Τα Μυστήρια της Ναϊάδων.

Όταν ήρθαμε οικογενειακά στην Ελλάδα για εγκατάσταση το 1965 –από τη Βρετανία ορμώμενοι- πιάσαμε ένα σπίτι στο Παλαιό Φάληρο.

Το 1961, είχαμε βρεθεί στην Ελλάδα ξανά, για κάτι μεγάλες διακοπές, με ένα υπέροχο μεγάλο κρουαζιερόπλοιο, μέσω Βενετίας , εβραϊκό ήταν, το έλεγαν θυμάμαι Jerusalem.

Όταν ήρθαμε για διακοπές λοιπόν, νοικιάσαμε ένα πανέμορφο αρχοντικό σπίτι στην οδό Τρίτωνος στο Φάληρο και από τότε η οικογένεια δέθηκε με την ωραία γειτονιά, που είναι δίπλα στη θάλασσα και που τότε ήταν γεμάτη μονοκατοικίες κι αρώματα πασχαλιάς και νυχτολούλουδου και από τη μέθη της γαζίας.

Έτσι, το 1965 που ήρθαμε για εγκατάσταση ,νοικιάσαμε ένα σπίτι στην οδό Ναϊάδων από την ταράτσα του οποίου τότε, έβλεπες από τη μια τον Ιερή Ακρόπολη και από την άλλη το Σαρωνικό.

Τότε. Γιατί λίγα χρόνια αργότερα η εξουσία δόθηκε σε πάσης φύσεως εργολάβους και οι ωραίες μονοκατοικίες έγιναν «εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά».

Ο ορίζοντας προς το Σαρωνικό κόντυνε και σταμάτησε στη διπλανή νεόκτιστη πολυκατοικία, η Ιερή Ακρόπολις των Αθηνών πνίγηκε σε κεραίες, κτήρια και νέφος, τ αρώματα της γειτονιάς ανακατεύτηκαν με τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων που πλήθυναν.

Και βέβαια κάποια στιγμή το αγαπημένο παιχνίδι, οι αγώνες δρόμου στην κατηφοριά της Ναϊάδων με αυτοσχέδιες φόρμουλες , δυο σανίδες οικοδομής καρφωμένες και τέσσερα ρουλεμάν για ρόδες, έγινε παρελθόν. Περιοριστήκαμε πια, στον κήπο του Μιχάλη – σπουδαίου τρομπονίστα εδώ και χρόνια - όπου παίζαμε μόνο με matchbox.

Ακόμα θυμάμαι την αγαπημένη μου blue electric Aston Martin... γρννννννν....γρρρρρρρνννννν....

Εκείνη την εποχή, γκριζόμαυρη τη θυμάμαι , είναι που το Π. Φάληρο άρχισε να γεμίζει μονοκατοικίες φαντάσματα. Για κάποιους λόγους, πολλές εύπορες οικογένειες εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, τα οποία παραδόθηκαν στην ανελέητη φθορά του χρόνου και του κάθε καιρού.
Αποτέλεσε ένα μυστήριο η κατά κάποιο τρόπο μαζική εγκατάλειψη των κατοικιών , ήταν πολλά που άδειασαν και έμειναν ορφανά την ίδια περίπου περίοδο, μέσα σε 3-4 χρόνια.

Θυμάμαι, εκεί στην Τρίτωνος –δίπλα στο σπίτι που ανέφερα στην αρχή –που στο μεταξύ είχε γίνει Δημαρχείο- θυμάμαι λοιπόν μια λαμπρή μονοκατοικία , εγκαταλελειμμένη.

Με τον κολλητό μου φίλο, τον Γρηγόρη, είχαμε μεταξύ άλλων παιχνιδιών και τη μανία να μπαίνουμε στα άδεια σπίτια. Υπήρχε πάντα η προσδοκία της ανακάλυψης ενός μυστικού, προσδοκία που όμως κατά κανόνα έμενε ανικανοποίητη, μέχρι που...

Μέχρι που μπήκαμε στο σπίτι αυτό της Τρίτωνος. Μάθαμε αργότερα, πως ανήκε σε κάποιον δημοκρατικό Στρατιωτικό που είχε πέσει σε δυσμένεια, εποχή δικτατορίας τότε, κάποιον Χατζηγιάννη αν έχω συγκρατήσει το όνομα σωστά.

Το σπίτι, ήταν ένα υπέροχο αρχοντικό, μια καθαρή αστική κατοικία με μεγάλο κήπο , τεράστια κουζίνα και άπλα. Έμοιαζε να είχε εγκαταλειφθεί, από τη μια στιγμή στην άλλη.

Παντού σκορπισμένα ρούχα, στρατιωτικές στολές στο πάτωμα. Βιβλία πεταμένα και σχισμένα , πίπες, τασάκια με αποτσίγαρα, πίνακες στους τοίχους και στο πάτωμα, μια σκισμένη ελληνική σημαία και το περίφημο «Πιστεύω» του δικτάτορα Παπαδόπουλου και αυτό σχισμένο με τις σελίδες του πεταμένες δώθε κείθε.

Μια αποθήκη στην αυλή, ήταν και αυτή άνω κάτω. Στρατιωτικοί σάκοι, αμπέχονα, όλα άνω κάτω. Σα να τα είχε παρασύρει θύελλα.

Εκστασιαστήκαμε με το φίλο μου. Επιτέλους! Ένα μυστήριο χειροπιαστό, πραγματικό. Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ που λεει και το τραγούδι του Σαββόπουλου...

Φύγαμε. Πήρα μια πίπα εγώ για αναμνηστικό (την έχω ακόμα) μια μικρή πίπα , θα τη λέγαμε γυναικεία και ο φίλος μου έναν στρατιωτικό σάκο.

Φύγαμε για να ξαναγυρίσουμε σύντομα , να ψάξουμε και άλλο. Θέλαμε κιόλας να λύσουμε το μυστήριο...Ο Holmes και ο Dr. Watson !

Στο μεταξύ, ο φίλος μου έμαθε και τα περί στρατιωτικού Χατζηγιάννη.

Δυστυχώς, όταν επιστρέψαμε μετά από καμιά δεκαριά μέρες, το σπίτι ήταν επτασφράγιστο. Αλυσίδες στην αυλόπορτα και την εξώπορτα , καρφωμένες σανίδες στα παράθυρα και σίγουρα στη γύρα θα ήταν και κάποιος χαφιές κρυμμένος πίσω από καμιά πόρτα. Ήταν αρκετά αναγνωρίσιμοι οι «μυστικοί» της χούντας...Μπεζ σακάκι, μπλε παντελόνι, μαύρο ψαθωτό παπούτσι άσπρη κάλτσα.

Χα.! Θυμήθηκα τώρα τον εξαίσιο διφορούμενο στίχο του Χατζιδάκι :

Πίσω από την πόρτα το καρφί και στο καρφί σακάκι.

Τον πέρασε βέβαια ο ευφυής, ο ευφυέστατος από την χουντική λογοκρισία, χωρίς να πάρουν μυρουδιά οι εκ πεποιθήσεως ηλίθιοι.

Δίπλα στην πολυκατοικία που μέναμε, υπήρχε τότε, μια τεράστια μονοκατοικία με μεγάλο κήπο. Φάτσα στην πλαϊνή μας βεράντα, το παράθυρο του μπάνιου της μονοκατοικίας, παράθυρο που για κάποιους λόγους δεν έκλεινε ποτέ.

Αποτέλεσμα, να ξεροσταλιάζω με τις ώρες εγώ, πιτσιρίκος στα 12-13 για να απολαύσω την ωραία –ομολογουμένως- γειτόνισσα , που έκανε μπάνιο και συχνά πυκνά, να βρίσκεται με τον άνδρα της στο κρεβάτι. Η κρεβατοκάμαρά της, ήταν σε μια ευθεία από το μπάνιο τους και, παρ όλο που είχαν δυο μικρά παιδιά, η αγαπητή γειτόνισσα, άφηνε τις πόρτες ανοιχτές. Και του μπάνιου και της κρεβατοκάμαρας, αποκαλύπτοντας έτσι στα λαίμαργα εφηβικά μου μάτια, όλα τα υπέροχα μυστικά.

Πολλά χρόνια αργότερα, συνδυάζοντας διάφορα πράγματα στο μυαλό μου, συνειδητοποίησα πως η αγαπητή ξανθή (βαμμένη) γειτόνισσα είχε πλήρη επίγνωση των παρατηρήσεών μου και μου χάριζε συνειδητά την ωραία θέα της.

Αργότερα, για λόγους που δεν έμαθα ποτέ, έφυγαν, το σπίτι τους έμεινε ακατοίκητο για πολλά χρόνια, ρήμαξε, τζάμια σπασμένα, κρεμασμένα παραθυρόφυλλα, αγριόχορτα και δένδρα ξερά. Και εγώ, να κοιτάω καμιά φορά τις νύχτες το σκοτεινό παράθυρο του μπάνιου και να κάνω τα μάτια μου μηχανή κινηματογραφικής προβολής, με οθόνη το κατάμαυρο κενό στην άδεια εγκαταλελειμμένη κρεβατοκάμαρα, παίζοντας και ξαναπαίζοντας τα έργα που είχα δει τόσες φορές.

Χρόνια μετά, σε μια βόλτα μου στο Παλαιό Φάληρο, ενώ πια δεν ζούσα εκεί, είδα στη θέση της μονοκατοικίας μια τεράστια αστραφτερή πολυκατοικία. Να έχει σηκωθεί ορόφους επτά, με τον τοίχο που κοιτάζει στη βεράντα της εφηβείας μου τυφλό χωρίς παράθυρα.

Θα μπορούσα πολλά να βάλω κάτω στο χαρτί, ή μάλλον εδώ στην οθόνη που διαβάζεις τώρα. Θα μπορούσα να βάλω τα «κυνήγια θησαυρού» που κάναμε, πίσω από το Δημοτικό Σχολείο, πάλι της οδού Ναϊάδων. Κάποιος συμμαθητής, μας είχε αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό, πως στα θεμέλια του σχολείου, υπήρχε λέει, πετρέλαιο...! Και εμείς, οργανώναμε αποστολές με φακούς και αυτοσχέδια μπαστούνια για να βρούμε την πετρελαιοπηγή!!!

Βλέπεις, πίσω από το Δημοτικό Σχολείο της Ναϊάδων υπήρχε μια οικοδομή που δεν τελείωσε ποτέ. Από την οικοδομή λοιπόν, είχαμε πρόσβαση σε κάτι βράχια, σε μια μικρή σπηλιά που ήταν ακριβώς κάτω από το Δημοτικό.

Πηγαίναμε λοιπόν στην οικοδομή εξοπλισμένοι, από εκεί προσεκτικά κατεβαίναμε χαμηλά στα βράχια και μετά σκαρφαλώναμε στο σπήλαιο που στην πραγματικότητα ήταν μια μεγάλη τρύπα στο βράχο, πάνω στον οποίο ήταν χτισμένο το σχολείο.

Ο Γιάννης, που ήταν ο ...παλικαράς της παρέας, είχε βρει, ποιος ξέρει από που, ένα κράνος σαν αυτά που έχουν οι ανθρακωρύχοι , με φακό ενσωματωμένο πάνω στο γείσο. Μας είπε, πως του το έστειλε ο πατέρας του (που δεν τον είχε δει ποτέ κανείς) από την Αμερική... Δούλευε, λέει ο πατέρας του σε μια μεγάλη φάρμα στην Καλιφόρνια. Ήταν η εποχή που η τηλεόραση, η μαυρόασπρη τηλεόραση έπαιζε κάθε μέρα την Bonanza. Μετά , πολύ μετά, μάθαμε ότι ο περίφημος αυτός πατέρας, είχε εγκαταλείψει την οικογένεια πριν γεννηθεί ο Γιάννης και δεν ξανάδωσε ποτέ σημεία ζωής.

Κι ακόμα πιο μετά, χρόνια αργότερα, ανοίγοντας μια εφημερίδα, διάβασα πως ο Γιάννης Σ βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση ηρωίνης στις τουαλέτες του Υπουργείου Χωροταξίας και Περιβάλλοντος όπου και δούλευε.

Ο Γιάννης λοιπόν, με το κράνος του ανθρακωρύχου ήταν που εντόπισε πρώτος το πετρέλαιο!

Εδώ! Να!!! Φώναξε και, τρέξαμε όλοι να δούμε.

Πράγματι, μέσα από το βράχο έτρεχε ένα μικρό αυλάκι από ένα υγρό το οποίο σκορπούσε και μια παράξενη οσμή που μπερδεύονταν με τη μούχλα και την υγρασία.

Άρχισε ο καυγάς. Είναι πετρέλαιο; Δεν είναι πετρέλαιο; Και αν δεν είναι τι είναι τότε;

Κάποιος είχε ένα κουτί σπίρτα, κάποιος άλλος ανέλαβε να παει να βρει ένα τενεκεδάκι. Ήρθε το τενεκεδάκι , το γεμίσαμε με λίγο από το «μαύρο χρυσό» που ήταν λευκοκίτρινο και προσπαθήσαμε να δούμε αν θα πάρει φωτιά. Κάψαμε όλα τα σπίρτα, αλλά το πετρέλαιο , τίποτα. Δεν συνεργάζονταν με το όνειρό μας.

Και όχι μόνο δεν συνεργάζονταν, αλλά στο τέλος, αποδείχθηκε πως ήταν διαρροή από τους σωλήνες της τουαλέτας του σχολείου, εξ ου και η όχι και τόσο ωραία μυρουδιά...

Έχει καμία σημασία όμως; Εγώ, πρόλαβα να μεγαλώσω και να γίνω Sherlock Holmes, να αποτυπώσω στο βλέμμα μου την εικόνα μιας γειτόνισσας που απολάμβανε το ότι ήταν γυναίκα, πρόλαβα να ψάξω για...πετρέλαιο στα θεμέλια του σχολειού και άλλα πολλά, που αν σας τα ιστορούσα τώρα θα έπρεπε να γράφω μέρες και μέρες πολλές.

Παλαιό Φάληρο, κάπου γύρω στα 68-69 , αφιερώνω το κείμενο αυτό στον Πατέρα, που πριν από δυο χρόνια στις 24 του Ιανουαρίου έφυγε από τον Κόσμο μας σε ηλικία 92 χρόνων.

Στον Πατέρα και τον αδελφό μου που ξέρω πως κρατά καλά στην πλούσια τράπεζα της μνήμης του πολλά, πάρα πολλά από το Φάληρο , το Φάληρό μας.

Πάντως, εμένα όταν με ρωτούν από που είμαι, λεω πια απλά:

Από τη Ναϊάδων. Αρκεί.

Ταξίδι στο Χρόνο. Θα πάρετε;

Μου έχει συμβεί πολλές φορές, ειδικά κάποια απογεύματα , προχωρημένα δειλινά μπροστά στη θάλασσα σε μέρη μακρινά από το κέντρο. Κοιτώ γύρω μου και νιώθω τον Χρόνο ακίνητο, νιώθω πόσο πολύ δεν μας έχει ανάγκη, ξέρω πως αυτός είναι δικός μας, μας περιμένει πάντα, αλλά εμείς τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε.

Κοιτώ γύρω μου και βλέπω εκεί στο βάθος, κάποια σπίτια, ίσως κάποιες καμινάδες εργοστασίων, ακόμα πιο πέρα τα φωτάκια των αυτοκινήτων που γλιστρούν καθώς ββμμμμμ κυλούν στην άσφαλτο.

Συχνά τότε, έρχεται ένα χέρι, με σηκώνει ψηλά και αμέσως μετά με ξανακατεβάζει στο ίδιο σημείο ακριβώς, εκεί στο βραχάκι επάνω και βλέπω τα ίδια πράγματα ακριβώς.

Με μια διαφορά.

Έχουν περάσει λεει αιώνες, έχουν περάσει χρόνια πολλά και πια, δεν υπάρχει κανείς. Χάθηκαν όλοι μαγικά, έσβησαν ως δια μαγείας και μείνανε μόνο δρόμοι, κτίρια , φράχτες αυτοκίνητα και η φύση.

Αυτό το ένιωσα για πρώτη φορά πολύ νέος ακόμα,ούτε δεκαπέντε δεν ήμουν καλά καλά,, ένα χειμωνιάτικο απόγευμa στο Παλαιό Φάληρο τη γειτονιά που μεγάλωσα.

Επαναλήφθηκε όμως μετά, όπου κι αν βρέθηκα και μπορώ να πω πως βρέθηκα σε διάφορα μέρη στη ζωή μου μέχρι τώρα.

Τι κι αν ήταν το Κάστρο της Σίφνου, οι μύλοι στη Λευκάδα, το Μπατσί της Άνδρου, το Brighton στη Βρετανία, το κανάλι της Κοπεγχάγης. Εξαίρεση μοναδική, ο Ινδικός, όπως το είδα από τα παράλια του Mahe, αλλά εκεί, εκεί όλος ο τόπος μοιάζει αμέτοχος του Χρόνου.

Και αυτό , δεν μπορεί να συμβεί στα βουνά. Τουλάχιστον εγώ, δεν μπορώ να ταξιδέψω στο Χρόνο με τα βουνά για Χρονομηχανή.

Είναι θάνατος τα βουνά μέσα μου, δεν έχουν προοπτική, δε σε σηκώνουν.

Ίσως, γιατί γνωρίζω πως τα βουνά από τη θάλασσα βγήκαν και όχι το αντίθετο.
Η Θάλασσα, ποτέ δεν υποκύπτει. Το είπαμε αυτό...

Με πιάνει λοιπόν μετά αμέσως, μια ανάγκη.

Είμαι θαρρώ ο τελευταίος άνθρωπος στη γη, μόνος με τα κτήρια τ ακίνητα αυτοκίνητα τα δέντρα και τον παφλασμό της θάλασσας και θέλω να βρω κάποιον, έναν και μόνο να του ιστορήσω τι υπήρχε εδώ.

Όχι, δεν έχω καμία διάθεση να πω για τα έργα τα μεγάλα των ανθρώπων.

Θέλω μόνο κάποιον να βρω και να πασχίσω να του περιγράψω τα απερίγραπτα, τα δύσκολα: το γέλιο των μικρών παιδιών , τις ανάσες των ανθρώπων που έρχονται πολύ κοντά, τον ήχο των ποτηριών που γεμίζουν κρασί , τη βοή της ταβέρνας, τον απόηχο των αυτοκινήτων , τα κοκόρια και τα μιαου και τα γαβγίσματα το ωχ του πόνου το αχ της χαράς.

Αυτή τη στιγμή, δεν θέλω να εξηγήσω το μεγαλείο του Loussiere όταν κάνει jazz τον Bach χωρίς να τον προδιδει.

Όταν πηδάω στο Χρόνο, σα νάναι ένας φράχτης μπροστά μου και μετά γυρίζω πίσω, είμαι τόσο χαρούμενος που ακούω ξανά τα γέλια των παιδιών , που μπορώ να ξανανιώσω την ανάσα σου, που μπορώ να πατήσω τέρμα το γκάζι του αυτοκινήτου μου, με το κασετόφωνο να παίζει το γρήγορο από την 7η του Μπετόβεν ή το Eleanor Rigby των Beatles , που όλα τα άλλα ,τα ξεχνώ.

Δεν πληρώνω το ηλεκτρικό, το τηλέφωνο, αγνοώ την εφορία και τον εισαγγελέα, κοιτάω τα «ιδρύματα» και τους «οργανισμούς» σαν κάτι νομοτελειακά πεπερασμένο.

Νομίζω πως μπορώ να κάτσω σε μιαν άκρη της πόλης και να περιμένω την κατάρρευση των πάντων, να τη δω σκασμένος στα γέλια ανεύθυνος, σαν μικρό παιδί.

Μετά λεει, η ζωή θα γίνει όπως έπρεπε να είναι: Μια τεράστια ...παιδική χαρά για μικρούς και μεγάλους, χωρίς τους βλοσυρούς τύπους που από την ώρα που γεννιόμαστε αναλαμβάνουν να μας γεμίσουν άγχη, ενοχές και επιθετικότητα ή προκαταβολική επιφύλαξη.

Εν τω μεταξύ, είμαι ακόμα εκεί.

Καθισμένος ίσως στο βραχάκι, στην άκρη της θάλασσας, μόνο που τώρα έχει πια νυχτώσει.

Τα μενεξεδιά, τα χρυσά, τα μαβιά , τα γαλαζοπράσινα , όλα υποχώρησαν στο μαύρο , μόνο τα φωτάκια που έχουν στο μεταξύ ανάψει κρέμονται στον αέρα .

Με μια βιταμινούχα θλίψη στην ψυχή, σηκώνομαι και περπατώ , να φτάσω στο σπίτι.

Συνήθως μετά από το ταξίδι στο Χρόνο, θέλω μετά να κάτσω στο πιάνο και να αυτοσχεδιάσω λίγο σε ύφος Eric Satie για να καταλαγιάσω τις εντυπώσεις μου.

Μου αρέσει που μπορώ και ταξιδεύω στο Χρόνο.

Υπάρχουν πολλοί προορισμοί ασφαλώς, αλλά σας συνιστώ ανεπιφύλακτα τον δικό μου: Λίγο μετά το τέλος του Ανθρώπου.

Είναι το ταξίδι που θα σας κάνει να λαχταρήσετε τον Άνθρωπο πραγματικά.

Σας αφιερώνω και ένα ποίημα. Ένα από τα ελάχιστα που έχω γράψει με ρίμα, συνήθως γράφω ελεύθερα ή όπως προτιμώ να λεω, με το ρυθμό κρυφό και εσωτερικό.

Ελένη

Σαν κοίταξες με τ' άστρα σου μπροστά

Χαμήλωσαν οι Νύμφες τον χορό τους

Αντίκρισαν για πρώτη τους φορά

Την ομορφιά που φτιάχνει το ρυθμό τους...

Λέξη δεν έχεις πει εσύ για αιώνες

Μα η μουσική σου, κράτησε καλά

Λάμψανε νύχτα της πατρίδας οι ελαιώνες

Σαν ποδοβόλησες στο όνειρο γερά...

Η Τροία κείται ξεχασμένη Ελένη

Δεν έχεις τίποτα για να λυπάσαι πια

Συνέχισε- τίποτα δεν σε κρατά δεμένη

Οι Νύμφες έχουν τη δική σου νέα ματιά.

Ο πίνακας στην αρχή του κειμένου, είναι του Gauguin. Ο συνειρμός, έχει να κάνει με τον τίτλο του: Daydreaming

Το τέλος των Ενοχοποιών;

Το μόνο ενδιαφέρον που βρήκα στις τελευταίες δυο μέρες, ήταν η συζήτηση που έγινε στην Ελληνική Ραδιοφωνία για τη Συνταγματική Μεταρρύθμιση και κυρίως τα αποτελέσματα της σχετικής δημοσκόπησης αναφορικά με το ζήτημα του διαζυγίου Πολιτείας-εκκλησίας.

Αν κάποιος μελετήσει αυτά τα αποτελέσματα, θα διαπιστώσει πως σε όλα τα υπόλοιπα θέματα (Βουλευτική ασυλία, εκλογή Προέδρου κλπ) είναι αναμενόμενα και κινούνται στην ψαλίδα που φέρνουν και οι επιστημονικές μετρήσεις των τάσεων της κοινής γνώμης.

Κατά συνέπεια, το 74% που στη δημοσκόπηση ψήφισε υπέρ του διαχωρισμού, είναι κάτι εξαιρετικά σοβαρό που έχει ήδη βάλει σε σκέψεις –υποθέτω- όλους τους εμπλεκόμενους φορείς και, πάνω από όλα την ίδια την εκκλησία που για πρώτη φορά στην Ελλάδα αρχίζει να νιώθει πως το πάτωμα τριζοβολά κάτω από τα πόδια της.

Και όταν λεω ''τριζοβολά το πάτωμα'', θέλω να πω πως απλά, πολύ απλά, κινδυνεύει να βρεθεί η Ορθόδοξη εκκλησία, στη φυσιολογική της θέση, χωρίς δηλαδή να δικτατορεύει κυριολεκτικά τη δημόσια ζωή...

Εξαιρετικά ενδιαφέρον, είναι επίσης, πως το βράδυ, με το πέρας της συζήτησης και της δημοσκόπησης, στις ειδήσεις της δημόσιας τηλεόρασης, αναφέρθηκαν αναλυτικά όλα τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης, πλην του συγκεκριμένου, όπως τουλάχιστον διάβασα σε κάποιες σελίδες στο διαδίκτυο.

Είναι πολλοί ή έστω αρκετοί , που λένε : «ναι βρε παιδί μου εντάξει...αλλά με τα τόσα προβλήματα που έχουμε στον τόπο αυτό είναι που θα μας σώσει;»

Αν αναλογιστεί κανείς την επί αιώνες τελικά διαπαιδαγώγησή μας με βάση την Ενοχή την Ανοχή (στα βάσανα ως θέλημα Θεού) και τη Μετάνοια, ναι, το πράγμα είναι εξαιρετικά σοβαρό, είναι καίριο θα έλεγα ειδικά για την Ελλάδα που για πολλούς και ποικίλους λόγους δεν γεύθηκε ποτέ τα δώρα του Διαφωτισμού.

Πριν από ένα χρόνο, είχα προσκληθεί από έναν μεγάλο ραδιοφωνικό σταθμό, να σχολιάσω τα εκκλησιαστικά με αφορμή τα σκάνδαλα που μόλις είχαν ξεσπάσει. Το κείμενο, που τελικά δημοσιεύτηκε και σε μια εφημερίδα και ένα περιοδικό, υπάρχει και σε άλλες ιστοσελίδες , το ανεβάζω τώρα εδώ, μήπως και γίνει συζήτηση.

Η αναφορά που υπάρχει στο τέλος περί Καρνάβαλου, έχει να κάνει με την περίοδο που έγραψα το άρθρο –απόκριες- αν και νομίζω πως το μασκαραλίκι στην περίπτωση είναι μάλλον διαχρονικό. Επίσης , η εμμονή στη φράση "Με άλλα λόγια'' έχει να κάνει με τον τίτλο της εκπομπής, που είναι ακριβώς αυτός.

Έγραφα λοιπόν πριν από περίπου ένα χρόνο:


Παρακολουθούμε υποτίθεται εμβρόντητοι τον τελευταίο καιρό τα τεκταινόμενα στους κόλπους της Ελλαδικής Εκκλησίας ...και ιδού φίλοι μου, μέσα στην πρώτη φράση μου υπάρχει η αντίφαση και μάλιστα διπλή.

Γιατί, στην πραγματικότητα, καθόλου εμβρόντητοι δεν είμαστε, απλώς επιχαίρουμε σε μεγάλο βαθμό θα έλεγα, γιατί όλα όσα βλέπουν το φως τώρα , είναι γνωστά από πολύ καιρό, από πολλά χρόνια, από αιώνες θα έλεγα, τουλάχιστον στις ''ποιότητες'' και την... οσμή των γεγονότων.

Αντίφαση επίσης, γιατί όσα συμβαίνουν ατυχώς δεν αφορούν στους κόλπους της εκκλησίας, αλλά στην Πολιτεία ολόκληρη μιας που από συστάσεως του Ελληνικού κράτους, η ορθόδοξη εκκλησία παραμένει ασφυκτικά προσδεμένη στο άρμα της Κοσμικής εξουσίας προκαλώντας εξ αρχής μια βαθύτατη καθυστέρηση στην προοπτική εξέλιξης, ωρίμανσης και ενηλικίωσης της Κοινωνίας.

Διατείνονται ορισμένοι όψιμοι δημοκράτες και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων -που θυμήθηκαν αυτά τα έρημα ανθρώπινα δικαιώματα τελείως ξαφνικά- πως αυτή η υπόθεση είναι συνολικά απαράδεκτη γιατί -λένε- στηρίζεται στη δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας και πως δεν έπρεπε να μας ενδιαφέρει τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του, ακόμα κι αν είναι, μητροπολίτης, επίσκοπος ή οτιδήποτε άλλο.

Θα συμφωνούσα, πέρα ως πέρα, εάν η ίδια η εκκλησία δεν παραβίαζε βάναυσα και κατ εξακολούθηση την ηθική που διακηρύσσει.

Και με αυτή την έννοια είναι που τουλάχιστον το δικό μου το αυτί δεν ιδρώνει καθόλου αυτή την εποχή για την τάχα παραβίαση των προσωπικών δεδομένων των εκπροσώπων του κλήρου.

Γιατί, απλά, αυτοί οι... από άμβωνος κριτές των πάντων (αιώνες τώρα) στηλιτεύουν τη μη «κανονική» -κατ' αυτούς- συμπεριφορά, συχνά δεν κηδεύουν αυτόν που έκανε πολιτικό γάμο- αφορίζουν τον οποιοδήποτε γιατί δε συμφωνεί η συμπεριφορά του με το «λόγο του θεού - όπως βεβαίως αυτοί κατά το δοκούν τον ερμηνεύουν », γιατί αυτοί, είναι που στο ιστορικό παρελθόν προπηλάκισαν, εξέθεσαν ,δίκασαν και καταδίκασαν, έκαψαν, βασάνισαν φυλάκισαν... (δαιμονισμένους....αλλόθρησκους....μάγισσες...επιστήμονες , φιλοσόφους ή και.... γάτες ως σύμβολα του σατανά ...(!!!)....)...για να μην φτάσω στα απλά που λεει όλος ο κόσμος, για τις κατάμαυρες κουρσάρες με τους οδηγούς και άλλα τινά που αν μη τι άλλο σκανδαλίζουν τον απλό και κουρασμένο πιστό.

Με Άλλα Λόγια,

Ακριβώς αυτός είναι ο πυρήνας , η ουσία της Ηθικολογίας που εκφράζουν αιώνες τώρα οι εκπρόσωποι της χριστιανικής εκκλησίας.

Και βέβαια, άλλο πράγμα το Ήθος και η Ηθική και τελείως άλλο η Ηθικολογία που διατυπώνουν συχνά με πύρινους λόγους Αυτοί.

Αυτοί, που εξ αρχής θέτουν την ανωμαλία ως προϋπόθεση για την άνοδο στην Ιεραρχία.Γιατί η αγαμία, είναι ανωμαλία.Και όταν πας κόντρα στη φύση, είναι βέβαιο πως θα σου βγει αλλιώς, για να σε εκδικηθεί.Ας εκτεθούν λοιπόν τώρα ανεπανόρθωτα στα έκπληκτα μάτια του κοπαδιού, του... ποιμνίου τους όπως αρέσκονται να αποκαλούν τους πιστούς τους, αυτοί οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «πνευματικοί ηγέτες».

Διότι Κυρίες και Κύριοι η 19χρονη που γεννά και μετά σκοτώνει το παιδί της, είναι το απόλυτο θύμα της επί αιώνες ενοχικής διαπαιδαγώγησης των μαζών.Και αποτελεί αυτή, η δυστυχώς συνηθισμένη τραγωδία, τον θρίαμβο της υποκρισίας και της τάχα «ευλογημένης αναλγησίας».Με άλλα λόγια, έχουμε να κάνουμε επιτέλους με τις περίφημες... σχέσεις Πολιτείας-εκκλησίας...

Ένα Τεράστιο θέμα, ένα μέγα καρκίνωμα για την Ελληνική και όχι μόνο Πολιτεία, στηριγμένο πρώτα από όλα στον ψευδεπίγραφο και αντί-ιστορικό ορισμό περί «Ελληνο-Χριστιανικού Πολιτισμού».

Διότι απλά, αν ανατρέξει κανείς στην Ελληνική Ιστορία και κυρίως στη διαδρομή του Πολιτισμού θα βρει πολύ εύκολα πως αυτός, ο Πολιτισμός, διαμορφώθηκε απολύτως στα προ-Χριστιανικά χρόνια.

Διότι είναι τοις πάση γνωστό σε ποιες περιόδους γεννήθηκαν οι Τέχνες, η Φιλοσοφία, η Διαλεκτική, η Δημοκρατία.Και όταν βεβαίως η Ευρώπη έβγαινε από το πυκνό σκοτάδι του Μεσαίωνα, όταν η Ευρώπη έμπαινε στην Αναγέννηση και στον Διαφωτισμό, όταν η Γαλλία γίνονταν το πρώτο πραγματικό λαϊκό κράτος βάζοντας την εκκλησία στο περιθώριο των Πολιτειακών Θεσμών για να απελευθερώσει έτσι τις Επιστήμες και την Παιδεία, η Ελλάς ακόμα ανέπνεε τον πνιγηρό Οθωμανικό αέρα.

Έτσι η Ελλάς, όταν επιτέλους συνίσταται σε κράτος, ο Εκκλησιαστικός παράγοντας ανέγγιχτος από το οξυγόνο αυτού του Διαφωτισμού, εναγκαλίζεται το νεοσύστατο κράτος και το κρατά στο κατά τον Αδαμάντιο Κοραή χαμηλότατο και σκοταδιστικό του κόσμο.

Και είναι μια ακόμα ''Ελληνική τραγωδία''-για να θυμηθώ και τον πολύ καλό Κ.Τσουκαλά- το γεγονός πως ο Διαφωτισμός στηρίχθηκε στις αρχές και τη διδασκαλία της Κλασικής Ελλάδος, ερήμην των υπόδουλων ακόμα Ελλήνων.

Διαχωρισμός λοιπόν επιτέλους, σημαίνει η απόλυτη αποστασιοποίηση του Κράτους από τις μεταφυσικές, θρησκευτικές και λατρευτικές αναζητήσεις των Πολιτών, οι οποίοι πρέπει να αποφασίζουν ενήλικες να θρησκευτούν -αν το επιθυμούν- ακολουθώντας όποια πεποίθηση τους ταιριάζει προσωπικά.

Μην ξεχνάμε, ότι η «θρησκευτική έκφραση» αποτελεί αφ ενός μια ολόκληρη αντίληψη για τον Κόσμο, ανάλογα με το θρήσκευμα και, αφ ετέρου είναι ή πρέπει να είναι μια βαθύτατα προσωπική διαδικασία και διεργασία, η οποία όταν ξαφνικά βρίσκεται συνδεμένη με τους Κοσμικούς θεσμούς και παρεμβαίνει στην Πολιτεία και πάνω από όλα στην Παιδεία, αποκτά κατηχητικό και προπαγανδιστικό χαρακτήρα.

Με άλλα λόγια ακυρώνει τη Δημοκρατία, εκεί που γεννιέται. Στα σχολεία, που οφείλουν να αποδίδουν Πολίτες με ενήλικη ελεύθερη και κυρίως Κριτική σκέψη.

Πρακτικά αυτό σημαίνει:Απομάκρυνση όλων των λατρευτικών στοιχείων όπως οι εικόνες από τα δημόσια κτίρια και χώρους (γιατί αυτό σημαίνει σεβασμό στο θρήσκευμα ενός εκάστου που μπορεί να ποικίλει ή και να μην υφίσταται.) Δεν αρκεί η οποιαδήποτε τάχα δημοκρατική λύση εδώ περί προαίρεσης και επιλογής.

Η Πολιτεία οφείλει να απαγορεύει αυστηρά την ανάρτηση σε δημόσιους χώρους συμβόλων φιλοσοφικών θρησκευτικών και μεταφυσικών.Κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών στα σχολεία και αντικατάστασή του από το μάθημα της Θρησκειολογίας στο οποίο θα διδάσκεται μεταξύ άλλων Θρησκευτικών ρευμάτων και η Χριστιανική Θρησκεία, με όλη την πανσπερμία των επί μέρους αποχρώσεών της.

Και το μάθημα αυτό βεβαίως, πρέπει να διδάσκεται από Καθηγητές των Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών και όχι από κληρικούς ή θεολόγους που ακόμα και άθελά τους θα χρωματίσουν τη διδασκαλία τους υπέρ του α' ή β' δόγματος.Νομιμοποίηση της Πολιτικής Κήδευσης και της καύσης νεκρών και για λόγους Ηθικής αλλά και για λόγους πια περιβαλλοντικούς.

Όσο η εκκλησία είναι δεμένη με την Πολιτεία την πολιτική ζωή και την Παιδεία, θα δικτατορεύει επί της δημόσιας ζωής του τόπου.Είναι αμέτρητα τα παραδείγματα ανθρώπων, που συνάντησαν τεράστια προβλήματα επαγγελματικά και προσωπικά γιατί δεν είναι... καλοί χριστιανοί... δηλαδή είτε δηλώνουν άθεοι, είτε ακολουθούν άλλη θρησκεία από επιλογή τους.

Θα ρωτήσει κανείς ίσως: έτσι στο τέλος δεν καταλήξει η εκκλησία να είναι μία από τις πολλές, ανάμεσα ενδεχομένως στους Βουδιστές, στους Μουσουλμάνους, τους Παγανιστές, τους Έλληνες Εθνικούς κτλ;Η δική μου απάντηση, είναι απλή:

Ναι και, καλά θα κάνει.

Γιατί, έτσι και μόνο έτσι θα μπορέσει να αναδείξει τα όποια πνευματικά δώρα διαθέτει, αν τα διαθέτει και να τα θέσει αβίαστα ως πνευματικά εργαλεία της κοινωνίας....μαζί και ίσα με άλλα ανάλογα πνευματικά δώρα άλλων αντιλήψεων.

Το απολύτως βέβαιο πάντως, είναι πως για φέτος, η εκκλησία και τα πεπραγμένα της, έδωσαν λύση στο ερώτημα χιλιάδων ανθρώπων:Τι να ντυθώ φέτος στο καρναβάλι;

Και εδώ πια είναι που γελάει ο κάθε πικραμένος για τη σοφία που έχει καμιά φορά η ίδια η ιστορία και ο αδυσώπητος ρους της καθώς όλοι ξέρουμε δα, το μίσος της εκκλησίας στο Ελληνικό Καρναβάλι που έλκει την καταγωγή του από τους προχριστιανικούς χρόνους...Με άλλα λόγια και για να το πω τελείως... χριστιανικά καιρός είναι να παει η χριστιανική εκκλησία, στην... «ευχή του θεού».

Μια φορά και ένα καιρό στο Ραδιόφωνο*

Πάνε πολλά χρόνια από τώρα, ήταν ο πρώτος Απρίλης με το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση και το Λαό στην...εξουσία...


Η εκπομπή ήταν πρωινή, κάθε Πέμπτη στο τότε Πρώτο Πρόγραμμα και ο τίτλος της Πριν ο Αλέκτωρ Λαλήσει. Σήμα της , το Good Morning των Beatles από το Sergeant Pepper. Το τραγούδι ξεκινάει με έναν κόκορα και ήταν ό,τι έπρεπε.

Tέλη Μαρτίου και, οι 3 συντελεστές της εκπομπής είχαν συνάντηση στο λόφο του Στρέφη, στο σπίτι μίας εκ των τριών συνεργατων (δυο γυναίκες ένας άνδρας).

Θέμα βέβαια, η επόμενη εκπομπή.

Τότε, οι εκπομπές εκτός από μουσικές, είχαν και θέματα και λόγο (και λόγο ύπαρξης).

Ξαφνικά ο εις, κοιτάει τις δυο συνεργάτιδές του και λεει: βρε παιδιά.... την άλλη Πέμπτη...έχουμε πρωταπριλιά. Μήπως να το εκμεταλλευθούμε;

Το θέμα «Νέφος» ακόμα δεν είχε μπει στη ζωή μας για τα καλά.

Ήταν ακόμα το φαινόμενο της «Θερμοκρασιακής Αναστροφής», που συνέβαινε αραιά και που και, το οποίο κανείς δεν είχε παραδεχθεί δημόσια πως οι επισκέψεις του στον μέχρι τότε πεντακάθαρο αττικό ουρανό, ήταν απλώς ένα test, κάτι σαν ένα...δύο...ένα....δύο στο μικρόφωνο πριν αρχίσει το βραχνό τραγούδι του που ακόμα καλά κρατεί.

Ήταν η εποχή που ο εντιμότατος τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κύριος Στεφανόπουλος ζητούσε να του φέρουν στο γραφείο του έναν νεκρό από τη ρύπανση για να πεισθεί και ο εν ενεργεία υπουργός Αντώνης Τρίτσης , δεν το συζητούσε. Ακόμα.

Μια βδομάδα μετά, και αφού είχε προηγηθεί εξαντλητική δουλειά στην οποία προσέφεραν το ταλέντο τους, τη φωνή τους αλλά και ιδέες αρκετοί φίλοι, η εκπομπή έβγαινε στον αέρα.

Θέλω να τονίσω, πως είχε γίνει μια πρωτοφανής δουλειά για την εποχή, με ηχητικά εφφέ –ακόμα και με πατέντες και ένα πολύ καλό σφικτό μοντάζ. Η εκπομπή, ήταν βέβαια ηχογραφημένη, όπως οι περισσότερες εκείνη την εποχή. Στόχος , ήταν να αποπνέει την αίσθηση ζωντανής μετάδοσης, κάτι που πέτυχε απόλυτα.**

10 και 5 ακριβώς μετά από το δελτίο ειδήσεων, σήμα εκπομπής.

10 και 7 περίπου, η ανδρική φωνή της εκπομπής, καλημερίζει το ακροατήριο και αρχίζει την εισαγωγή για το «τι θα πούμε σήμερα»

10 και 9 ακριβώς, η φωνή διακόπτεται απότομα από το γνωστό σήμα της κρατικής ραδιοφωνίας με τη φλογέρα (τσοπανάκος ήμουνα προβατάκια έβοσκα).

Ακολουθεί, η κανονική φωνή των ειδήσεων που με απόλυτη σοβαρότητα λεει:

«Από σήμερα το πρωί και συγκεκριμένα από τις 6 , στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας σημειώνονται φαινόμενα θερμοκρασιακής αναστροφής με εξαιρετικά μεγάλη ένταση. Το φαινόμενο παρακολουθείται στενά από τις ειδικές υπηρεσίες, ωστόσο συνιστούμε στους κατοίκους του λεκανοπεδίου και κυρίως σε ηλικίες μικρές και πολύ μεγάλες να απομακρυνθούν από το κέντρο και να αποσυρθούν σε κατά το δυνατό ανοιχτές τοποθεσίες. Σας παρακαλούμε να παραμείνετε συντονισμένοι στο Εθνικό Δίκτυο για πληροφορίες και οδηγίες».

Αμέσως μετά, η μια συνεργάτιδα της εκπομπής με ύφος γεμάτο σπουδή , είπε:

Όπως είναι αυτονόητο, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την κανονική ροή της εκπομπής. Από αυτή τη στιγμή, θέτουμε τους εαυτούς μας στη διάθεση της Εθνικής Ραδιοφωνίας .

Την επόμενη κιόλας στιγμή, η ίδια φωνή ήταν κάπου στις αρχές της 28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) και με τρεμάμενη φωνή μετέδιδε την εξέλιξη μιας τρομερής διαδήλωσης οργισμένων γυναικών που κατέβαιναν προς το κέντρο φωνάζοντας το σύνθημα: Το Νέ-φος Κά-νει τα Παι-διά μας βλάκες....

Αμέσως μετά, άλλη φωνή μετέδιδε από την Πειραιώς την πληροφορία πως οι έγκλειστοι του Δημόσιου Ψυχιατρείου στο Δαφνί, έσπασαν τις πόρτες και ανεβαίνουν συγκροτημένοι σε πορεία με το σύνθημα «Αφήστε το όνειρο να μας κυριεύσει, την επιθυμία να μας κυριαρχήσει»

Το ένα μετά το άλλο μπαίνουν εμβόλιμα διάφορα «ρεπορτάζ» τελείως σουρεαλιστικά και εξωπραγματικά. Παραδείγματα που θυμάμαι: ο κύριος με φωνή υπέργηρου ο οποίος τελικά ήταν 25 χρονών νεαρή αλλά ζούσε κοντά σε τέρμα λεωφορείων...ένας άλλος που για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες , κάθε πρωί έκανε τροχάδην πίσω από εξατμίσεις μεγάλων φορτηγών και άλλα πολλά που δεν συγκρατώ. Πρέπει να πω πάντως για την Ιστορική αλήθεια, πως όλα αυτά έχουν προηγηθεί κατά πολύ ενός δίσκου του Χ.Κλυν με ανάλογα σατυρικά καλαμπούρια.

10 και 25 ακριβώς.

Κάθε ήχος σταματάει, κάθε ηχητικό εφφέ τελειώνει, μπαίνει ένα τραγούδι προφανώς σαρκαστικής διάθεσης (δεν θυμάμαι ποιο) και μετά από λίγο , η ανδρική φωνή της εκπομπής, λεει: ασφαλώς, όπως καταλάβατε, όλο αυτό ήταν σκηνοθετημένο...αν ανησυχήσαμε κάποιους από εσάς, συγνώμη, αλλά το κάναμε, γιατί πιστεύουμε πως αν δεν παρθούν τώρα μέτρα, σε λίγο καιρό, η θερμοκρασιακή αναστροφή, το Νέφος όπως το έχουν πει μερικοί, θα είναι εδώ σε καθημερινή βάση και θα αλλάξει τη ζωή μας στο χειρότερο. Για αυτό το λόγο, έχουμε μαζί μας............

Και σε αυτό το σημείο, η ροή της εκπομπής σταματάει για να βγει στον αέρα μια εκφωνήτρια της Ραδιοφωνίας, με εντολή της Διεύθυνσης και να πει: «Ό,τι ακούσατε, ήταν ένα κακόγουστο πρωταπριλιάτικο αστείο και να μη ληφθεί υπόψη. Η διεύθυνση της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, δεν είχε ενημερωθεί και ζητάει συγνώμη από το κοινό».....
....και στη συνέχεια, η μαγνητοταινία της εκπομπής ξανατρέχει σα να μην είχε συμβεί τίποτα (!!!!!!) και ο παρουσιαστής συνεχίζει....: έχουμε μαζί μας δυο εμπειρογνώμονες του Υπουργείου Χωροταξίας και Περιβάλλοντος για να συζητήσουμε το θέμα....

Και αρχίζει, μια ωραιότατη, κανονική και σοβαρή συζήτηση όπου οι δυο εμπειρογνώμονες καταθέτουν για πρώτη φορά μέχρι τότε, δημοσίως, πολύ σοβαρά στοιχεία για το άμεσο μέλλον μας....

Και φτάνουμε-αν είναι δυνατόν- στο τελευταίο πεντάλεπτο της εκπομπής, η ώρα είναι πια 10 και 55, όπου ξαναδιακόπτουν τη ροή στα καλά καθούμενα και με έντονη πλέον φωνή η εκφωνήτρια της Ραδιοφωνίας αναγγέλλει την διακοπή συνεργασίας του Ιδρύματος με τους συντελεστές της εκπομπής καθώς και την άσκηση ποινικής δίωξης. Διαβεβαιώνει μάλιστα πως «οι ένοχοι θα συλληφθούν και θα τιμωρηθούν παραδειγματικά»

Την επόμενη μέρα, η εκπομπή ήταν πρώτη είδηση στις εφημερίδες. Οι τίτλοι είχαν πολύ πλάκα....Ο τότε Ελεύθερος Κόσμος (άκρα δεξιά) μιλούσε για ψυχοπαθή σκηνοθέτη και αναρχικούς που κατέλαβαν το ραδιόφωνο με σκοπό την κατατρομοκράτηση της κοινωνίας και μια φιλοκυβερνητική μεγάλη εφημερίδα (που πάλι δεν θυμάμαι ποια ήταν , τα Νέα νομίζω...αλλά δεν είμαι σίγουρος) είχε τον πηχυαίο τίτλο «Τορπίλη στο ΠΑΣΟΚ μέσα από την ΕΡΤ»....

Την εκπομπή, στήριξαν μόνο η Αυγή (ολόθερμα) η Καθημερινή και στις εσωτερικές σελίδες των Νέων, η Μαρία Παπαδοπούλου που μάλιστα πρότεινε στον Υπουργό να βγει στην Τηλεόραση με τους συντελεστές της εκπομπής και να κάνει μια ωραία συζήτηση για το Περιβάλλον και να δείξει πως δεν φοβάται το χιούμορ και την κριτική.


Μάταιο, μαθεύτηκε, πως ο Τρίτσης ήταν κυριολεκτικά εκτός εαυτού και πως πήρε την εκπομπή ως ...προσωπική προσβολή....

Έγιναν επερωτήσεις στη Βουλή. Ήρθαν ξένα τηλεοπτικά δίκτυα και πήραν συνεντεύξεις από τους συντελεστές (Γαλλικά και Γερμανικά)

Ο εις εκ των 3 συνεργατών λίγες μέρες μετά ήταν στη Νέα Υόρκη για δουλειά με την ελπίδα να απαλλαγεί από την απίστευτη φασαρία που είχε προκληθεί, όταν το πρώτο του βράδυ στη Νέα Υόρκη, σε ραντεβού που είχε με πολύ σημαντικό παράγοντα της Warner τον ακούει να του λεει με το καλησπέρα....hey…so you are the pollution man…!

Η υπόθεση είχε φθάσει και με λεπτομέρειες μάλιστα μέχρι τους Times της Νέας Υόρκης...

Στις 11 Μαίου του ίδιου έτους, έγινε η δίκη. Συνήγοροι , ο Νίκος Κωνσταντόπουλος και ο Φώτης Κουβέλης. Μάρτυρες υπεράσπισης ένα πλήθος ανθρώπων , μεταξύ των οποίων ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Δ. Σαββόπουλος , ο Λεωνίδας Κύρκος και άλλοι που δεν θυμάμαι.

Αλλά ο σπουδαιότερος μάρτυρας , ήταν το ίδιο το Νέφος, που την ημέρα της δίκης, έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ στην Αττική ατμόσφαιρα.

Βασικός μάρτυρας κατηγορίας ένα στέλεχος του Πασοκ που είχε κάνει και τη μήνυση ζητώντας μάλιστα 50.000.000. δρχ αποζημίωση, γιατί η γυναίκα του ακούγοντας την εκπομπή έπαθε νευρικό κλονισμό και κρίση υστερίας.

Κάποια στιγμή, ο δικαστής, ζήτησε να ακούσει την κασέτα. Έτσι έγινε δημόσια ακρόαση με το πυκνό ακροατήριο κάθε τόσο να σκάει στα γέλια και τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου να προσπαθεί με πολύ κόπο να κρατηθεί. Οι τρεις συντελεστές, αθωώθηκαν πανηγυρικά, αλλά παρέμειναν στη μαύρη λίστα της ραδιοφωνίας για ένα ολόκληρο χρόνο.

*Στη συγγραφή αυτού του κειμένου συντέλεσαν δυο στοιχεία. Ένα κείμενο με τίτλο Δελτίο Νέφους που διάβασα στο ενδιαφέρον και πολύ καλαίσθητο blog http://openitnow.blogspot.com/ και, ίσως υποσυνείδητα μια νύξη του e-lawyer σε χτεσινό του σχόλιο στις σελίδες μου περί φαρσών...Και τα δυο μαζί μου θύμισαν αυτή την ιστορία.

** Πράγματι, δεν ήταν καθόλου λίγοι αυτοί που πήγαν να μαζέψουν τα παιδιά τους από τα σχολεία τους, που εγκατέλειψαν τα γραφεία τους και τα σπίτια τους και πήγαν προς παραλίες και εξοχές. Θυμάμαι μάλιστα περίπτωση σχολείου που έδιωξε τα παιδιά και το προσωπικό του, ενώ ήταν 70 περίπου χιλιόμετρα από το κέντρο των Αθηνών....

Επωνυμία, Ανωνυμία, Ουσία και Ανοησία

Συμβαίνει να γνωρίζω τουλάχιστον 3 τρανταχτές επώνυμες περιπτώσεις ανθρώπων που διατηρούν ή διατηρούσαν blog στο διαδίκτυο.

Δε μιλάω για εγχώριες περιπτώσεις, αλλά για διεθνείς, τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Τρία στιβαρά ονόματα της δημιουργίας και της σκέψης.

Όπως επίσης γνωρίζω και μια προσωπικότητα της σύγχρονης Ελληνικής πραγματικότητας –από το χώρο του Κινηματογράφου.

Και οι τέσσερις είναι πασίγνωστοι, οι τρεις διεθνώς –στο κοινό που τους αφορά- και ο τέταρτος στην Ελλάδα και όχι μόνο, μιας που έχει βραβευθεί το έργο του και εκτός συνόρων.

Κοινή συνισταμένη και των τεσσάρων, η αυστηρά ανώνυμη παρουσία τους στη blogόσφαιρα, προκειμένου να συνομιλούν με πραγματικά ίσους όρους και μέσα από την αντικειμενική αξία των κειμένων τους χωρίς την προστιθέμενη που αποδίδει η όποια «επωνυμία» ως τεχνητή υπεραξία.

Η οποία, κακά τα ψέματα, δημιουργεί, έστω και άθελά της, μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας, μιας που ο ένας μιλάει-θέλει δε θέλει- από θέση «ισχύος» και οι λοιποί , κατά ένα μεγάλο ποσοστό προσπαθούν να είναι είτε αρεστοί μιμούμενοι το δικό του ύφος με μάλλον κωμικά αποτελέσματα, είτε απαξιωτικοί με συχνά χυδαίο τρόπο.

Το αποτέλεσμα, αδικεί θαρρώ τους πάντες.

(εδώ μπορεί να θυμηθεί κανείς και τους πολλούς συγγραφείς που κάποια στιγμή αποφάσισαν να εκδώσουν κάποιο έργο τους με ψευδώνυμο, έτσι για να δοκιμάσουν την «αφτιασίδωτη πραγματικότητα» . Τα αποτελέσματα, ήταν πολύ διδακτικά και κάποιες φορές (όχι πάντα) προσγείωσαν λίγο ανώμαλα τους γενναίους ωστόσο πειραματιστές.)

Υπέροχο Σκηνικό Αθλία η Παράστασις *

Σκηνή 1η/ εσωτερικό , ώρα απογευματινή , αεροδρόμιο Ε. Βενιζέλος.

Μόλις έχω βγει από τη φυσούνα και παω με βήμα αργό προς την παραλαβή αποσκευών. Γενικά, έχω πάψει να βιάζομαι όπου μπορώ.

Πιο παλιά, θα πήγαινα με βήμα ταχύ με αποτέλεσμα να φτάσω καταϊδρωμένος στο σημείο. Με το πάσο μου, είμαι εκεί.

Μαζεμένοι οι συμπατριώτες και πολλοί Κύπριοι που ήρθαν στην Ελλάδα για διακοπές.
Για άλλη μια φορά η ίδια διαπίστωση.
Ακούγονται όπως πάντα μόνο οι «δικοί» μας, οι Ελλαδίτες.

Μουγκρητά, συνωστισμός (ακόμα και 3 μόνο έλληνες μπορούν να προκαλέσουν συνωστισμό μεταξύ τους από την ανασφάλεια που τους ωθεί να κολλάνε διαρκώς ο ένας πάνω στον άλλο) οι γνωστές φράσεις επικοινωνίας –έλα βρε μαλάκα-μα πάλι τελευταίοι είμαστε ρε μαλάκα- άσε γαμώ τη γκαντεμιά μου μέσα...

Παρατηρώ, πως από το πλούσιο νεοελληνικό λεξιλόγιο αρχίζουν να εκλείπουν τα φωνήεντα και να κυριαρχούν διάφορα πνιχτά σύμφωνα , που πότε είναι γέλωτες, πότε αποδοκιμασίες. Μια ενδιαφέρουσα ποικιλία από αγμτ σ...νννναι...ρε...εμλακα..α ν μχθεις-ουστδιαλα-αντκγμς...αντ ρ ρχιδ πδ...

Αυτή η θαυμαστή αρμονία έχει μια σχεδόν ...Μπαχικής αρτιότητας αντίστιξη με τα μάτια που ποτέ δεν κοιτούν κάτι συγκεκριμένο, ούτε καν όταν συνομιλούν.

Διαρκώς λοξοδρομούν, διαρκώς, ελίσσονται για να αποφύγουν ακόμα και την τυχαία συνάντηση με το βλέμμα του Άλλου.

Παρατηρώ μια νεαρή Κυρία. Θα πρέπει να είναι γύρω στα 25, κομψή και ανεπιτήδευτη. Στέκει λίγο πιο πέρα από τη μάζα και με έκδηλη ανυπομονησία περιμένει την αποσκευή. Τελικά , μια πόρτα ανοίγει από δίπλα και ένας υπάλληλος του αεροδρομίου της φέρνει το αναμενόμενο.

Ένα ταξιδιωτικό κλουβί με το τρισχαριτωμένο cocker spagnel μέσα. Το πρόσωπο της κοπέλας γέμισε φως. Ησύχασε. Γονατίζει τρυφερά, ανοίγει το πορτάκι και το σκυλάκι ξεχύνεται έξω κουνόντας τη κοντή ουρίτσα του με εκείνη την απόλυτα ανυπόκριτη και άδολη χαρά , που μόνο τα ζώα μπορούν πια να εκφράζουν. Ίσως και τα πολύ μικρά παιδιά των ανθρώπων.

Η κοπέλα κάθεται σε μια θέση, παίρνει το σκυλάκι αγκαλιά, μιλάνε, ναι, μιλάνε, το σκυλάκι ηρεμεί. Γύρω μου, σηκώνεται πάλι ένα σύννεφο από μύγες συμφώνων: κοιτ τ μλκσμν ...α μρ τ τσλ...δε π ν βρ κν γκμν π τξδευ μ τ σκλ...χχχ το πτνκ...

Επιτέλους! Η βαλίτσα μου κατέφθασε...Αθάνατη, ελαφριά , βολική, την είχα αγοράσει πριν από πολλά χρόνια , κάπου στο 88 από τα BHS στο Λονδίνο , πριν επιστρέψω στην Ελλάδα, με έχει συνοδέψει σε όλα μου τα ταξίδια που είχαν διάρκεια πάνω από 3-4 μέρες. Γενικά προτιμώ να ταξιδεύω χωρίς αποσκευές. Αεροπλάνο- αυτοκίνητο-σπίτι ή ξενοδοχείο χωρίς αναμονές.


Σκηνή 2η εξωτερικό/άλλη μέρα- ημερήσιο/ Λεωφόρος Συγγρού ώρα 7 και 30.

Αποβιβάζομαι από ταξί για να πάρω το Μετρό. Έξω από το σταθμό, πάνω στο πεζοδρόμιο, ένα jeep της ασφάλειας. Μέσα, δυο τρεις καπνίζουν και έξω με αρκετό κρύο εκείνη την ώρα ένας νεαρός με...πολεμική εξάρτηση φρουρεί.

Πιτσιρικάς και τελείως baby face. Παρόλο που ουδέποτε καλλιέργησα κάποια συμπάθεια για τα «σώματα ασφαλείας» τον λυπήθηκα τον νεαρό πρωί πρωί εκεί, ενώ οι συνάδελφοί του έπιναν ζεστό καφέ σε πλαστικά κύπελλα μέσα στο αυτοκίνητο. Καθώς περνάω από μπροστά του, μου βγαίνει ένα αυθόρμητο : καλημέρα...δουλειά και αυτή ε; Υπομονή...θα περάσει.

Με κοίταξε σχεδόν π α ν ι κ ό β λ η τ ο ς. Μπερδεύτηκε. Όχι, δεν είμαι ο Μπιν Λάντεν και τα γένια μου έχουν αρκετές άσπρες τρίχες για να είμαι γκαζάκιας.

Προσπαθεί προφανώς να τοποθετήσει την εικόνα μου σε κάποιο στερεότυπο που έχει διδαχθεί στη σχολή και τα σεμινάρια, αλλά μέχρι να βρει κάτι σχετικό, έχω ήδη αρχίσει να κατεβαίνω τις σκάλες. Τον βλέπω με μια τελευταία μάτια που συνομιλεί με τους συναδέλφους του που εν τω μεταξύ έχουν κατεβάσει το τζάμι του αυτοκινήτου.

Ω! Τι ευφροσύνη...! Στην πλατφόρμα του Μετρό, δεν με υποδέχονται τα μεγάφωνα με κάποιο σαχλεπίσαχλο χριστουγεννιάτικο τραγουδάκι, αλλά με το γνωστό θέμα του Mahler, αυτό που χρησιμοποίησε και ο Luchino Visconti στην ταινία Θάνατος στη Βενετία-δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή ποια συμφωνία είναι-θαρρώ η 3η; μπορεί να κάνω λάθος...

Προς στιγμήν, οι υποδομές της Πόλεως μοιάζουν να ξεπερνούν τις ξεχαρβαλωμένες κοινωνικές δομές... Προς στιγμήν...

Είχα μαζί μου το τελευταίο τεύχος του φιλολογικού περιοδικού Ύλαντρον –το εκδίδει ο Φιλόλογος-Ποιητής και Λόγιος Μιχάλης Πιερής του Πανεπιστημίου Κύπρου , εξαίρετο περιοδικό στο σύνολό του και, έτσι μέχρι το σταθμό Λαρίσης, χάθηκα στις σελίδες του κρατώντας στα αυτιά μου τους Μαλερικούς αντίλαλους.

Σκηνή 3η ημερήσιο, Σταθμός Λαρίσης, ώρα 7 και 50.

Ο υπάλληλος στις πληροφορίες, πολύ ευγενικός, με πληροφορεί από που θα βγάλω εισιτήριο για τον προαστιακό σιδηρόδρομο. Πάω στο γκισέ και η επίσης πολύ ευγενική υπάλληλος μαζί με το εισιτήριο , χωρίς να τη ρωτήσω, μου λεει που ακριβώς θα παω, σε ποια πλατφόρμα, πως θα παω κλπ. Ο Mahler ακόμα ζει στον εγκέφαλό μου.

Βλέπω το τρένο. Κατακαίνουργιο , κατακάθαρο, όπως και ο σταθμός που είναι ανανεωμένος και καλογυαλισμένος. Διαλέγω ένα βαγόνι και βολεύομαι. Το ταξίδι μέχρι τους Αγίους Θεοδώρους είναι μια ώρα, τώρα είναι 8, το τρένο θα φύγει στις 8 και 6 ακριβώς. Στην ώρα του , με ακρίβεια δευτερολεπτοδείκτη, με ελαφρύ τράνταγμα ξεκίνησε. Έξοχα..

Ξαφνικά, το φως χλόμιασε, ο Mahler ακυρώθηκε και έδωσε τη θέση του στον νταλκά του Καζαντζίδη, οι μύγες με τα σύμφωνα γέμισαν το χώρο ζουζουνίζοντας πάνω από τα κεφάλια μας αφού πρώτα είχαν βουτήξει τα πόδια τους στα περιττώματα της νεοελληνικής μιζέριας.

Και όπως επιβάλλουν τα νεοελληνικά ήθη, τη μιζέρια μας πρέπει να τη σκορπάμε απλόχερα παντού. Κάτι σαν τον αγιασμό με την αγιαστούρα.

Μια κάποια κυρία, μερικά καθίσματα πιο πίσω, άρχισε έναν απίθανο μονόλογο... « αα..μα τι είναι αυτό...τι τα βάλανε αυτά τα πράγματα; Εγώ προτιμώ το ΚΤΕΛ που το ξέρω. Τι είναι αυτά ; πεταμένα λεφτά. Πεταμένα λεφτά στο δρόμο.» « Σκάσε κυρά μου, άμα δε σ αρέσει να μη το έπαιρνες» « καλέ τι λες ξύπνιε ήξερα; Δεν ήξερα. Τώρα που ξέρω δεν θα το ξαναπάρω. Χίλιες φορές καλύτερα το λεωφορείο. Σίγουρα πράγματα» «Ρε θείτσα...δε σε ρωτήσαμε σκάσε» «σκάσε να πεις στη μάνα σου που θα μου πεις σκάσε εμένα που μας φέρατε όλες αυτές τις αηδίες μ’ εκείνο τον αλήτη το Σημίτη»

Της «απάντησαν» ακόμα κάνα δυο και στο τέλος την άφησαν να μονολογεί. Δεν έκλεισε το στόμα της μέχρι που κατέβηκα στους Αγίους Θεοδώρους, που ήταν και ο προορισμός μου. Ανυπομονούσα να συναντήσω την κόρη μου, να την προλάβω να κοιμάται για να την ξυπνήσω γλυκά γλυκά.

Έμεινα συνολικά στην Αθήνα αυτή τη φορά σχεδόν 10 μέρες.

Εδώ και τρία χρόνια, από τότε που λόγοι επαγγελματικοί με έφεραν στην Κύπρο, στην Αθήνα δεν είχα καταφέρει να μείνω άλλη φορά τόσο. Έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό η Πόλις.

Οι υποδομές της πραγματικά , είναι σε μεγάλο βαθμό θαυμάσιες και συχνά νιώθεις πως προσπαθούν να επιβάλλουν έναν Κοινωνικό Πολιτισμό, ο οποίος όμως επίμονα αρνείται να ανθήσει.

Μου έμεινε μια κουβέντα που είπε ο Μίμης. Πατέρας ενός καλού φίλου της κόρης μου: «βρε συ, οι ίδιοι φταιμε. Να σου πω ένα προσωπικό παράδειγμα. Εγώ ο ίδιος, τις ημέρες των Ολυμπιακών αγώνων, πρόσεχα τα πάντα. Δεν πέταγα τίποτα απ το αμάξι, δεν κορνάριζα , ήμουν τύπος και υπογραμμός στη συμπεριφορά. Από την επομένη της λήξης, ξύπνησε πάλι το κτήνος μέσα μου και ξανάγινα κάφρος» «Καλά βρε Μίμη....δεν σου άρεσε όταν ήσουν....πολιτισμένος; Δεν το απολάμβανες;» «Ναι! Απολύτως. Ένιωθα άλλος άνθρωπος! Αλλά όταν την άλλη μέρα όλοι ξανάγιναν ο κακός εαυτός τους....τι να κάνω; Να είμαι σα τη μύγα μές το γάλα; Ή μάλλον σα το γάλα μες τις μύγες;»

Θα μπορούσα να καταγράψω πάμπολλες σκηνές μιζέριας υστερίας και νεύρωσης. Οι Έλληνες, τουλάχιστον οι «Αθηναίοι» είναι εξόχως επιθετικοί. Η βία, σαν κοινωνική συμπεριφορά, μέσα από αμέτρητες λεπτομέρειες της καθημερινότητας, είναι διάχυτη. Η «διασκέδαση» και αυτή, έχει πάρει τη μορφή ενός υστερικού εκτονωτικού χαβαλέ. Η συζήτηση, είναι περίπου ανύπαρκτη. Κανείς δεν ακούει κανέναν. Όλοι, ή έστω σχεδόν όλοι με κόπο, υπομένουν τον άλλο να τελειώσει τη φράση και μετά, αυτόματα αρχίζουν να λένε τα δικά τους χωρίς ποτέ να υπάρχει αναφορά και αίσθηση συνέχειας. Αυτισμός. Και όλοι, περιμένουν «στη γωνία» για να επιβάλλουν το δίκιο τους. Και το επιβάλλουν με το συγκλονιστικό επιχείρημα «γιατί στο λεω εγώ».

Δεν θα παω πολύ πίσω για να θυμίσω πως σε αυτό τον τόπο γεννήθηκε ο Ορθολογισμός. Θα παω λίγο πίσω για να υπογραμμίσω πως από το απόλυτο έως και επικό μελό που κυριαρχούσε , τώρα ζούμε στην επικράτεια της υστερίας και της νεύρωσης.

Το πιο ωραίο, το είδαμε με τη Νεφέλη σε έναν τοίχο, κάπου κοντά στη στοά του βιβλίου νομίζω, σε έναν τοίχο: Το Life Style είναι μαγικό. Από μηδενικό, σε κάνει νούμερο.

Καλή Χρονιά.

* η φράση του τίτλου «υπέροχο σκηνικό αθλία η παράστασις» ανήκει στον αείμνηστο Γιάννη Τσαρούχη και είναι ένας γενικός αφορισμός για την σύγχρονη Ελλάδα. Πολύ πετυχημένος, κατά τη γνώμη μου....

Ειδική Κυβερνητική Ανακοίνωση.

Σήμερα το πρωί στις 9 εξεδόθη η κάτωθι Κυβερνητική Ανακοίνωση την οποία προσυπογράφει η Αστυνομία ο Στρατός και οι Κρατικές Υπηρεσίες ως φορείς εντεταλμένοι για την πιστή εφαρμογή των μέτρων από όλους τους πολίτες της χώρας.Τα μέτρα ισχύουν εξ ίσου και για αλλόθρηκους αλλοδαπούς διαμένοντες στην Ελλάδα.


1.Απαγορεύεται αυστηρά η διασπορά στενάχωρων και θλιβερών ειδήσεων και πληροφοριών.

2.Απαγορεύεται αυστηρά η οποιαδήποτε αναφορά σε δυσάρεστα ζητήματα όπως Ανεργία, Πείνα, Πόλεμος, Δυστυχία, Αρρώστιες και Συμφορές.

3.Επιβάλλεται σε όλους και όλες ανεξαιρέτως να φορούν α) Ευτυχισμένο Χαμόγελο β) καινούργια και καλά ρούχα γ) να διαπνέονται από αγνό, βαθύ και πλατύ συναίσθημα Χριστιανικής Αγάπης για το επίσης ευτυχισμένο και αστραφτερό πλησίον.

4.Είστε όλοι και όλες υποχρεωμένες να επενδύσετε το σύνολο του 13ου μισθού και τα 2/3 των τυχόν οικονομιών σας σε Δώρα προς αλλήλους και εαυτούς προς τόνωση της Αγοράς και κατά συνέπεια της Εθνικής Οικονομίας.

5.Είστε όλοι και όλες υποχρεωμένοι να καταγγείλετε στις Αρχές οποιοδήποτε φαινόμενο ζητιάνων, αστέγων και, εν γένει αναξιοπαθούντων οι οποίοι με την τρισάθλια εμφάνισή τους προσβάλλουν τη Δόξα του Κυρίου. Προς εφησυχασμό σας, είμαστε σε θέση να βεβαιώσουμε πως τα περιθωριακά αυτά στοιχεία έχουν ήδη περιμαζευτεί από τις Ειδικές Υπηρεσίες και θα φροντιστούν καταλλήλως τις Άγιες Αυτές ημέρες.

6.Όπως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, αναμένουμε χτύπημα του Κυρίου –όπως το περσινό «τσουνάμι» τα ναυάγια πιο παλιά κλπ προς δοκιμασία της Πίστεως. Σε τέτοια περίπτωση θα πρέπει το Πνεύμα της Αγάπης να μη διαταραχθεί από τις υγιής ομάδες της Κοινωνίας μας, οι οποίες οφείλουν να συνεχίσουν τους εορτασμούς ως να μη συνέβη τίποτα. Διότι ΔΕΝ θα έχει συμβεί τίποτα. Σύμφωνα με ειδική εγκύκλιο της Αρχιεπισκοπής τέτοιες «συμφορές» αποσκοπούν απλώς στη δοκιμασία της Πίστεώς Μας και απαλλάσσουν ταυτοχρόνως την Κοινωνία από άρρωστα μέλη.

7.Είμεθα πλέον σε θέση να ανακοινώσουμε πως από τα λεγόμενα θύματα του «τσουνάμι» ένας ισχυρός αριθμός επρόκειτο να εξελιχθεί σε τρομοκράτες, πόρνες, δολοφόνους και κλέφτες. Δόξα στη χάρη Του αλλά και χάρη στη Δόξα Του, απαλλαχτήκαμε οριστικά. Τα ίδια σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες ισχύουν και για τα θύματα της αεροπορικής τραγωδίας του Αυγούστου. Φαίνεται πως πράγματι, έβαλε το χέρι της η Μεγαλόχαρη και γλίτωσε την ακριβή μας πατρίδα από ανθρώπους που εψήφισαν ΝΑΙ στο σχέδιο Άναν και που γενικώς υπηρετούσαν αντεθνικά συμφέροντα.


8.Η παρακολούθηση των ειδικών εορταστικών προγραμμάτων των Τηλεοράσεων κρίθηκε επιβεβλημένη και παιδαγωγική για ολόκληρο τον πληθυσμό. Ως εκ τούτου αυτές τις μέρες θα ελέγχονται όλοι οι τηλεοπτικοί δέκτες της επικράτειας, με ειδικό συνδυασμό τεχνολογίας της AGB και των Αρχών Ασφαλείας. Ως ΕΛΑΧΙΣΤΗ καθημερινή Τηλεθέαση κατά τη διάρκεια των εορτών ορίσθηκαν οι 6 ώρες συνεχόμενες από τις 20:00 και μετά. Η ώρα ορίσθηκε έτσι ώστε να μη διαταραχθεί το Ιερόν Μυστήριον του Shopping.

9.Στις επόμενες 2 μέρες θα σας επισκεφθούν κατ’ οίκον στελέχη των Δημοτικών Αρχών συνοδευόμενα από μέλη των Ειδικών Αστυνομικών Δυνάμεων. Υποδεχθείτε τους εν πνεύματι Αγάπης Χριστού και δεχθείτε με χαρά τα δώρα τους, ήτοι: Ο ειδικός μηχανισμός που θα προσαρμοστεί στους τηλεοπτικούς σας δέκτες για την ορθή και πλήρη εφαρμογή του άρθρου 8 και η τοποθέτηση στον καρπό του χεριού ειδικού chip H.C.T.(Happiness Counter &Treatment) Το εν λόγω ενέσιμο microchip –του οποίου η υποδερμική τοποθέτηση είναι απολύτως ανώδυνη και διαρκεί το πολύ 30 δευτερόλεπτα μετρά και μεταδίδει τη συναισθηματική σας διάθεση στις Αρχές.

Έχει προβλεφθεί μετά από πρόταση της Φιλευσπλάχνου Ορθοδόξου Εκκλησίας μας η δυνατότητα αυτομάτου εγχύσεως ευφορικών ουσιών σε περίπτωση μείωσης των αποδεκτών δεικτών Ευτυχίας. Εφιστούμε ωστόσο την προσοχή, γιατί ο μηχανισμός λειτουργεί έως και 4 φορές. Στη συνέχεια , το Άτομο θα συλληφθεί ως επικίνδυνο για Διασπορά Κατάθλιψης στους Οικείους του και την Κοινωνία και θα προγραμματισθεί μετά τις Εορτές για θεραπεία.

10.Τέλος, επαναλαμβάνουμε πως δεν θα υπάρξει η παραμικρή υποχώρηση σε όλα τα ανωτέρω, προκειμένου να εορτάσουμε όλοι τα πιο χαρούμενα, ξένοιαστα και αγαπημένα Χριστούγεννα με τους Οικείους μας.
Χρόνια σας Πολλά.

To debate των Αιώνων: Σωκράτης-Ιησούς

Ένας απολαυστικός διάλογος , μεταξύ Ελληνικού Ορθολογισμού και της εξ Ιουδαίας ορμώμενης Αποκαλυπτικής Μεταφυσικής. Για να μην ανεβάζω σεντόνια ιδού οι δεσμοί , ένας για Ελληνικά και άλλος ένας για το Αγγλικό κείμενο. Είναι, απόλαυση!

Για Ελληνικό Κείμενο http://www.odal.gr/SOKRATIS.htm

Για Αγγλικό Κείμενο http://www.unm.edu/~humanism/socvsjes.htm

Καλή ανάγνωση!

Μιλάτε ρε. Μιλάτε.

Κραυγή από το 1967:
Άπασα η ζωή των κοινωνιών στις οποίες κυριαρχούν οι σύγχρονες συνθήκες παραγωγής προαγγέλλεται ως μία απέραντη συσσώρευση θεαμάτων. Ό,τι υπήρξε άμεσο βίωμα έχει απομακρυνθεί σε μία αναπαράσταση. Οι εικόνες που αποσπάσθηκαν από κάθε όψη της ζωής, συγχωνεύονται σε μια κοινή πορεία όπου η ενότης αυτής της ζωής δεν είναι δυνατόν πλέον να αποκατασταθεί. Η αποσπασματικά θεωρημένη πραγματικότης εκτυλίσσεται εντός της ιδίας της, της γενικής ενότητος ως ένας κεχωρισμένος ψευδόκοσμος, αντικείμενο της μοναδικής παρατήρησης. Η εξειδίκευση των εικόνων του κόσμου επανευρίσκεται, ολοκληρωμένη, εντός του κόσμου της αυτονομημένης εικόνας, όπου το ψευδές εξαπάτησε τον ίδιο του τον εαυτό. Το θέαμα, γενικά, ως συγκεκριμένη αντιστροφή της ζωής, είναι η αυτόνομη κίνηση του μη-ζώντος.

Αυτός , είναι ο χυμός , η πυκνωμένη σε λίγες αράδες ουσία του κλασικού έργου του Γκυ Ντεμπόρ «Η Κοινωνία του Θεάματος» . Εκδόθηκε το 1967 για πρώτη φορά και μπήκε κατευθείαν βαθιά στη συνείδηση των ανθρώπων με πολύ ευαίσθητες κεραίες. Ο ίδιος ο Ντεμπόρ απεχώρησε θεαματικά από τη ζωή , αυτοκτονώντας το 1994.

Ωστόσο , το έργο του έμεινε για να επιβεβαιώνεται οδυνηρά , κάθε μέρα , κάθε στιγμή. Και , σκεφθείτε μόνο τούτο: Πριν από 20 χρόνια μόνο , θα ήταν κυριολεκτικά αδιανόητο να φανταστεί κανείς Δελτία Ειδήσεων με ...μουσικά jingles , κινηματογραφικούς υπότιτλους και προ-αναγγελία για την απ’ ευθείας μετάδοση της έναρξης ενός πολέμου.

Και όμως , φτάσαμε σε αυτό το σημείο. Και όχι απότομα , αλλά σαν «έτοιμοι από καιρό».

Συνέβη για πρώτη φορά στον Πόλεμου του Κόλπου. Και εκείνο το βράδυ , σύμφωνα με υπαρκτά στοιχεία , η κατανάλωση σε μπύρες και οι παραγγελίες σε πιτσαρίες ξεπέρασαν κάθε ρεκόρ μέχρι τότε. Το...ρεκόρ , έσπασε μόνο στους αγώνες της Εθνικής Ελλάδας.

Σιγά σιγά , με τρόπο λεπτοχειρουργικό , μέσα στις τελευταίες δεκαετίες , ο Πολιτικός Νους των ανθρώπων αποκοιμήθηκε και οι Πολίτες μεταλλάχθηκαν σε Απόλυτους Θεατές. Θεατές του ίδιου του θανάτου τους.

Η κατάλυση της Σοβιετικής Ένωσης , η πτώση του τοίχους , σηματοδότησαν την έναρξη της Παγκοσμιοποίησης , αυτή έφερε όσο τίποτα άλλο τη Διεθνή Τρομοκρατία που και αυτή με τη σειρά της , έδωσε τη λαβή ή το πρόσχημα για την όλο και πιο έντονη αστυνόμευση του Πλανήτη από τον Παγκόσμιο Σερίφη , τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και ας είναι αυτοί , οι πρώτοι και μεγαλύτεροι τρομοκράτες. Προσέξτε!

Τα πράγματα , δεν συμβαίνουν ούτε τυχαία ούτε ανεξάρτητα. Πολύ παλιά , πίσω στη δεκαετία του 60 ή του 70 , δε θυμάμαι , είχε γυριστεί μια ταινία το περίφημο RollerBall. Κάποιος έτρεχε να κερδίσει τη ζωή του και ένα βραβείο , με εμπόδια θανάσιμα που του έβαζαν οι οργανωτές , ενώ οι μάζες χάζευαν τα δρώμενα στην τηλεόραση ξεχνώντας τα δικά τους προβλήματα . Ταύτιζαν έτσι , τη χαρά και τη λύπη τους με το πόσο καλά τα πήγαινε ο τηλεοπτικός ήρωας , είχαν μοιραστεί κιόλας σε ομάδες οπαδών του ή αντιπάλων του.
Σας θυμίζει τίποτα;

Τότε , η ταινία χαρακτηρίστηκε σαν Επιστημονική Φαντασία και μάλιστα υπερβολική....Σήμερα , μοιάζει ξεπερασμένη από την πραγματικότητά μας.

Ήταν περίπου ότι είναι σήμερα το reality Survivor ή το αντίστοιχο Big Brother που με χωρίς όρια θράσος φέρει ως τίτλο τον τίτλο του κλασικού βιβλίου του Όργουελ. Και δεν χρειάζεται να έχει κάποιος ιδιαίτερες γνώσεις ψυχολογίας , για να καταλάβει πως όταν ένας τίτλος παραδοσιακά ταυτισμένος με έναν εφιάλτη –όπως αυτόν που περιγράφει το 1984 του Όργουελ –ξαφνικά γίνεται το όνομα ενός καλοσχεδιασμένου και προβεβλημένου τηλεοπτικού show , τότε αυτομάτως απαλλάσσεται από όλους τους αρνητικούς του συνειρμούς.

Όχι όμως και από την ουσία , η οποία πλέον περνάει υποδόρια στο υποσυνείδητο του κοινού λουστραρισμένη και αποδεκτή διευρύνοντας έτσι τα όρια ανοχής και ηθικής κατά το δοκούν.

Όπως είναι σε όλους μας γνωστό , πολύ συζήτηση έγινε στην Ελλάδα για το μέλλον των τεχνολογιών ασφαλείας που εφαρμόσθηκαν κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ένα πλέγμα από εκατοντάδες κάμερες εξαιρετικά σύγχρονης τεχνολογίας , σε πάμπολλα σημεία των Αθηνών , και ένα κέντρο παρακολούθησης και συντονισμού όλων αυτών που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από σκηνικά που έχουμε δει σε ταινίες. Πριν από μήνες , σάλος ξεσηκώθηκε όταν «πειραματικά» τοποθετήθηκε κάμερα και ένα βαγόνι του Μετρό.

Προφανώς για μετρηθούν οι αντιδράσεις επιβατών και υπαλλήλων.

Ας δούμε τώρα πως όλα αυτά , συνδυάζονται , σε ένα επίπεδο που ίσως μας διαφεύγει.

Είναι όλα , απόλυτα συναρτημένα , μιας που κάμερες , πιστωτικές μας κάρτες και κινητά τηλέφωνα, αποτελούν ψηφιακά εργαλεία πύκνωσης προσωπικών δεδομένων με συνέπεια , σχεδόν κάθε μας ενέργεια να καταγράφεται και είναι αποδεικτική της πρώτα από όλα Καταναλωτικής μας Συμπεριφοράς. (Έχουμε άραγε πια άλλη συμπεριφορά;)

Είμαστε διαρκώς αντικείμενα παρακολούθησης με ποικίλα προσχήματα. Το επιχείρημα πολλών έντιμων πολιτών του κόσμου «δεν έχω τίποτα να κρύψω άρα δε με ενοχλούν οι κάμερες» αποτυπώνει ασφαλώς την αξιοπρέπεια εκείνου που πράγματι , θεωρεί πως δεν έχει τίποτα να κρύψει αυτή τη στιγμή.

Όμως κανείς δεν ξέρει πως θα είναι τα πράγματα αύριο και ποιοι θα είναι Κυβερνήτες.

Γνωρίζω τέτοιους ανθρώπους , πολλούς και μάλιστα πολλοί εξ αυτών σε συζητήσεις εκφράζουν έντονη τη αντίθεσή τους στην Παγκοσμιοποίηση και στους τοπικούς πολέμους που προκαλεί η πολιτική των Η.Π.Α. Και εδώ , είναι που κατά την άποψή μου , όλοι αυτοί οι άνθρωποι , αντιφάσκουν αφελώς και με καλή πίστη. Γιατί;

Γιατί θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε , πως η χωρίς φραγμό κλιμακούμενη συρρίκνωση των εννοιών «Προσωπική ζωή» «Προσωπικά Δεδομένα» θέτει σε κίνδυνο τα πάντα.

Είναι σαν το πρόβλημα της λογοκρισίας. Κάνει κάποιος ένα νόμο σήμερα και απαγορεύει ό,τι χυδαίο και ρυπαρό. Και ας υποθέσουμε ότι ο νομοθέτης , είναι δίκαιος , καλλιεργημένος και άψογος.

Αύριο όμως , ο Νόμος μπορεί να περάσει στα χέρια κάποιων άλλων , με άλλες προθέσεις και να μπλοκάρουν απλά οτιδήποτε δεν τους αρέσει. Αισθητικά , ιδεολογικά κοκ.

Για αυτό ακριβώς , είμαστε καθέτως αντίθετοι σε κάθε μορφή λογοκρισίας.

Προσωπικά , αυτή τη στιγμή , λεω όπως και οι αξιοπρεπείς και έντιμοι φίλοι μου , πως δεν έχω τίποτα να κρύψω. Αν και δεν είμαι τόσο σίγουρος πια .... Παντού , διακηρύττω τη θέση μου πως οι ΗΠΑ είναι ο απόλυτος τρομοκράτης και ως εκ τούτου δεν δέχομαι τον όρο για ομάδες πολιτών που εξασκούν ιδεολογική βία.

Δεν υποστηρίζω την ένοπλη βία των πολιτών , γιατί την θεωρώ πρώτα από όλα ατελέσφορη , αλλά όταν έχω μια θεσμοθετημένη υπερδύναμη να ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ ΝΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΕΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΣΕΛΓΕΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ στον πλανήτη , ε , μου φαίνεται κωμικό να ονομάσω 5, 10 ή και 100 ανθρώπους ως τρομοκράτες. Ψυχωτικούς ναι. Επικίνδυνους, ναι. Και είναι. Τρομοκράτες όχι. Εμπίπτω στα περί στήριξης τρομοκρατών έτσι ; Φοβάμαι πως ναι.
Άλλωστε , μη ξεχνάμε πως το «ήθος» της εποχής επιβάλλει το ...όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Προσέξτε! Επιστρέφω για μια στιγμή πίσω στο Μετρό. Όχι των Αθηνών αναγκαία. Σας μοιάζει επιστημονική φαντασία να είμαι στο βαγόνι για παράδειγμα και να συζητώ τις απόψεις μου με ένα φιλικό μου πρόσωπο για την τρομοκρατία για παράδειγμα....και μετά από ένα διάστημα να κληθώ από κάποια υπηρεσία για να εξηγήσω τις απόψεις μου;...
Ε! Δεν είναι επιστημονική φαντασία. Και η μετατροπή μας σε απόλυτους Θεατές της ίδιας μας της ζωής , μας κάνει χωρίς να το καταλαβαίνουμε άπραγους και αναίσθητους στο τι συμβαίνει γύρω μας , μας κάνει μεταλλαγμένους με ένα τρόπο πολύ-πολύ αργό που δεν προλαβαίνει να γίνει συνειδητός. Σαν ενδοφλέβια ένεση...

Πάω στο Super Market. Πληρώνω με την πιστωτική μου κάρτα. Και ξαφνικά αρχίζω να έχω ενοχλήσεις από εταιρίες και πιστωτικά ιδρύματα που θέλουν είτε να μου πουλήσουν τα προϊόντα τους γιατί είμαι λεει φίλος της...εταιρίας τους , είτε γιατί γνωρίζουν πως το αυτοκίνητο που μου αρέσει είναι το α ή το β...Και πως το γνωρίζουν; Το ξέρετε.

Μελετώντας τις καταναλωτικές μου συνήθειες , από τα στοιχεία της πιστωτικής μου κάρτας. Προσωπικά , όποτε βλέπω κάμερα στο δρόμο , απλά σηκώνω το χέρι μου και δείχνω το δάχτυλό μου τεντωμένο βγάζοντας τη γλώσσα μου ταυτόχρονα. Γιατί απλά , θεωρώ απαράδεκτο το να κάθεται κάποιος πίσω από μια οθόνη και να με κοιτά , είτε απλά περπατώ , είτε είμαι αγκαλιά με τη σύντροφό μου και φιλιόμαστε είτε οτιδήποτε.

Το ζήτημα όμως δεν είναι οι κάμερες ή οι κάρτες κλπ. Το ζήτημα είναι όλα μαζί.

Πια , παρακολουθούμε την ίδια τη ζωή μας σαν κινηματογραφική ταινία –και δεν μπορώ να μη θυμηθώ το πολύ καλό Truman Show του 1998- μετέχουμε στην ταινία που παρακολουθούμε και δεχόμαστε αγόγγυστα τις οδηγίες του σκηνοθέτη , της διεθνοποιημένης εξουσίας δηλαδή.

Ο λεγόμενος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας και η ...διάθεση της Αμερικής να βοηθήσει τον κόσμο να βρει τη...Δημοκρατία , το απίστευτο παιχνίδι που έχει στηθεί , οι ζαλισμένοι πολίτες που αδυνατούν να αντιδράσουν , οι μειοψηφίες που αντιδρούν και που βαφτίζονται αυτομάτως ως περιθωριακές και γραφικές , δείχνουν πως τα πράγματα θα δυσκολέψουν πολύ περισσότερο από όσο μπορούμε να φανταστούμε.

Ο Μεγάλος Αδελφός , είναι εδώ. Πιο εφιαλτικός από αυτόν του Όργουελ εξοπλισμένος με τεχνολογία της οποίας τις δυνατότητες δεν γνωρίζουμε. Αλλά η μεγάλη νάρκη , η απέραντη παγίδα στην οποία έπεσαν οι μάζες είναι το γυαλί. Η τηλεόραση.

Από εκεί ξεκίνησαν όλα και από εκεί συνεχίζονται τα πάντα.
Είναι , το πιο ισχυρό Μέσο , αυτό που μας εξοικειώνει με κάθε είδους πραγματικότητα.
Από την πιο απτή μέχρι την πιο τεχνητή. Αυτό , το πανίσχυρο μέσο , έχτισε την απάθεια στη βία , μας έκανε θεατές του θανάτου και του εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Κάπου μεταξύ μπριζόλας και αναψυκτικού , ανάμεσα σε δυο γουλιές και μια μπουκιά , θα δούμε τον δεμένο πισθάγκωνα σερνάμενο στο πάτωμα κρατούμενο του Γκουαντάναμο , τον αποκεφαλισμό ενός ομήρου στο Ιράκ , τα παιδιά με τα τυφέκια στην Παλαιστίνη μπερδεμένα και ανακατωμένα με το τελευταίο κλιπ της Δέσποινας Βανδή ,μια συνέντευξη του Ρουβά , τις ιπποδρομίες στο Kent κλπ.

Και όλα χάνουν το μέτρο και την αξία τους.

Έτσι , ακυρώνουν συστηματικά τις συναισθηματικές και λογικές μας αντιδράσεις.

Με τον αχταρμά των εντυπώσεων που δυναμιτίζει κάθε λογική και κριτική διεργασία.

Και ο κουρασμένος ανθρωπάκος , που από το πρωί τρέχει για να επιβιώσει , να πληρώσει τις δόσεις του από το καταναλωτικό δάνειο που του πρόσφερε τις τόσο πολυπόθητες διακοπές του , πέφτει μισολιπόθυμος στον καναπέ κάθε βράδυ και δέχεται την ομοβροντία των εικόνων. Των εικόνων στις οποίες και ο ίδιος συμμετέχει.

Γιατί αύριο , ο θάνατος του μπορεί να γίνει θέαμα από μια κάμερα που ήταν στημένη στο δρόμο πιο πέρα. Όλα εικόνα. Εικόνα και η ίδια η ζωή. Και εν τέλει , αντί να ζούμε τη ζωή , «ζούμε» την εικόνα της. Ένα από τα τρελά μου όνειρα, μια φαντασίωσή μου , είναι μια ομάδα που θα την πουν τρομοκρατική , με εκπληκτικές γνώσεις και δυνατότητας τεχνολογίας που θα μπορούσε να κατεβάσει τους διακόπτες της τηλεόρασης. Ξαφνικά , να σβήσουν οι τρισεκατομμύρια οθόνες του πλανήτη.

Φίλος μου , ψυχίατρος και μάλιστα διακεκριμένος μου είπε πως αν συνέβαινε αυτό , θα είχαμε πρώτα ένα κύμα αδιανόητων καυγάδων μεταξύ των ανθρώπων , μετά ένα κύμα μαζικών αυτοκτονιών και τέλος ένα μεγάλο κύμα έξαρσης των καταθλιπτικών φαινόμένων ακόμα και με οργανικά συμπτώματα. Δηλαδή; του είπα... Δηλαδή, μου απάντησε, τα ίδια περίπου συμπτώματα που έχουν οι τοξικομανείς σε συνθήκες στέρησης. Και μετά; Του ξαναείπα... Και μετά , μου απάντησε υπάρχει μια πολύ μεγάλη πιθανότητα , ίσως βεβαιότητα ,πως θα είχαμε ένα πρωτοφανές μαζικό ξέσπασμα κατά των Κυβερνήσεων με σύνθημα την επιστροφή στην ανθρώπινη ζωή , μια επιστροφή σε ανθρώπινους δεσμούς , αναθέρμανση του πολιτισμού κλπ. Ο Μεγάλος Αδελφός είναι εδώ.

Εμείς απουσιάζουμε.
Είμαστε καρφωμένοι στις οθόνες μας και παρακολουθούμε το τέλος μας.

Τα Χρυσά Αυγά έγιναν ομελέτα.

Να και μια –σε πρώτη ανάγνωση τουλάχιστον- καλή είδηση. Η «οργάνωση» Χρυσή Αυγή, γνωστή σε όλους μας για την...φιλανθρωπική της δράση το κλείνει το μαγαζάκι ή με άλλα λόγια αναστέλλει κάθε πολιτική δραστηριότητα. Βέβαια, αυτή η αναστολή της.... «πολιτικής» δραστηριότητας, δεν εξασφαλίζει πουθενά τη μη πρακτική εφαρμογή της γνωστής τους επιχειρηματολογίας που ξεκινά από το θεώρημα της γροθιάς περνάει από το αξίωμα της κλωτσιάς και ενίοτε κορυφώνεται με το ιδεολόγημα του μαχαιριού. Στην ανακοίνωση που εξέδωσαν λένε μεταξύ άλλων πως η έλλειψη δημοκρατίας του τόπου τους αναγκάζει να το κλείσουν. Εγώ ξέρω, πως αν είχαν πελατεία από την κοινωνία ούτε που θα τους περνούσε από το μυαλό το λουκέτο. Το ζήτημα τώρα είναι...όλα αυτά τα «παλικάρια» που θα στεγασθούν για να μπορούν να «εκφρασθούν» ; Μπορείτε ασφαλώς να βρείτε τον διαδικτυακό δεσμό τους και να διαβάσετε τη σχετική ανακοίνωση. Εγώ, εδώ, δεν θα τη «φιλοξενήσω» ούτε ως link.

Πολύχρωμες Κυκλάδες;

Διάβασα , πως το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο πήρε μια «τολμηρή» απόφαση. Καταργούμε την διχρωμία «λευκού-μπλε» στις Κυκλάδες και στο εξής επιτρέπουμε την πολυχρωμία. Η αλήθεια, είναι πως ελάχιστοι από εμάς γνωρίζουμε, πως ο κανόνας «λευκό-μπλε» επιβλήθηκε πριν από 60 χρόνια περίπου , καταργώντας έτσι την παραδοσιακή κυκλαδίτικη πολυχρωμία. Ωστόσο, η κατάργηση της πολυχρωμίας αυτής και η απόλυτη κυριαρχία του λευκού με το μπλε αφομοιώθηκε με αστραπιαία ταχύτητα και πολύ γρήγορα έγινε στερεότυπο.

Όπως, άλλωστε, δηλώνει ο αρχιτέκτονας Γιώργος Τζιρτζιλάκης, το λευκό του ασβέστη, ποιητικό εφεύρημα της εποχής του Λε Κορμπιζιέ, το οποίο κατάργησε την αρχική πολυχρωμία των Κυκλάδων, «είναι μια μυθολογία, η οποία δημιούργησε ένα στερεότυπο κι έχει καθορίσει το τουριστικό βλέμμα στη χώρα μας. Εμφανίστηκε στον Μεσοπόλεμο μαζί με το φαινόμενο του μαζικού τουρισμού κι έχει καθορίσει ολόκληρη τη Μεσόγειο».

Ο χρωματικός συνδυασμός του λευκού και του μπλε που συναντάμε στις Κυκλάδες, επιβλήθηκε επί Μεταξά, προκειμένου να υπάρχει τάξη και ομοιομορφία. Η απόφαση αυτή, όμως, είχε ως αποτέλεσμα να εξαφανιστούν τα παραδοσιακά χρώματα του κίτρινου της ώχρας, του κόκκινου της γης και του λουλακί (μπλε της Αιγύπτου).

Ομολογώ ότι στέκω πολύ διστακτικός στην απόφαση αυτή και ακόμα δεν έχω καταλήξει για το αν ο δισταγμός μου είναι πραγματικά αισθητικός, ή είναι δισταγμός από τη δυσκολία μου να ξεπεράσω το στερεότυπο, αυτό που έχω συνηθίσει, αυτό που όλοι μάθαμε ότι είναι Αιγαίο. Από την άλλη πλευρά, δεν ξεχνώ πριν από πολλά χρόνια, τον ενθουσιασμό μου όταν πήγα για πρώτη φορά στη Σύρο και βρέθηκα αντιμέτωπος με την πολύχρωμη παραδοσιακή τάξη αυτού του νησιού…

Σίγουρα, τα Αισθητικά προβλήματα , δεν μπορούν να λυθούν με «διατάγματα», Η ιδέα επίσης της πολυχρωμίας που σαν παράδοση πάει πολύ πίσω στο χρόνο είναι γοητευτική.

Αλλά, θα πρέπει κιόλας να έχουμε κατά νου πως εκείνη η πολυχρωμία, ήταν Φυσική και τα χρώματα ήταν μόνο Φυτικά, που έδιναν τελείως άλλη αίσθηση από τα σημερινά πλαστικοποιημένα.

Αυτό που τρέμω, είναι μήπως με την «αρχή της πολυχρωμίας» μπουν σιγά σιγά και τα αλουμίνια και άλλα «αστραφτερά» υλικά και τότε σίγουρα παύουμε να μιλάμε για αισθητική αλλά για τέλειο ξεχαρβάλωμα. Δεν ξέρω.

Καλό Τριέσπερο!

Ιδού λοιπόν , η ώρα είναι 1 και 20 σχεδόν , έχω εκπομπή στις 5 και ακόμα δεν έχω ανασκουμπωθεί. Το βέβαιο είναι πως θα βάλω αρκετά κομμάτια από τον Jacque Loussier , η γοητεία που αποπνέουν οι jazz ερμηνείες του στον Bach είναι μοναδική κάθε ώρα της ημέρας , πόσο μάλλον κάπου εκεί στις πέντε , πεντέμισι, που ο ήλιος θα πυρώσει τα σύννεφα του Λευκωσιάτικου ουρανού, λίγο πριν βουτήξει στη θάλασσα. Ό, τι πρέπει θαρρώ.

Διάβαζα χτες με προσοχή και τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την περιστολή των δικαιωμάτων των Ευρωπαίων Πολιτών, για την ελεύθερη παραβίαση πια της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, των τηλεφωνημάτων, της διάθεσης των προσωπικών στοιχείων σε κάθε είδους υπηρεσίες και εταιρίες. Όλα αυτά, για το καλό μας, όλα αυτά, ως απαραίτητο μέτρο για τον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας». Και όλο και πιο πολύ, νιώθω τελευταίως πως επιθυμώ να κρυφτώ, ναι,
να κρυφτώ κάπου ώστε να ζω με έναν τρόπο τέτοιο που να μη με αφορούν όλα αυτά.

Αφού πια κανείς δεν αντιδρά, γιατί κανείς δεν έχει κουράγιο και ενέργεια να αντιδράσει.

Πρώτα, δημιούργησαν την κοινωνία της Αγοράς. Μετά έβαλαν όλο τον κόσμο σε αυτή τη λογική, μετά όσους δεν μπορούν τα βγάλουν πέρα με αυτή τη λογική τους εξόντωσαν τους εξοντώνουν καθημερινά με τον ασφυκτικό συνδυασμό κόστος ζωής και επίμονης αύξησης του καταναλωτικού πόθου και στη συνέχεια με τον κόσμο ήδη σα ζαλισμένο κοτόπουλο, έρχεται ο φόβος, η απειλή η μαυρίλα της τρομοκρατίας και η αγόγγυστη υποταγή σε κάθε μέτρο εναντίον αυτής της «τρομοκρατίας». Δεν θέλω να συνομωσιολογώ , αλλά όλη αυτή αλληλουχία των γεγονότων, άντε, να μην πω πως δεν είναι τυχαία, αλλά θα πρέπει να πω πως βόλεψε θαυμάσια , μα θαυμάσια, όσους καθορίζουν τις τύχες του κόσμου.

Αυτό που φοβάμαι πια και το φοβάμαι πολύ σοβαρά, είναι πως στο μέλλον, στα δέκα δεκαπέντε χρόνια από τώρα, κάποιοι θα αντιδράσουν μαζικά...μόνο που θα αντιδράσουν αναζητώντας απεγνωσμένα έναν πιο εκλεπτυσμένο Λεπέν ή Καρατζαφέρη, ένα κατ ουσίαν φασιστόμουτρο φτιασιδωμένο με το κατάλληλο image.Και βέβαια, ο επιτήδειος, θα βρεθεί. Αν δεν είναι ήδη στα σκαριά, στο ζέσταμα για να εμφανισθεί την κατάλληλη στιγμή.

Τελευταίο Σαββατοκύριακο πριν τις γιορτές, να ευχηθώ λοιπόν και εγώ , Καλό Τριέσπερο.

...Βαριέμαι σήμερα.

Καθώς ερχόμουν το πρωί στο γραφείο μου σήμερα, πριν από λίγη ώρα, βρήκα ολόκληρο το τετράγωνο αποκλεισμένο με περιπολικά παρκαρισμένα κάθετα στο δρόμο, ώστε να κόβουν την πρόσβαση. Σταμάτησα για λίγο και μετά κινήθηκα λίγο πιο μπροστά μπας και καταλάβω τι συμβαίνει. Ένα μεγάλο van, λευκό, με τα αστυνομικά σήματα και το σήμα της Ειδικής Υπηρεσίας των Πυροτεχνουργών. Ρωτάω το μπάτσο στο περιπολικό: Βόμβα; Ενν ξέρουμε ακόμη, εν να ιδούμε δαμέ τι τρέχει απάντησε . Καλά του είπα και συμπλήρωσα κάνε λίγο πέρα σε παρακαλώ να περάσω, πρέπει να παω στο γραφείο μου. Με κοίταξε σα να είχα κατέβει από τον Άρη, μου είπε ότι όλοι είναι κάτω στα πεζοδρόμια , του είπα οκ, δεν πειράζει εγώ θέλω να ανέβω πάνω, μου λεει που ακριβώς είναι το γραφείο σου, του λεω μετά τη γωνία δίπλα στο κτίριο του Φιλελεύθερου , με κοιτάει ξανά αλλά τούτη τη φορά σα να με σκανάρει , λεει εντάξει πέρνα , με δική σου ευθύνη, κούνησα το κεφάλι μου και σκέφτηκα ότι πάντα δική μου είναι η ευθύνη έτσι και αλλιώς, πάτησα το γκάζι, πέρασα, πήγα στο parking μου άφησα το αυτοκίνητο, χαιρέτησα τους συναδέλφους που είχαν κατέβει στο πεζοδρόμιο κι ανέβηκα επάνω.

Ευτυχώς, ο συνάδελφος με τον οποίο είχα μια πρωινή συνάντηση ήταν κι αυτός επάνω. Ούτε που αναφερθήκαμε στο «γεγονός». Και η βόμβα ακόμα δεν έχει σκάσει. Καμιά φάρσα θα είναι, από τους μαθητές του διπλανού σχολείου. Αν δεν είναι, θα ακούσω το θόρυβο. Αν είναι πολύ δυνατή, έχω να θέσω ένα δυο ερωτήματα στον Marx.

Τον Harpo εννοώ.


Πέθανε και ο Κεχαϊδης μαθαίνω.

(βαριέμαι θανάσιμα σήμερα, όσοι ήρθατε πρώτη φορά , να πάτε πιο κάτω στη σελίδα, κάτι θα βρείτε. Οι άλλοι, επανάληψη! Μήτηρ μαθήσεως δε λένε; )

*opusdays κάτι, σαν το έργο των ημερών. Ο Δύων Ανατέλλων, γιατί έτσι είναι. Η Θάλασσα ποτέ δεν υποκύπτει, γιατί η Θάλασσα ποτέ δεν υποκύπτει.

Χορός Θανάτου.

Στις 21 του μήνα οι Φίλοι μου στην Αθήνα θα γιορτάσουν του Χειμερινό Ηλιοστάσιο.
Δεν θα είμαι εκεί, καταφτάνω στην Ελλάδα στις 23. Τι κρίμα, τι κρίμα...

Εν τω μεταξύ, αυτές τις μέρες αδυνατώ να ξυπνήσω τα πρωινά. Τεράστια δυσκολία, ποιός, εγώ που πάντα άνοιγα τα μάτια μου 3-4 λεπτά πριν από το ξυπνητήρι. Τώρα,χτυπάει, χτυπάει, χτυπάει και δεν το ακούω...Ακόμα κιαι μισή ώρα ολόκληρη. Αυτός είναι υποθέτω ο βυθός της κούρασης.

Στην Αθήνα διάβασα χτες, απεργίες και διαδηλώσεις, φωτιές και δακρυγόνα. Μπορεί να έχω μεγαλώσει, αλλά δεν έχω καταφέρει να ταυτισθώ με τις "δυνάμεις της τάξεως"...Δεν έχω προσπαθήσει κιόλας εδώ που τα λέμε.

Ο Υπουργός Δημοσίας Τάξεως κάλεσε τον...λαό σε χαφιεδισμό:

''Στην προσπάθεια μας αυτή ζητούμε την ενεργό συμπαράσταση και αρωγή των
πολιτών και των φορέων, ώστε σε συντομότατο χρονικό διάστημα αυτή η ντροπή για τη χώρα μας, να πάψει πλέον να υφίσταται''.

Πολύ ωραία. Το κάρφωμα τώρα, το λένε ''αρωγή των πολιτών'' . Χα...! και η ντροπή για τη χώρα μας , είναι οι 100 πιτσιρικάδες με τις κουκούλες...εντάξει, ό,τι πείτε....Αυτή είναι λοπόν η ντροπή της χώρας...εντάξει,σας πιστέψαμε. Πόσο...ντροπιασμένος νιώθω σήμερα. Την ίδια στιγμή, αν μου βρεις έναν νεοέλληνα που να γνωρίζει και αν γνωρίζει να ένιωσε κάποιο θυμό που η Βουλγαρία, ναι η Βουλγαρία...αναβιώνει τα Ορφικά Μυστήρια και τα πουλάει ως τουριστικό προϊόν, τρύπα μου τη μύτη.

Δεν είναι πια ''επίκαιρος'' , πέρασαν κάποιες μέρες ήδη, αλλά εγώ σήμερα θα βάλω εδώ κάποια αποσπάσματα. Μιλάω για τον συγκλονιστικό λόγο του Harold Pinter λόγο που έγραψε με αφορμή την απονομή στο πρόσωπό του του βραβείου Νόμπελ για τη Λογοτεχνία, φέτος. Πολύ κρίμα, πάρα πολύ κρίμα που ο μεγάλος συγγραφέας και σπουδαίος Άνδρας δεν μπόρεσε να παει στη Στοκχόλμη...Δυστυχώς, ο Pinter είναι πια στα τελευταία του και πολύ κουρασμένος από την πολυετή μάχη που έχει δώσει και δίνει ακόμα με τον καρκίνο.

Και ακόμα πιο δυστυχώς, κατά πως έμαθα, τον λόγο του αγνόησε επιδεικτικά ακόμα και το BBC που κάποτε έδιδε θαυμάσια μαθήματα Ανυπακοής στα ΄κελεύσματα της εξουσίας.

Το περιεχόμενο της ομιλίας «Τέχνη, αλήθεια και πολιτική» που αναγκαστικά μεταδόθηκε απόντος του βαρύτατα ασθενούς δραματουργού είναι όχι μόνο ένα ήδη ιστορικό ντοκουμέντο (πρώτη φορά στην ιστορία του Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο αποδέκτης χρησιμοποιεί αυτή τη γλώσσα και κάνει τέτοιες επισημάνσεις), αλλά ένα πολιτικό μανιφέστο και πάνω από όλα ένα δριμύτατο, εξοργισμένο και τεκμηριωμένο «κατηγορώ» για την πολιτική των ΗΠΑ από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά και για τη στάση που κρατά το «κλαψιάρικο αρνάκι τους» η Μεγάλη Βρετανία.Αναφέρθηκε φυσικά στην εισβολή στο Ιράκ, φρόντισε όμως να κάνει και ολόκληρη την ιστορική αναδρομή του σκοτεινού ρόλου που έπαιξαν οι ΗΠΑ στην επιβολή δικτατοριών ανά τον κόσμο -και ναι, αναφέρθηκε και στην Ελλάδα.Εκτοτε τα πράγματα επιδεινώθηκαν. Αν τότε οι ΗΠΑ δρούσαν παρασκηνιακά, σήμερα «με εξαιρετική θρασύτητα ανοίγουν όλα τα χαρτιά τους στο τραπέζι. Η δηλωμένη επισήμως πολιτική τους ορίζεται τώρα πλέον ως "κυριαρχία σε όλο το φάσμα"».

Να δικαστεί ο Μπλερ.

Ως προς τον Μπους και την τιμωρία του, σήκωσε τα χέρια ψηλά εναποθέτοντας τις ελπίδες του στους λίγους ακόμα Αμερικανούς πολίτες που τολμούν και αντιστέκονται.

Ως προς τον Τόνι Μπλερ όμως, ο Βρετανός συγγραφέας ούτε λίγο ούτε πολύ, ζήτησε την προσαγωγή του στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου.Και μπορεί η τέχνη να χρησιμοποιήθηκε στο λόγο του μόνον ως πεδίο διερεύνησης της αλήθειας από το ψέμα, μέσα όμως από την ομιλία του, η τέχνη ξαναβρήκε την πραγματική και ουσιαστική της υπόσταση: η τέχνη αφυπνίζει και ο Πίντερ κατ' εξοχήν φορέας ενός κοφτερού πολιτικού θεάτρου το γνωρίζει καλά.Πώς αλήθεια να αισθάνθηκαν τα μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας των Νόμπελ αλλά και οι φετινοί νομπελίστες στην κατάμεστη αίθουσα στη Στοκχόλμη, ακούγοντας και βλέποντας σε σειρά από βιντεο-οθόνες, πολλαπλασιασμένο το είδωλο του Πίντερ, ενός Πίντερ καταβεβλημένου μεν από τα σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά παρόντα όσο ποτέ, να εξακοντίζει εναντίον των ΗΠΑ φράσεις όπως «κατά συρροήν δολοφόνοι», «εγκληματίες πολέμου», «αδίστακτοι, ανήθικοι καταπιεστές».

Ισως κι αυτό να είναι το κύκνειο άσμα ενός ανθρώπου που είτε με το θέατρό του, είτε με την ενεργό πολιτική δράση του πάντα έλεγε ανοιχτά και θαρραλέα την άποψή του. Η εικόνα του στις βιντεο-οθόνες της αίθουσας, απρόσβλητη ούτως ή άλλως από το μένος των ηγετών που χθες ουσιαστικά ξεμπρόστιασε, μοιάζει με την κατακλείδα στην ομιλία του: «Οταν κοιτάμε σε έναν καθρέφτη νομίζουμε ότι το είδωλο που μας αντικρίζει είναι ακριβές. Αλλά αν υποχωρήσουμε ένα χιλιοστό, το είδωλο αλλάζει. Ουσιαστικά κοιτάμε σε μια ατελείωτη διαδοχή αντανακλάσεων. Αλλά καμιά φορά ο συγγραφέας πρέπει να σπάσει τον καθρέφτη. Γιατί η αλήθεια μας κοιτά από την άλλη πλευρά του καθρέφτη».

Ο Πίντερ χθες έσπασε για άλλη μια φορά τον καθρέφτη και ζήτησε από όλους εμάς τους πολίτες να «δώσουμε τον ορισμό της πραγματικής αλήθειας της ζωής μας και των κοινωνιών μας. Αυτό είναι τελικά υποχρεωτικό. Εάν ένας τέτοιος ορισμός ενσωματωθεί στο πολιτικό όραμα του κόσμου έχουμε την ελπίδα να αποκαταστήσουμε ό,τι σχεδόν έχουμε χάσει: την αξιοπρέπειά μας».

Τον λόγο του και την ουσία διάνθισαν και δύο ποιήματα: το δικό του με τίτλο «Θάνατος», και αυτό του επίσης νομπελίστα και αγωνιστή Πάμπλο Νερούδα με τίτλο «Σας εξηγώ μερικά πράγματα» (από τη συλλογή «Tercera Residencia» ένα αντίστοιχο «κατηγορώ» στο φρανκικό καθεστώς).

Από τον ρέοντα και αφυπνιστικό λόγο του Πίντερ αναγκαστικά μόνο αποσπάσματα παραθέτουμε. Τα χαρακτηριστικότερα:**

«Το 1958 έγραψα: "Δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα. Κάτι δεν είναι απαραίτητα, ή αλήθεια ή ψέμα. Μπορεί να είναι και τα δύο". Πιστεύω ότι οι λογικές αυτές διαπιστώσεις ισχύουν ακόμη και τίθενται σε εφαρμογή όταν εξερευνούμε την πραγματικότητα μέσα από την τέχνη. Ως συγγραφέας, επομένως, τις υποστηρίζω, ως πολίτης όμως δεν μπορώ. Πρέπει να ρωτήσω: Ποια είναι η αλήθεια; Ποιο το ψέμα;».**«Αν στο πολιτικό θέατρο η αντικειμενικότητα είναι βασική και η αναζήτηση της αλήθειας εθιστική, γι' αυτό συναρπαστική, στον πολιτικό λόγο, όπως όλοι είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, αντί της αλήθειας, στόχος είναι η διατήρηση της εξουσίας. Για να επιτευχθεί αυτό, οι άνθρωποι πρέπει να αγνοούν την αλήθεια».**«Μας περιβάλλει ένα απέραντο υφαντό από ψέματα, πάνω στο οποίο τρεφόμαστε και ζούμε. Οπως κάθε ένας από εσάς γνωρίζει, η δικαιολογία της επέμβασης στο Ιράκ ήταν ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν κατέχει επικίνδυνα όπλα μαζικής καταστροφής, τα οποία μπορούν να πυροδοτηθούν σε 45 λεπτά προκαλώντας τον όλεθρο. Μας διαβεβαίωσαν ότι ήταν αλήθεια. Δεν ήταν. Μας είπαν ότι το Ιράκ συνεργάζεται με την Αλ Κάιντα και είναι συνυπεύθυνο για την κτηνωδία της 11ης Σεπτεμβρίου. Μας διαβεβαίωσαν ότι ήταν αλήθεια. Δεν ήταν. Μας είπαν ότι το Ιράκ απειλεί την ασφάλεια του κόσμου. Μας διαβεβαίωσαν ότι ήταν αλήθεια. Δεν ήταν. Η αλήθεια είναι κάτι τελείως διαφορετικό και έχει να κάνει με το πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους στον κόσμο και πώς επιλέγουν να τον εφαρμόσουν».Η τραγωδία της Νικαράγουας**Η ομιλία του περιλάμβανε και ένα περιστατικό στο οποίο ο ίδιος υπήρξε αυτόπτης μάρτυς. Αφορούσε την τραγωδία της Νικαράγουας.

Συνέβη προς το τέλος της δεκαετίας του '80, όταν ο Χάρολντ Πίντερ συμμετείχε ως μέλος αντιπροσωπείας υπέρ της Νικαράγουας σε μία συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στην αμερικανική πρεσβεία στο Λονδίνο.

Εξέχον μέλος της αντιπροσωπείας ήταν ο ιερέας Τζον Μέτκαλφ. Επικεφαλής του αμερικανικού διπλωματικού σώματος ήταν ο Ρέιμοντ Σέιτζ (τότε νούμερο δύο στην πρεσβεία και αργότερα πρέσβης ο ίδιος στο Λονδίνο).Ο ιερέας ως επικεφαλής ιεραποστολής στη βόρειο Νικαράγουα μίλησε για τα επιτεύγματά τους -την Εκκλησία, το ιατρικό και το πολιτιστικό κέντρο που έχτισαν, επιτεύγματα που «εν μια νυκτί ισοπέδωσαν οι Κόντρας, βιάζοντας τις νοσοκόμες, τις δασκάλες, σκοτώνοντας τους γιατρούς», και απηύθηνε έκκληση στην αμερικανική κυβέρνηση «να αποσύρει την υποστήριξή της στους φορείς μιας τέτοιας ακραίας τρομοκρατικής δραστηριότητας».Τι απάντησε ο Ρέιμοντ Σέιτζ: "Αγαπητέ μου, αφήστε με να σας πω κάτι. Στους πολέμους πάντα υποφέρουν οι αθώοι". Κάποιος από την αποστολή κατάφερε να ψελλίσει: "Εάν το Κογκρέσο δώσει στους Κόντρας και άλλα λεφτά, και άλλες τέτοιες κτηνωδίες θα γίνουν. Δεν είναι, επομένως, η κυβέρνησή σας ένοχη"; Και ο Σέιτζ είπε: «Δεν συμφωνώ ότι τα γεγονότα επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς σας».«Κλινική χειραγώγηση»Εγκλήματα σαν κι αυτά ο Πίντερ θεωρεί ότι όχι μόνο δεν έχουν καταγραφεί στην επίσημη παγκόσμια ιστορία, αλλά ούτε στις ανθρώπινες συνειδήσεις. Λέει:**«Τα εγκλήματα των ΗΠΑ την περίοδο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σε αντίθεση με ό,τι συνέβη στη Σοβιετική Ενωση και την Ανατολική Ευρώπη, καταγράφηκαν επιφανειακά και δεν αναγνωρίστηκαν ούτε στο ελάχιστο ως εγκλήματα. Κι όμως. Ενορχηστρώθηκαν σε όλο τον κόσμο. Και ήταν σαν να μη συνέβησαν ποτέ. Οι ΗΠΑ, υποστήριξαν και σε πολλές περιπτώσεις "έθρεψαν" κάθε ένα δικτάτορα μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Αναφέρομαι στις χώρες Ινδονησία, Ελλάδα, Ουρουγουάη, Βραζιλία, Παραγουάη, Αϊτή, Τουρκία, Φιλιππίνες, Γουατεμάλα, Ελ Σαλβαδόρ και φυσικά, στη Χιλή. Δεν υπάρχει ούτε κάθαρση ούτε συγχώρεση για τις ΗΠΑ μετά τον τρόμο που επέβαλαν στη Χιλή το 1973».* «Εκατοντάδες χιλιάδες θάνατοι σημειώθηκαν σ' αυτές τις χώρες. Συνέβησαν στ' αλήθεια; Και πρέπει σε όλες τις περιπτώσεις να τους αποδώσουμε στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική; Η απάντηση είναι ναι. Αλλά πώς θα μπορούσατε να το γνωρίζετε! Δεν έγινε ποτέ. Τίποτε δεν συνέβη. Ακόμη και τότε δεν συνέβαινε. Δεν είχε καμία σημασία. Τα εγκλήματα των ΗΠΑ υπήρξαν συστηματικά, διαρκή, διεφθαρμένα, ανήθικα, αμείλικτα. Αλλά ουσιαστικά ελάχιστοι άνθρωποι μίλησαν γι' αυτά. Κι αυτό οφείλεται στην Αμερική. Εξάσκησε μια κλινική χειραγώγηση παγκόσμιας εξουσίας, ενώ την ίδια στιγμή υποδυόταν τη δύναμη του παγκόσμιου καλού. Είναι μια λαμπρή, ευφυής, με υψηλό ποσοστό επιτυχίας, πράξη ύπνωσης».Ευφυές τέχνασμα**«Επιτυγχάνεται με ένα εξίσου ευφυές τέχνασμα. Τη γλώσσα. Η γλώσσα χρησιμοποιείται για να κρατά τη σκέψη σε απόσταση. Οι λέξεις "ο αμερικανικός λαός" (έκφραση που έχουν χρησιμοποιήσει όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι σε φράσεις όπως "λέω στον αμερικανικό λαό ότι είναι ώρα να προσευχηθούμε και να υπερισπιστούμε τα δικαιώματα του αμερικανικού λαού"...) παρέχουν έναν βολικό καθησυχασμό. Δεν χρειάζεται να σκέφτεται κανείς. Απλώς να βυθίζεται στον καναπέ του. Ο καναπές μπορεί να συνθλίβει την εξυπνάδα ή την κριτική σκέψη, αλλά είναι και εξαιρετικά άνετος. Αυτό δεν ισχύει βεβαίως για τα 40 εκατομμύρια Αμερικανών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ούτε για τα δύο εκατομμύρια αντρών και γυναικών που κρατούνται στα αχανή γκουλάγκ των αμερικανικών φυλακών».**«Οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται όπως παλιά για διαμάχες χαμηλής έντασης. Ανοίγουν τα χαρτιά τους στο τραπέζι, χωρίς να φοβούνται ή να έχουν τη διάθεση να κάνουν παραχωρήσεις. Δεν τους καίγεται καρφί για τον ΟΗΕ, το διεθνές δίκαιο, την κριτική των διαφωνούντων, την οποία αντιμετωπίζουν ως ασήμαντη. Εχουν δεμένο στο λουρί τους το κλαψιάρικο μικρό αρνάκι τους, την αξιολύπητη και νωθρή Μεγάλη Βρετανία».«Πόσους ανθρώπους πρέπει να σκοτώσουν προκειμένου να κερδίσουν επάξια τον χαρακτηρισμό τού κατά συρροήν δολοφόνου και του εγκληματία πολέμου; Δεν είναι, επομένως, δίκαιο ο Μπους και ο Μπλερ να προσαχθούν ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου Εγκλημάτων Πολέμου; Αλλά ο Μπους υπήρξε έξυπνος. Δεν το αναγνώρισε. Ο Μπλερ όμως το αναγνώρισε και ως εκ τούτου μπορεί να προσαχθεί. Μπορούμε να δώσουμε στο Δικαστήριο τη διεύθυνσή του, αν ενδιαφέρεται. Είναι το νούμερο 10 της Ντάουνινγκ Στριτ στο Λονδίνο».Ο Πίντερ συνεχίζει το «κατηγορώ» του αναφερόμενος στους εκατό χιλιάδες Ιρακινούς που σκοτώθηκαν από αμερικανικές βόμβες και πυραύλους πριν ακόμη αρχίσει η αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ. Νεκροί που για τους Αμερικανούς δεν υπάρχουν. Χαρακτηριστικό το κυνικό σχόλιο του Αμερικανού στρατηγού Τόμι Φρανκς «δεν μετράμε πτώματα». Υπάρχουν όμως και Αμερικανοί νεκροί.«Οι 2.000 Αμερικανοί που σκοτώθηκαν είναι μια ντροπή. Μεταφέρονται στους τάφους τους νύχτα. Οι κηδείες γίνονται σιωπηρά. Οι ακρωτηριασμένοι σαπίζουν στα κρεβάτια τους σε ένα διαφορετικό είδος τάφου». «Η εισβολή στο Ιράκ ήταν μια ληστρική πράξη, ενός αιματηρού τρομοκρατικού καθεστώτος που περιφρονεί κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Ηταν μία αυθαίρετη στρατιωτική επιχείρηση βασισμένη σε μια ατελείωτη σειρά ψεμάτων και χυδαίας χειραγώγησης των ΜΜΕ και κατ' επέκταση του κόσμου. Φέραμε τα βασανιστήρια, τις έξυπνες βόμβες, τις αμέτρητες τυφλές δολοφονίες, την εξαθλίωση και τον θάνατο στον Ιρακινό λαό και είπαμε πως φέραμε "ελευθερία και δημοκρατία στη Μέση Ανατολή".

Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμία χαραμάδα ελπίδας για τον Πίντερ; Υπάρχει και κρύβεται στη φράση του επιλόγου του «αρκετές χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια πολιτών στις ΗΠΑ έχουν εκφράσει ανοιχτά τον αποτροπιασμό, την ντροπή και την οργή για την πολιτική της κυβέρνησής τους. Αλλά μέχρι στιγμής δεν εκπροσωπούν μια υπολογίσιμη δύναμη. Ομως, το καθημερινό άγχος, η ανασφάλεια και ο φόβος, στις ΗΠΑ, είναι μάλλον απίθανο να ελαττωθεί».

Και φυσικά η ελπίδα του Πίντερ εξαρτάται και από την ανταπόκριση του κόσμου στην έκκλησή του να ξαναβρεί η Ανθρωπότητα την αξιοπρέπειά της.

------------------------------------------------------

Καλημέρα σας Λοιπόν...Ο κόσμος συνεχίζει παγερά αδιάφορος για τη συμφορά που του συμβαίνει. Υπνωτισμένος, πένητας, με φουσκωμένο πορτοφόλι από το καινούργιο καταναλωτικό δάνειο θα ξοδέψει αλόγιστα την χριστουγεννιάτικη απάτη και μετά θα αρχίσει να ασφυκτιά από τα νέα χρέη. Θα ασφυκτιά τόσο πολύ, ώστε η μόνη του διασκέδαση, θα είναι αυτό που κάνει ήδη με συνέπεια κάθε μέρα εδώ και χρόνια: Να παρακολουθεί καθημερινά τον ίδιο του το θάνατο στην τηλεόραση.

Με τη μορφή ''ειδήσεων'', με τη μορφή συστηματικού εξευτελισμού από διάφορα show, με τη μορφή ποικίλων ''αστέρων'' που ξερνάνε στη μούρη του βλακείες.

Και ο άνθρωπος, ο άνθρωπάκος, παίρνει με λαχτάρα αυτόν τον εμμετό και τον αλείφει παντού στο πρόσωπο για να αποκτήσει το άρωμα της γκλαμουριάς.

Όπως και να το κάνουμε, ο εμμετός του life style και των ''γκουρού'' του, είναι πιο αρωματικός από τη μυρουδιά της καμμένης σάρκας στο Ιράκ , από τη μυρουδιά των εκατομμυρίων που πεθαίνουν από πείνα, από τη μυρουδιά της βιασμένης ατμόσφαιρας της Γαίας.

Καλημέρα σας

Στις 15 Νοεμβρίου του 2003 είχα την τιμή να παρουσιάσω το μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Ασωνίτη Λάλον Ύδωρ (εκδ.Πατάκη) στο Φιλοσοφικό Αθήναιον Εκατηβόλος. Αριστερά, ο Αλέξανδρος Ασωνίτης, δεξιά εγώ. Στον Εκατηβόλο συχνά πυκνά γίνονται πολύ καλές εκδηλώσεις για τις οποίες οι σελίδες μου θα ενημερώνουν τους περαστικούς.

Και για να μην μένω στα λόγια, την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου, ώρα 20.00 φιλοξενεί ομιλία του Βασίλη Γούσιου με θέμα «Το εξωμύθιον περί Βυζαντινής Θεσσαλονίκης» ενώ την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου, ώρα 20.00, θα γίνει ο πατροπαράδοτος Ελληνικός εορτασμός του Χειμερινού Ηλιοστασίου.

http://ekatevolos.ysee.gr/

Αξιοθέα

Κύλαγε η άμμος, κύλαγε και το ποτάμι
έκλεινε έγερνε θα έλεγε κανείς, μέσα
στην έρημο.

Όταν πια και η τελευταία λαμπερή σταγόνα στέγνωσε ,
σα δάκρυ που σκούπισε η γη
από τον οφθαλμό της,
ξεπέζεψαν
από τ’ άλογα και τις καμήλες,
έστησαν αντίσκηνα άναψαν φωτιές και
έφτιαξαν τσάι να ξεδιψάσουν.

Μαύρη ήταν η νύχτα κι έπρεπε να
ξεκουραστούν.

Αύριο , είχαν να φέρουν
Άστρα και Φεγγάρι.


«Αξιοθέα» είναι ένα πολύ παλιό μεγάλο αρχοντικό στην παλιά Λευκωσία.Είναι κυριολεκτικά πάνω στην πράσινη γραμμή, δυο βήματα από τη νεκρή ζώνη και το φυλάκιο. Ανήκει στο Πανεπιστήμιο και η εσωτερική μεγάλη αυλή έχει διαμορφωθεί σε ένα μικρό ανοιχτό Θέατρο.Εκεί, κάθε καλοκαίρι το Πανεπιστήμιο κάνει πολλές μουσικές και Φιλολογικές εκδηλώσεις. Η ατμόσφαιρα στην Αξιοθέα , είναι μαγική, σχεδόν…στοιχειωμένη.

Στα τέλη του 70...

Το ποτήρι αυτό είναι το "απόλυτο" για όποιον θέλει να σεβασθεί το άρωμα και τη θέρμη που σκορπάει ένα Jack ή ένα καλό malt.
Τώρα πια πάντως πίνω μόνο κρασί.



Κάτι διάβαζα λίγο πριν και κυριολεκτικά ξεσηκώθηκε η μνήμη μου.
Λόφος του Στρέφη, κέντρο Αθήνας κάπου στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 70.
Ο Λόφος του Στρέφη ε; Λίγο πιο κάτω στη συμβολή με τη Βουλγαροκτόνου ο Βρούτος και απέναντι το Decadence..υπάρχει ακόμα άραγε;

Ο Βρούτος ήταν η...τραπεζαρία για το δείπνο μου κάθε βράδυ μια εποχή. Από τότε που άνοιξε κάπου στα τέλη του 70, της δεκαετίας.
Ο Σπύρος ο Βέργος στο μπαρ στις αρχές, δεν μπορούσε να κρατηθεί κέρναγε τους πάντες...όλα on the house, τόσο που κόντεψε να πέσει έξω το μαγαζί. Μετά ήρθε ο Γιάννης ο Διρμιτζάκις (ή κάπως έτσι) και έβαλε μια τάξη αλλά και σοφρίτο στο μενου, για το οποίο ήταν πολύ περήφανος.
Η Αθήνα ήταν ακόμα σχετικά άγουρη, το life style δεν είχε κάνει ακόμα τη χυδαία επέλασή του.Ο Βρούτος άνοιξε με πρωτοβουλια του Νίκου του Κούνδουρου και κάποιων φίλων του κυρίως για να υπάρχει ένας φιλόξενος χώρος αργά τη νύχτα για τους ηθοποιούς και τους φίλους του θεάτρου, αργά, μετά τις παραστάσεις.
Δεν υπήρχε ακόμα τίποτα το δήθεν στον αέρα,όλα ήταν απλά και κυρίως αφτιασίδωτα.
Ραντεβού σχεδόν κάθε βράδυ με το Βλάση τον Μερτικόπουλο τον γιατρό. Απέναντι, ακριβώς απέναντι από την μόνιμη θέση μου στη μπάρα που είχε σχήμα πέταλου , ο μακαρίτης ο Χρήστος Βακαλόπουλος, ο μακαρίτης ο Ρούσος ο Κούνδουρος με τον οποίο συνδεθήκαμε στενά.
Με το Βλάση, κολλάγαμε εκεί δίπλα στο στερεοφωνικό-με τις κασέτες-δεν είχαν βγει ακόμα τα cd για να ελέγχουμε το soundtrack της νύχτας, κυρίως με Beatles και προκλασική μουσική.Έλεγε ωραίες ιστορίες ο Βλάσης,τους είχε γνωρίσει από κοντά στην Κρήτη,όπου είχαν φιλοξενηθεί κάποια φεγγάρια στο σπίτι του Κούνδουρου.

Αργότερα ο Βλάσης, αγόρασε έναν σκαραβαίο, του έβαλε και ένα στερεοφωνικό πιο ακριβό από το αυτοκίνητο και κάναμε βόλτες όπου νάναι αμίλητοι, για να ακούμε μουσική...Ο σκαραβαίος βαφτίστηκε ...walkman και η βόλτα κρατούσε όσο η μουσική, καμιά φορά μέχρι το πρωι, μέχρι την Κόρινθο μέχρι το ξημέρωμα στην πλατεία στο Κολωνάκι για πρωινό...Απο εκείνη την εποχή δεν θυμάμαι τις μέρες. Μάλλον δεν θα υπήρχαν.Η ζωή κυλούσε ξέφρενα, με κύριο άξονα το ξενύχτι.Ακόμα απορώ πως άντεξα εκείνη την περίοδο.

Τα απογεύματα κατά τις 7 συναντούσα, κάθε μέρα τον Γιώργο τον Σκούρτη και τον Μήτσο τον Ευθυμιάδη στο περίφημο Αχ Βαχ στα Εξάρχεια ακριβώς κάτω από το σπουδαίο μπαρ της εποχής το Dada. Μεζέδες και κρασί, κουβέντα και διάφορες κοπέλλες από δίπλα που έψαχναν δεν ξέρω και εγώ τι-σάμπως ήξερα τι έψαχνα εγώ; Κάθε βράδυ, μπορούσε να συμβεί το οτιδήποτε και συνέβαιναν διάφορα ωραία. Τι να κάνουν άραγε η Μιλένα και η Νατάσα;Ποιος να ξέρει πια. Μακάρι να είναι καλά.

Παρένθεση......δεν ξεχνώ εκείνο το βαλς με τη Μιλένα, ήταν σε ένα θρυλικό αποκριάτικο πάρτι του Βρούτου, είχε ντυθεί με μια απίστευτη ολόλευκη τουαλέτα μακριά σαν αριστοκράτισα του 17ου αιώνα και εγώ με...μια κολασμένη μορφή σα να είχα αποδράσει από ταινία τρόμου με ένα εκπληκτικό κινηματογραφικό μακιγιάζ και τα μακριά μου μαλιά βαμμένα άσπρα...Χορέψαμε ένα βάλς κάποια στιγμή, που έκανε το πάρτι όλο κοντά 700 άνθρωποι να σταματήσουν και να ανοίξουν κύκλο για να μας κάνουν χώρο.Κλείνει η παρένθεση. Να πω μόνο πως η Μιλένα ήταν απο τους πιο λεβέντες ανθρώπους που γνώρισα ποτέ μου.Και κούκλα.

Που λες λοιπόν αργότερα, κατά τις 11 μαζευόμασταν στο Βρούτο να πιούμε. Τότε, έπινα Jack Daniels μετά από λίγο καιρό είχα και το δικό μου προσωπικό μπουκάλι σε ένα ντουλαπάκι στο μέσα μέρος της μπάρας. Σπίτι μου τελείως, δεν περίμενα να παραγγείλω πήγαινα μόνος μου μέσα , άνοιγα το ντουλάπι, έβγαζα το μπουκάλι ,έπαιρνα το ποτήρι, πήγαινα στη θέση μου και έπινα πολύ αργά παρατηρώντας τους πάντες.Κάπου στα 77,78,79...

14 Δεκεμβρίου...γιατί λεει 13 από πάνω;;;;

Καλημέρα....είδα κι έπαθα να ξυπνήσω σήμερα, είναι 8 και 43 και ακόμα πίνω καφέ στο σπίτι.Άκουσα στο ραδιόφωνο κάτι περί άρσης του απορρήτου των πολιτών σε όλη την ευρώπη.Δεν ξέρω...το έχουμε καταλάβει;

Είμαστε σε Πόλεμο.Σε Πόλεμο. Σε Πόλεμο.Με ποιον;΄Πάντως όχι με αυτούς που μου λένε.

*Α!...η φωτογραφία αυτή είναι λίγο πιο πρόσφατη...είναι του 2003.

Να και ένας Λύκος.

Οι Λύκοι είναι καταπληκτικά πλάσματα, ζουν τελείως οικογενειακά, το ζευγάρι παραμένει ερωτευμένο σε όλη του τη ζωή,μεγαλώνουν τα παιδιά τους μαζί, τα παιδιά μετέχουν στην οικογένεια και αργότερα στην αγέλη που είναι "οικογενειοκεντρική"...Ο Λύκος δεν επιτίθεται ποτέ. Εκτός αν τον απειλούν, εκτός αν οι παρεμβάσεις κάποιων του έχουν στερήσει την τροφή και τον φυσικό τρόπο ζωής του.Ο Λύκος ήταν απόλυτα σεβαστός στις προ χριστιανικές κοινωνίες, συμβόλιζε ουσιαστικά την ίδια τη Φύση και την Ιερότητα της. Στη συνέχεια, όπως και οι γάτες, διώχθηκε άγρια από τα νέα, μονοθεϊστικά ''ήθη''.