουν τον πολιτισμό. Η καθεστωτική επιβολή του κιτς (πολεμικές αρετές των Ελλήνων και άλλα φαιδρά) ο ρόλος της τηλεόρασης με τα πρώτα τηλεπαιγνίδια και την παιδεία «περνάμε καλά» (Bingo, Μαστοράκης κλπ) σε συνδυασμό με την καθίζηση της σκέψης και της ταξικής συνείδησης ετοίμασε το έδαφος για το τι ακολούθησε. Μπορεί ο κόσμος, ένας κάποιος κόσμος να άκουγε το BBC στην ιστορική Ελληνική Υπηρεσία ή να κρυφάκουγε κάποια τραγούδια του Μίκη, αλλά η συνολική συνείδηση που εμφυτεύθηκε και καλλιεργήθηκε ήταν αυτή της σιωπής και της αποδοχής.

Με την μεταπολίτευση, έγινε το τεράστιο ξόδεμα όλων των αριστερών συνθημάτων που έμειναν αδρανή τόσα χρόνια –τόσο πολιτικά όσο και πολιτισμικά για να γίνει η τελική εκτόνωση με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ της πρώτης περιόδου και την τελική αποσάθρωση κάθε ονείρου μέσα από το βόλεμα και το κολλητιλίκη. Η κοινωνία σήμερα είναι φοβάμαι βαθύτατα απολίτικη, ο «πολιτισμός» είναι ο προβαλλόμενος από τα media, η Ελλάδα «ζει το μύθο της» ξανά μέσα από τη Eurovision κοκ.

Όχι, δεν αποδίδω αποκλειστικά στη χούντα το πολιτισμικό κατάντημα.

Η Αριστερά και κυρίως η ορθόδοξη λεγόμενη Αριστερά, έχει για μένα πολύ μεγάλες ευθύνες μέσα από το πώς διαχειρίστηκε τα πράγματα μετά την Χούντα, όταν αντί να σταθεί αρωγός σε ρεύματα και δημιουργούς που ήταν στους κόλπους της στη δεκαετία του 70 και του 80, προτίμησε να βγάλει το ρεμπέτικο από το σεντούκι και να το κάνει πρόταση. Δεν είμαι κατά του ρεμπέτικου. Δεν μπορώ να είμαι κατά κανενός αυθεντικού μουσικού ιδιώματος. Ωστόσο ο ρόλος της Αριστεράς στον Πολιτισμό, όφειλε και κυρίως μπορούσε να είναι πολύ πιο ευρύς και πολύ πιο πρωτοπόρος. Όπως ήταν μέσα στο χρόνια της Κατοχής με το θέατρο του Βουνού και όχι μόνο. Και να πεις πως έλειπαν τα φωτισμένα μυαλά; Μα τα φωτισμένα μυαλά, στην Αριστερά ήταν. Από τους μεγάλους Δασκάλους, όπως ο Γληνός και η Σ.Μ.Παπαδάκη , μέχρι την Ασπασία Παπαθανασίου.

Σταματώ εδώ, γιατί πάει πολύ μακριά η βαλίτσα…

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τις παρεμβάσεις σου Πάνο.

not me just us είπε...

@cyrusgeo απέφυγα να επαναλάβω όσα λες, ναι, νομίζω πως διευκρίνισες πολύ καλά κάποια σημεία της λογικής με την οποία γράφω, απλά προσπαθώ, όσο είναι δυνατόν να αποφύγω τα «σεντόνια» με αποτέλεσμα πολλά να μπαίνουν ως αυτονόητα χωρίς να είναι πάντα….

@mainmenu, κάθε Δευτέρα με τις 10 το βράδυ ώρα Ελλάδος, από το site του Astra που δίνω δίπλα στους δεσμούς, μπορείς να «σαλεύεις» όσο θέλεις….Σε ποια Αστική Τάξη αναφέρεσαι; Είχαμε ποτέ κάτι τέτοιο μέσα στην Ελληνική επικράτεια;

@alombar42 , έτσι και χειρότερα!

@Jago, ναι δυστυχώς… Ο μακαρίτης, το έκανε και αυτό…Αλλά ας μην ξεχνάμε πως ήταν απλά ένας τραγουδιστής (μεγάλος) κατά βάση αστοιχείωτος. Γνωστό είναι άλλωστε πως την πρώτη φορά που βρέθηκε αντιμέτωπος με τα ποιήματα του Ρίτσου στον Επιτάφιο, ήθελε να το βάλει στα πόδια, γιατί δεν κατάλαβε τίποτα….Τι να κάνουμε;

@ Μαριαλένα, σε ευχαριστώ πολύ…Η αμνησία, η πολιτική αμνησία είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για την ανακύκλωση των συμφορών.

@Λαμπρούκο, ναι στις … «κατάρες» σου. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, ουδέποτε συμφώνησα με την μετατροπή της θανατικής καταδίκης τους σε ισόβια. Συνεχίζω να πιστεύω, πως έπρεπε να στηθούν στον τοίχο.

@Oldskipper ευχαριστώ για την παρέμβαση αλλά και για το link. Πολύ ενδιαφέρον πράγματι.

@Krotkaya, τα καθεστώτα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, καρατομούν. Είτε από αδιαφορία είτε από αντιπαλότητα είτε γιατί ενεργούν μόνο υπέρ των κολλητών τους. Και αυτή τη στιγμή, όταν το υπουργείο πολιτισμού απορρίπτει ένα κονδύλι των 400 ευρώ για να πάει ένας Έλληνας συνθέτης της σύγχρονης λόγιας μουσικής να παραλάβει το βραβείο του στη Βιέννη…ενώ την ίδια ώρα δίνει 200.000 ευρώ σε μία ρεμπέτικη κομπανία του τρέχα γύρευε για περιοδείες (λέγε με αρπαχτή) έχεις να κάνεις με την ίδια καρατόμηση ακριβώς, με την ίδια συμπεριφορά της εξουσίας προς όποιον δεν την γλύφει.

@ Ανώνυμε Εωσφόρε, στο πρόσωπο του Καποδίστρια, δολοφονήθηκε η Ελλάδα και επικράτησαν δια παντός οι κοτζαμπάσηδες. Και μπορεί το Φανάρι να μην ήταν άμεσα μπλεγμένο στην υπόθεση, αλλά , εξυπηρετήθηκε με τον καλύτερο τρόπο η μονίμως δικτατορεύουσα την κοινωνία Εκκλησία..

Ανώνυμος είπε...

Αγαπητέ Δυων Ανατελλων, αν και με την απάντησή μου, μάλλον χάνω το θέμα, να σου πω πως οι μόνιμα δικτατορεύοντες την κοινωνία, δεν μπορούν, για λόγους νοηματικούς να είναι οι εκκλησίες, οιασδήποτε θρησκείας. Οι μόνιμα δικτατορεύοντες τις κοινωνίες είναι τα Ιερατεία, τα οποία ακούν εξουσία, που δεν πήραν από πουθενά.
Ελπίζω να δεχτείς την πρότασή μου αυτή, ως συμπληρωματική της δικής σου.

(c) Ο φέρων το φως

not me just us είπε...

Έχεις απόλυτο δίκιο και σε ευχαριστώ πολύ για την διόρθωση/έπισήμανση. Βεβαίως και εδώ υπάρχει νερό για να κυλήσει συζήτηση, να δούμε δηλαδή ποια θρησκεία δημιουργεί το πλαίσιο για να ανθήσει το Ιερατείο. Αλλά, αυτό το λέγω χάριν διαλεκτικής. Έχεις δίκιο.

Ανώνυμος είπε...

ΠΡΕΖΕΜΠΟΡΟΙ-ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!
Η 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΚΕΣΑΤΙ ΜΑΣ!
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΧΟΥΝΤΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΚΟΚΑΙΝΗ ΠΟΥ ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ ΜΕ ΜΑΥΡΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!

Ανώνυμος είπε...

Ξυπνιστε ΕΛΛΗΝΕΣ!!!! ΟΚΑΙΡΟΣ ΕΦΤΑΣΕ ΠΑΛΙ.....ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΛΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΞΙΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΟΠΩΣ ΟΙ ΠΡΩΠΑΤΟΡΕΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΑΝΑΦΕΡΩ : ΠΑΤΑΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΕΖΟΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΣΤΑ ΙΣΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΑΛΙ.....ΓΙΑΤΙ ΚΟΝΤΕΥΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΕΙΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΑΣ....ΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΤΩΡΑ ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΞΟΥΝ...
ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ..ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΘΑ ΤΟΥ ΠΩ....ΡΕ ΚΟΥΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ..ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ....ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΜΟΥΝΙΣΤΗΣ?Ο ΜΑΟΤΣΕΤΟΥΝ? ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΤΡΑΤΟ? Ο ΦΙΔΕΛ ΚΑΣΤΡΟ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΤΟΥ?????ΕΕ?? Ι Ο ΤΣΕΓΚΕΒΑΡΑ???? ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΤΟΥ...ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΚΟΥΜΟΥΝΙ...ΠΑΝΕ ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΠΟΘ ΕΚΑΝΕ ΤΟ Ε.Α.Μ..... ΗΡΘΕ ΠΑΛΙ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ....
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ ΖΗΤΩ Η 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2007...ΝΑΙ ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΩ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΑΖΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΤΑΞΗ ΣΤΟ ΧΑΟΣ ΠΟΘ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΥΜΟΥΝΙΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΝ...ΕΝΩΘΕΙΤΕ!!!!
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ

Ανώνυμος είπε...

Τι να πω κι εγώ; Ούτως ή άλλως κι η μάνα μου γεννήθηκε μετά το πραξικόπημα. Θέλω να πω, είμαι πολύ μικρός και αυτά τα πράγματα δεν τα έζησα...
Πάντως, πιστεύω στου "ουδέν κακόν αμιγές καλού", δηλαδή, ενώ η Χούντα έκανε τόοα κακά στην Ελλάδα, στην πραγματικότητα προέβαλε στα μάτια της Ανθρωπότητας την ηλιθιότητά της. Θέλω να πω, ότι ο Κομμουνισμός, για παράδειγμα, διώκειτο και πριν την Δικτατορία. Έπρεπε να γίνει αυτό για να νομιμοποιηθεί. Το ίδιο συνέβη και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Φασισμό. Έπρεπε να γίνουν όλα αυτά τα ευτράπελα για να συνειδητιποιήσει η Ανθρωπότης για την φαυλότητα των θεωριών αυτών. Το Σύνταγμα του 1974/86 το αποδεικνύει αυτό!
Εντάξει, η χούντα έπραξε πολλά κακά, αλλά απλώς πιστεύω πως χωρίς αυτη η Ελλάδα θα ήταν σε χειροτέρα κατάσταση.
Ίσως, επαναστατικό αυτά που λέω, αλλά έτσι δεν είναι;

Ένας Έλληνας

Ανώνυμος είπε...

That's a great story. Waiting for more. Mcse bootcamp dallas texas dutch ovens

Επενίτης είπε...

φτωχιές μανάδες κάνανε τους τέσσερεις μεγάλους, το ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ τον ΠΑΤΤΑΚΟ και άλλους.

Γκρεμίσανε κάθε κακό τη δύσκολη την ώρα, γι'αυτό πρέπει παντοτινά να τους τιμά η χώρα!

Ανώνυμος είπε...

ΓΕΙΑ ΣΑΣ, ΕΙΜΑΙ Ο ΧΟΥΝΤΑΛΑΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ!